पोस्ट्स
नमस्कार मी 'श्विन'. मला भटकायला खूप आवडते. खरतर हे जरी आधीपासून माहीत असले तरी गेले २ महिने एकाच जागी अडकून पडल्यावर त्याची जाणीव जास्त तीव्रतेने व्हायला लागली आहे.
भटकणे कोणाला आवडत नाही? प्रत्येकालाच आवडते, होय ना!प्रत्येकामध्येच एक जिप्सी दडलेला असतो. जिप्सी... म्हणजे परंपरेने चाकाच्या मोठ्या छकड्यात राहून आणि सतत एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी मुक्काम हलविणारा माणूस
हाच जिप्सी माझ्या मित्रामध्येही दडलेला होताच... हा मित्र शशांक वैद्य.
हा कॉलेजमध्ये होता तेव्हा त्यांच्यातील जिप्सी जागा व्हायला कारण होते त्याची मैत्रीण 'हिरो'. हम्म...ती काळी होती, पण नाजूक नव्हती बरं का! हिरोबरोबर करवंद खायला जायला शशांक नेहमी तयार असायचा. शहरात तर कुठेही फिरताना हिरो आणि शशांक ह्यांची जोडी ठरलेलीच! डोंबिवली कर्नाळा, डोंबिवली गणेशपुरी अश्या सफरी झाल्यावर दोघांनी डोंबिवलीहुन थेट गोवा गाठायचे ठरवले. पण ना मार्गदर्शन, ना साथ त्यामुळे ते स्वप्नच राहिले.
हिरोने २०-२२ वर्ष साथ दिल्यावर मात्र शशांकने हिरोला रजा दिली. नंतर दोनेक वर्षांनी त्याला फोमास सापडली. फोमासने रोज आसपासच्या परिसरात भटकण्याची सवय लावली. एकदा तर फोमासने पुणे सायकल प्रतिष्ठानच्या सदस्यांसह थेट झांसी गाठली. जिप्सीची भूक वाढत होती. फोमास अधूनमधून शशांकच्या ऑफिसपर्यंत डोंबिवलीहुन ठाण्याला जायला लागली. ऑफिसला जाताना मिळणारे स्वातंत्र्य इतर वाहनांनी मिळणे अशक्यच
हिरोप्रमाणे फोमासही डोंबिवली गोवाचे स्वप्न पाहू लागली होती. मात्र अचानक एका चोराने तिला पळवून नेले. शशांक उदास होता. त्याच वेळी त्याची माझ्याशी मैत्री झाली. आमची जोडी जमल्यावर तर भटकंती आणखीच वाढली. मी तर रोजच शशांकबरोबर त्याच्या ऑफिसला ठाण्याला जायला सुरुवात केली.
गोवा दौऱ्याचे स्वप्न पुन्हा पडायला लागले पण इतक्यात YHAI च्या गोवा कन्याकुमारी दौऱ्याची बातमी कळली. ही सफर करताना जिप्सी सुखावत होता.
त्यानंतर एकदा अष्टविनायक दौरा करायचे ठरवले. ह्यावेळी दोन श्विनने हा दौरा केला.. एक मी स्वतः आणि दुसरी म्हणजे अय्यरकाकांची श्विन!
जिप्सी आता थांबायला तयार नसायचा. रोज ऑफिसच्या निमित्ताने जाऊन येऊन ६० किमी प्रवास झाल्यावर रविवारी शतकी राईडची चटक लागली होती. नयना आघारकर ह्यांच्याबरोबर मग डोंबिवली बडोदा राइडही झाली. ह्या दोन राइड करताना राईडची आखणी, नियोजन करण्याची जबाबदारी घ्यावी लागली होतीच.
कल्याणला राहणारे विलास वैद्य आणि तीनजणांनी चालवायच्या तांडेम सायकलसह वेगवेगळ्या सायकल बनवणारे दुर्गेश झिपरे ह्यांच्याबरोबर माघी गणेशोत्सवानिमित्त कल्याण पाली सायकलयात्रा दरवर्षी घडू लागली. त्यामधून टीमवर्क, जिद्द ह्यांची शिकवण मिळत होती.
पुन्हा एकदा गोवा दौरा आखत असताना कळले की saveoursahyadri म्हणजे सह्याद्री वाचवा ह्या संदेशासह नवापूर ते महाबळेश्वर आणि सावंतवाडी ते महाबळेश्वर अशी सायकलमोहिम आखण्यात आली आहे. पुन्हा एकदा गोवा दौरा मागे पडला. पर्यावरणाच्या जागृतीसाठी आम्ही सायकलसफर करत आहोत असा आव आणणाऱ्या सफरी या आधी पाहिल्या होत्या. त्या सफारी करत असतानाच त्यातला फोलपणा, नाटकीपणा जाणवायचा. मात्र saveoursahyadri मोहिमेदरम्यान डोळेच उघडले. ह्या मोहिमेमुळे पर्यावरणाकडे पाहण्याची वेगळी दृष्टीच मिळाली.
मात्र हिरोबरोबर पाहिलेले डोंबिवली गोवाचे स्वप्न अजून अपूर्णच होते. गोवा सफर आखल्यावर ती पाच वेळा अचानक रद्द करावी लागली होती. दरम्यान २०१७ साली मी सुनील गावस्कर ह्यांच्या एकूण कसोटी धावांएवढे डोंबिवली ठाणे डोंबिवली असे cycle2work करत पूर्ण केले. पुढच्याच वर्षी शशांकच्या सहचारिणी मीरानेही नवी मैत्रीण शोधली... ती होती स्कॉट!
आता तर चार जिप्सी एकत्र झाले होते...मी स्वतः, शशांक, स्कॉट आणि मीरा.
दरम्यान आम्ही डोंबिवली ते जम्मू जायचे ठरवले. पण प्रश्न होता की आता निवड कोणाची होणार माझी की फुजीची, स्कॉटची की ट्रेकची. मात्र सरावासाठी पुन्हा एकदा अष्टविनायक यात्रा करायची ठरली. त्यावेळी मात्र माझी आणि स्कॉटची निवड झाली होती. सिद्धटेक दौंड पाटस रस्त्याला तर आमची उपयुक्तता चांगलीच सिद्ध झाली. तिथे जर त्या नाजूकसाजूक फुजी आणि ट्रेक असत्या तर नक्कीच आजारी पडल्या असत्या. त्यामुळे जम्मूला जाण्यासाठी आता आमचीच निवड होणार असे वाटत होते. आमचा सराव सुरू होताच.
इतक्यात समजले की जम्मूला जाताना एक टेम्पोही बरोबर असणार आहे. त्यामुळे सगळ्यांनीच जायचे ठरले. आमच्याबरोबर पुणे आणि अहमदाबाद येथूनही काही जण सामील होणार होते. अखेर जम्मू सफर सुरू करण्याचा मान मला मिळाला. सफर सुरू असताना मी आणि फुजी आलटून पालटून सहभाग घेत होतो. अमृतसर येथे पोचताना मात्र फुजीने बाजी मारली. पुढे पुन्हा माझी वर्णी लागणार होती. पण पावसाच्या माऱ्यामुळे मोहीम तिथेच आटोपती घ्यावी लागली. तिथे निसर्गावर चरफडण्यापेक्षा त्याला मान देण्याची शिकवणंही मिळाली. लांबवर दौरे आखताना पर्यावरण, स्वास्थ्य राखणे ह्यांचा प्रसार करण्याबरोबरच वेगवेगळ्या लोकांना भेटणे, त्यांच्याशी बंध निर्माण करणे, असलेले बंध दृढ करणे हेही मला जास्त महत्वाचे वाटते. महाराष्ट्रच नव्हे तर गुजरात, राजस्थान आणि पंजाबमधील लोकांनी आम्हाला भरभरून प्रेम दिले. ह्या मोहिमेदरम्यान अनेक नवनवीन मित्र मिळाले. रस्त्यावरील चहावाल्यापासून ते जिल्ह्याच्या कमिशनरपर्यंत सगळेजण एका समान धाग्याने आमच्याशी जोडले जात होते. ही समानता, हे विश्वबंधुत्व इतर कोणते वाहन देऊ शकते.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा