उमरपूर हे छोटेसे खेडेगाव होते. तिथे थोडीफार वर्दळ आणि बऱ्यापैकी वस्ती दिसत होती. तिथे पोचल्यावर मी अब्दूलला फोन केला. तो म्हणाला तिथून त्याचे घर जेमतेम दोन किमी आहे. मानसकुमारने तर उमरपूर पासून रघुनाथगंज १५-१७ किमी तरी लांब आहे असे सांगितले होते. मी अब्दूलला त्याचे लोकेशन पाठवायला सांगितले. त्याने लोकेशन पाठवताच आम्ही त्यानुसार जाऊ लागलो. खेडेगाव असले तरी तिथे बऱ्यापैकी वाहने, रहदारी दिसत होती. ५-१० मिनिटातच आम्ही अब्दूलने पाठवलेल्या लोकेशनवर पोचलो. समोरून अब्दुल आमच्याकडेच येत होता. त्याने आमचे स्वागत केले आणि आम्हाला त्याच्या हॉस्टेलकडे नेऊ लागला.
अब्दुल अझीझ मुळचा जंगीपुर ह्या गावचा. नोकरीनिमित्त तो रघुनाथगंज येथे राहत होता. तो पेशाने शिक्षक होता. जंगीपूर गाव तसे १५-२० किमी अंतरावरच होते. मात्र प्रवासाची मर्यादित सोय, कामाचा व्याप ह्यांचे गणित सोडवण्यासाठी तो एका हॉस्टेल मध्ये राहत होता. त्याने मला त्याची कल्पना आधी दिली होतीच. त्याच्याबरोबर जाताना आम्ही पायउतार होऊन सायकली 'चालवत' होतो. त्याने आम्हाला एका अतिशय अरुंद बोळात नेले. तो बोळही सरळ मार्गाने जाणारा नव्हता, तर नागमोडी आकारात जात होता. वाटेत बहुधा एक मस्जिदही होती. त्याच्या बाजूने आम्ही पुढे जात होतो. नेमकी किती वळणे घेतली हेही समजेना. अखेरीस अगदीच छोट्या पदपथापाशी आमची वरात थांबली. पुण्यातील जुन्या वाड्यांप्रमाणेच एक वाडा वाटत होता. आमच्या सायकली व्यवस्थित एका रूममध्ये ठेवून अब्दूलने आम्हाला वरील मजल्यावर नेले.
त्याची खोली एखाद्या ब्रह्मचाऱ्याप्रमाणेच पसरली होती. एका भिंतीवर बरेचसे सुविचार लिहिले होते. खोलीमध्ये कपडे वाळत टाकण्यासाठी दोरीही होती. दोन तीन जण झोपू शकतील असा एक पलंग होता. त्याच्या सामानाच्या काही पेट्या एका बाजूला ठेवलेल्या होत्या. त्याच्या खोलीच्या बाजूलाही दोन तीन खोल्या होत्या. त्यापलीकडे दोन तीन सार्वजनिक स्वच्छतागृह होती. अब्दुल अतिशय शांत स्वभावाचा होता. मुख्य म्हणजे तो अतिशय चांगला लिस्टनर होता. आम्हा तिघांची त्याने व्यवस्थित विचारपूस केली. आम्ही थोडे फ्रेश झाल्यावर आम्हाला म्हणाला चला आपण गंगेचे दर्शन घ्यायला जाऊ. दरम्यान त्याच्याबरोबर माझी चांगली गट्टी जमली होती.
मी couchsurfing ची सदस्यता घेतली होती ती माझ्याकडे अनामिक पाहुणे यावे तसेच माझीही सोय इतर सदस्यांकडे व्हावी ह्या दुहेरी उद्देशाने! अब्दुलबरोबर माझा संपर्क Couchsurfing site द्वारेच झाला होता. त्याला देश/जग फिरण्याची खूप इच्छा आहे. मात्र त्याचे पालक त्याच्या काळजीपोटी त्याला जाऊन देत नाहीत. मात्र त्याची जग फिरण्याची इच्छा तो couchsurfing site वरून लोकांना त्याच्याकडे राहण्याचे आमंत्रण देऊन त्यांच्या अनुभवकथनातून पूर्ण करून घेतो. खरोखरच किती निर्मळ, साधा स्वभाव होता अब्दुलचा !
अब्दूलने एक डायरी स्वतःजवळ ठेवली आहे. त्याच्याकडे राहायला आलेल्या पाहुण्यांना तो त्या डायरीमध्ये त्यांचे मनोगत लिहायला सांगतो. त्यामध्ये एका बंगलोरस्थित सायकलपटूचे मनोगत खूपच हृदयस्पर्शी होते. त्याने मलाही माझे मनोगत लिहायला सांगितले.
संजय, मी आणि मनोज
मी ते मनोगत लिहित असताना डोरिस डे ने गायलेले माझे एक अतिशय आवडते गाणे त्याला ऐकवले...
You work and work for years and years
You're always on the go
You never take a minute off
Too busy making dough
Some day you say you'll have your fun
When you're a millionaire
Imagine all the fun you'll have
In your old rocking chair
Enjoy yourself, it's later than you think
Enjoy yourself while you're still in the pink
The years go by as quickly as a wink
Enjoy yourself, enjoy yourself
It's later than you think
C'mon now, you gotta have fun
You're gonna take that ocean trip
No matter come what may
You've got your reservations, but
You just can't get away
Next year, for sure, you'll see the world
You'll really get around
But how far can you travel
When you're six feet underground?
Enjoy yourself, it's later than you think
Enjoy yourself while you're still in the pink
The years go by as quickly as a wink
Enjoy yourself, enjoy yourself
It's later than you think
Get out and see the world
You worry when the weather's cold
You worry when it's hot
You worry when you're doing well
You worry when you're not
It's worry-worry all the time
You don't know how to laugh
They'll think of something funny when
They write your epitaph
Enjoy yourself, it's later than you think
Enjoy yourself while you're still in the pink
The years go by as quickly as a wink
Enjoy yourself (enjoy yourself)
It's later than you think
हे गाणे ऐकून अब्दुल फारच खुश झाला. त्याला ते गाणे कमालीचे आवडले. अब्दुलच्या मनाला हे गाणे भिडले होते. कदाचित हे गाणे घरी आईवडिलांना त्याने ऐकवले तर ते त्याला त्याची जगप्रवासाची इच्छा पूर्ण करायला परवानगी देतील असा भाबडा विश्वास मला वाटत होता....
मात्र, खरं सांगायचं तर त्याच्या जगप्रवासाची हौस, आपल्या आई वडिलांचा मान राखत आपले गावही न सोडता, त्या डायरीमधील मनोगताद्वारे अब्दुल पूर्ण करून घेत होताच. पृथ्वीप्रदक्षिणा करण्याची पैज लागल्यावर मोरावर बसून वेगाने जाणाऱ्या कार्तिकेयापेक्षा आई वडिलांभोवती प्रदक्षिणा घालून पृथ्वीप्रदक्षिणा करणारा गणपती हाच अब्दुलचा आदर्श तर नव्हे!
अब्दुल बरोबर आम्ही तिघे
पोस्ट्स
