आम्ही पेडलकर

दोन तीन दिवसांपासून पेडल रिपब्लिक च्या सदस्यांना ठाणे येथील ' आम्ही पोहेकर ' चे वेध लागले होते. तसे सगळेजण रोजच २५-३० किमीचा पल्ला गाठत. मात्र पोहे खाण्यासाठी जाऊन येण्याचा पल्ला हा ७५ किमी चा होता. तसे हे ' पेडलकर ' रसनेचे गुलाम. तिच्यासाठी हे ७५ किमी चे लक्ष्य विशेष नव्हते.

कार्तिक महिन्याचा आज अखेरचा दिवस म्हणजे दिनांक ३० कार्तिक. वास्तविक दिनकर दक्षिण गोलार्धात जाऊन दोन महिने पूर्ण होत होते. तरीही वातावरणात अजूनही किंचित गारवाही नव्हता. किंबहुना पहाटे ६ वाजता फुजी घराबाहेर पडली तेव्हा तिचे स्वागत केले पावसाच्या सरींमुळे रस्त्यावर पसरलेल्या चिखलाने! फूजिला तसा नेहमीप्रमाणे उशिरच झालेला. ' पेडल ' चे इतर सदस्य PR नाक्याहून निघाले तेव्हा फुजी घर सोडत होती. इतर सदस्य पेंढरकर महाविद्यालयामार्गे जाणार असले तरी फूजिने मानपाडा रस्त्याने जात त्यांना सामंत पेट्रोल पंपापाशी गाठले.

रविराजांचे अजूनही क्षितिजावर आगमन झाले नव्हते. मात्र त्यांच्या किरणांनी श्रीमलंगगडावर जमलेल्या ढगांना सुंदर रंगात रंगवले होते.

फुजी ह्या दृश्याने मोहित न झाल्यासच नवल. पेडलकर मात्र नाकासमोर पाहत सायकलवत होते. त्यामुळे फुजी त्या रंगाच्या फार मोहात न अडकता पुढे निघाली. थोड्याच अंतरावर रमेशकाका दिसत होते. त्यांना गाठत फुजी त्यांच्या बरोबरीने जाऊ लागली. कल्याण फाट्यापुढील चढ तसा परीक्षा घेणाराच. महाविद्यालयीन काळात झुडुपात लागलेली कच्ची करवंदे खाण्यासाठी काळ्या घोड्यावरून येताना खरी मजा असायची. मात्र दात्यांची जुळवाजुळव करण्याची यंत्रणा असणाऱ्या फुजीला ती गंमत कळणे शक्य नव्हते. चाकांची साखळी खालच्या दात्यांवर आणत फुजीने तो चढ सहजच पार केला. खिंड ओलांडत महापेच्या दिशेने जाताना पेडलकरांनी लय साधली. सगळेजण वेगात जाऊ लागले. इतक्यात ठाण्याहून आलेल्या संजय दात्ये ह्यांनी सगळ्यांचे स्वागत केले. त्यांच्या मार्गदर्शनानुसार सगळ्या चमूने औद्योगिक परिसरातून पुढे धाव घेतली. रबाळे इथे सगळेजण बेलापूर ठाणे महामार्गाला लागले. सगळ्यांनी वेग घेतला असतानाच ऐरोली रेल्वे स्थानकापाशी थांबा घेतला गेला.

तेथून मात्र आता थेट ठाणे गाठायचे ठरले. कळवा पुल, तलावपाळी मार्गे जाताना फुजिला cycle2work चे दिवस आठवत होते. लवकरच सगळे ' आम्ही पोहेकर ' पाशी पोचले. 

सगळ्यांचे लक्ष शेजारील वऱ्हाडी मिसळ कडे जात होते. मात्र आजचे लक्ष्य मिसळ नव्हे तर पोहे होते. पोह्यांचे इतके प्रकार पाहून नक्की कोणते पोहे घ्यावे हेच समजेनासे झाले होते. मात्र पोहेकरांनी ती समस्या चुटकीसरशी सोडवली. त्यांनी पेडलकरांची चव अचूक ओळखत त्यांना नागपुरी तर्री पोहे घेण्याचे सुचवले. त्यांच्या सूचनेला मान दिल्याबद्दल पेडलकरांना पश्र्चाताप झाला नाहीच. चव उत्तमच होती. सौमित्र आणि प्रसाद अधून मधून पोहेकरांची विशेष मुलाखत घेत होतेच. पोहे खाऊन झाल्यावर सगळ्यांचा मोर्चा वळला तो फलाट क्रमांक १ समोर उभ्या असलेल्या ऐतिहासिक इंजिनाकडे

पोटोबा आणि इंजिन दर्शन झाल्यावर मात्र सगळ्यांना घरी परतायचे वेध लागले. सगळ्यांनी झपाट्याने वेग घेतला. ऐरोलीजवळ विनीत आणि स्वप्नीलने इतरांचा निरोप घेतला. फुजी, डॉ राहुल, कुणाल, श्रेयश झपाट्याने पुढे गेले. त्यांनी रबाळे गाठत थांबा घेतला. बराच वेळ बाकी सदस्य न आल्यामुळे फुजीने प्रसादला संपर्क साधला....

तेव्हा समजले रमेशकाकांच्या सायकलच्या रबरी नळीने राम म्हटला होता. अर्थात डॉ. राहुल आज बरोबर असल्याने चिंता नव्हतीच. डॉ राहुल व्यायसायिक डॉक्टर आहेतच त्याच बरोबर सायकलची शस्त्रक्रिया करण्यातही निष्णात आहेत. 

डॉ राहुलच्या मार्गदर्शनानुसार शस्त्रक्रिया पार पडल्यावर जत्था पुन्हा परतीच्या मार्गाला लागला. कार्तिक महिन्याची अखेरची म्हणजे ३० तारीख असूनही अजून थंडी सुरू झाली नव्हती. रवीराजांची उपस्थिती अजूनही आल्हाददायक वाटू लागली नव्हती तर त्रासदायकच होती. मात्र आज रवीराजांचे दाहक शस्त्र ढगांच्या छत्रछायेने रोखून धरले होते.

त्यामुळे डोके शांत राहत असले तरी घसा कोरडा पडत होताच. कल्याण फाटा येथे लिंबू सरबताचा लाभ घेताच सगळेजण तृप्त झाले. खरतर सरबत प्यायलावर ' ये दिल मांगे मोअर ' अशी अवस्था होती. पण पुन्हा एकदा डोंबिवली मध्ये प्रवेश केल्यावर पेंढरकर महाविद्यालयापाशी ' शांताराम सरबत ' चा लाभ घेण्याचा करार करत सगळेजण पुढे निघाले. वास्तविक शांताराम आता गाडी चालवत नसून त्याचा मुलगा ती गाडी (आणि गादी) चालवतो. शांताराम सरबत अजूनही फुजीला भूतकाळात घेऊन जाते. महाविद्यालयीन काळात हे सरबत म्हणजे चैन वाटत असे. प्रसादच्या बाबतीतही तीच अवस्था होती. 

अर्थातच आजच्या सायकल फेरीचा शेवट शांताराम सरबत घेऊन होणे स्वाभाविकच होते.