पोस्ट्स
सह्याद्रीच्या डोंगररांगांमधील नैसर्गिक बेचक्यात मुरबाड तालुका वसलेला आहे. मुरबाड जवळील म्हसा येथील म्हसोबाच्या पौष पौर्णिमेला भरणाऱ्या जत्रेला दोनशेहून अधिक वर्षांची परंपरा आहे. सिद्धगड, पिकॉक हिल, बारवी धरण ह्यांच्या सान्निध्यात असलेल्या ह्या परिसरात निसर्गाची उधळण मुक्त हस्ते होत असते. अहमदनगरकडून मुरबाडमार्गे कल्याणकडे जाणारा राज्य महामार्ग २२२ हा दुहेरी रस्ता चांगल्या स्थितीत आहे.
विलासकडेही पंप नव्हता. गोवेलीला जाऊन सायकलशल्यविशारद शोधण्यासाठी विलास परत निघाला. थोड्या वेळात श्विनही चालत गोवेलीला पोचला. विलासला शल्यविशारद सापडला नसला तरी तेथील एका दुकानात त्याला सायकलचा पंप मात्र मिळाला होता. त्या दुकानाच्या ओसरीतच ठाण मांडून विलासने श्विनची नळी बदलून राखीव नळी चाकाला बसवली.
एव्हाना श्विन स्कॉटचा जठराग्नी चांगलाच जागृत झाला होता. तसेच मागे राहिलेले अटलास आणि हिरो हॉक अजून आले नव्हते. गोवेली येथे त्यांचा निरोप घेण्याचे ठरले होते. कारण शहाड नंतर त्यांचा मार्ग वेगळा होता आणि तेथील गर्दीत त्यांचा निरोप घेण्यासाठी थांबणे अवघड होते. त्यामुळे गोवेली येथे क्षुधाशांती करण्याचे श्विन स्कॉट आणि विलासने ठरवले.
पुढे रायते येथे तुषार पवार, दीपक जाधव आणि अजय कार्ले हे अश्वमेध प्रतिष्ठानचे उत्साही कार्यकर्ते श्विन स्कॉटच्या स्वागताला थांबले होते. मात्र श्विन स्कॉट गोवेली येथे थोडावेळ थांबणार असल्याचे समजताच ते तिघेही थेट गोवेली येथे आले. ह्या जुन्या सवंगड्यांची भेट होताच श्विनचा दिवसभराचा शीण निघून गेला. अश्वमेध प्रतिष्ठानच्या ह्याच सवंगड्यांच्या पाठिंब्यामुळे व सहकार्यामुळे श्विनने 'सह्याद्री वाचवा' ह्या संदेशासह नवापूर ते महाबळेश्वर ही सह्याद्रीच्या डोंगरखोऱ्यातील सायकलयात्रेत सहभाग घेतला होता.
थोड्या वेळात अटलास आणि हिरो हॉकही तेथे येऊन पोचले. त्यांचे स्वागत करण्यास त्यांचीही मित्रमंडळी उल्हासनगरहून आली होती. सगळ्यांची एकमेकांशी भेट होताच त्या क्षुधाशांतिगृहात एकच जल्लोष सुरू झाला.
एव्हाना रोज काळोखाआधी दिवसाचा प्रवास पूर्ण करण्याचा आटापिटा करणारा श्विन आज मात्र निर्धास्त होता. कोणाचाही पाय निघत नव्हता. गेले ६ दिवस थोडे पुढे का होईना पण एकमेकांच्या साथीने जाणाऱ्या अटलास, हिरो हॉक यांचा निरोप घेण्याची श्विन स्कॉटची वेळ आली होती. 'पुन्हा भेटूया' चा गजर करतच त्यांनी एकमेकांचा निरोप घेतला.
तेजोनिधी मावळल्यामुळे अंधाराचे साम्राज्य पसरले होते. अर्थात आता श्विन स्कॉटला साथ करण्यासाठी दुचाकीवरून विलास वैद्य होताच. शिवाय तुषार, अजय आणि त्याच्या दीपक हेसुद्धा रायते येथे न थांबता त्यांनी थेट शहाड पर्यंत साथ दिली. शहाडच्या पुढेमात्र पथदिवे असल्याने अंधाराचे भय नव्हते. त्यामुळे शहाड येथे तुषार आणि त्याच्या सहकाऱ्यांचा निरोप घेत श्विन स्कॉट विलास सह पुढे निघाले.
कल्याण येथेही एक अवलिया श्विन स्कॉटची वाट पाहत होता. त्या अवलियाने 'टाकाऊ तुन टिकाऊ' ह्या संकल्पनेसह अनेक प्रकारच्या सायकलींची निर्मिती केली होती. तो होता दुर्गेश झिपरे! दुर्गेशच्या सायकल प्रसूतिगृहात तीन जणांनी चालवायची सायकल, ९० अंशाचे आकार असलेली काटकोनी सायकल, मोटरसायकलचा भास होणारी 'रॉकी' सायकल, पुढील चाक छोटे आणि मागील चाक मोठे अशी अनोखी सायकल अश्या वेगवेगळ्या सायकलींनी जन्म घेतला होता. अश्या ह्या हरहुन्नरी कलाकाराची भेट हा श्विन स्कॉटच्या अष्टविनायक सायकलयात्रेचा उत्तम समारोप होता.
लेण्याद्रीहून निघून माळशेजमार्गे मुरबाड गाठत श्विन स्कॉट ह्याच राज्य महामार्गावरून कल्याणच्या दिशेने निघाले होते. मात्र श्विनला पुन्हा एकदा मामनोलीजवळ एका विचित्र योगायोगाला सामोरे जावे लागले. याआधी केलेल्या अष्टविनायक सायकल यात्रेप्रमाणेच याही अष्टविनायक सायकलयात्रेदरम्यान श्विनच्या मागील चाकाच्या रबरी नळीला मामनोलीजवळ छिद्र पडले होते. स्कॉट थोडी पुढे गेली होती. एव्हाना संध्याछाया पडू लागल्या होत्या. त्यामुळे श्विनने स्कॉटला थांबण्याचा इशारा न देण्याचा निर्णय घेतला. विलास वैद्य ह्याला मात्र भ्रमणध्वनीद्वारे झाल्या प्रकाराची कल्पना दिली. श्विनकडे हवा भरण्याचे दोन पंप होते. त्यातील मोठ्या पंपाला नळी असली तरी त्याचा दांडा निखळला असल्याने त्या पंपाचा उपयोग नव्हता. हवा भरण्यासाठी दुसरा छोटा पंप हा रबरी नळी मध्ये थोडीशी हवा भरायला उपयोगी असला तरी छिद्र पडलेल्या रबरी नळीत पुन्हा पूर्ण हवा भरण्यास मात्र पुरेसा नव्हता.
सुदैवाने रबरी नळीला छिद्र पडले असले तरी त्यातील हवा पूर्णपणे गेली नव्हती. त्यामुळे श्विनने तसेच पुढे जायचे ठरवले. मात्र त्या आधी श्विनच्या मागील चाकावरील धावकावरील सामान अस्मादिकांच्या पाठीवर आले. मामनोलीला सायकलचा शल्यविशारद मिळाला नाही तरी गोवेली येथे मिळू शकेल असे श्विनला वाटत होते. तसेच विलास वैद्यसुद्धा गोवेली येथे येणार होताच. त्यामुळे असलेल्या हवेच्या जोरावर जास्तीत जास्त पुढे जायचे ठरवून श्विनने दौड सुरू केली. मामनोली ते गोवेली हे अंतर जेमतेम ६ किमीचे. मात्र २-३ किमी अंतरातच हवा अगदीच कमी होऊ लागल्याची जाणीव झाल्यामुळे श्विनने पायउतार होत चालत जायला सुरुवात केली. आता मात्र अंधार पडायला सुरुवात झाल्यामुळे श्विन सावधपणे जात होता. सुदैवाने थोड्याच वेळात दुचाकीवरून विलास वैद्य येत होता. त्याने वाटेत गोवेली येथे स्कॉटला थांबायला सांगितले होते.
सुदैवाने रबरी नळीला छिद्र पडले असले तरी त्यातील हवा पूर्णपणे गेली नव्हती. त्यामुळे श्विनने तसेच पुढे जायचे ठरवले. मात्र त्या आधी श्विनच्या मागील चाकावरील धावकावरील सामान अस्मादिकांच्या पाठीवर आले. मामनोलीला सायकलचा शल्यविशारद मिळाला नाही तरी गोवेली येथे मिळू शकेल असे श्विनला वाटत होते. तसेच विलास वैद्यसुद्धा गोवेली येथे येणार होताच. त्यामुळे असलेल्या हवेच्या जोरावर जास्तीत जास्त पुढे जायचे ठरवून श्विनने दौड सुरू केली. मामनोली ते गोवेली हे अंतर जेमतेम ६ किमीचे. मात्र २-३ किमी अंतरातच हवा अगदीच कमी होऊ लागल्याची जाणीव झाल्यामुळे श्विनने पायउतार होत चालत जायला सुरुवात केली. आता मात्र अंधार पडायला सुरुवात झाल्यामुळे श्विन सावधपणे जात होता. सुदैवाने थोड्याच वेळात दुचाकीवरून विलास वैद्य येत होता. त्याने वाटेत गोवेली येथे स्कॉटला थांबायला सांगितले होते.
विलासकडेही पंप नव्हता. गोवेलीला जाऊन सायकलशल्यविशारद शोधण्यासाठी विलास परत निघाला. थोड्या वेळात श्विनही चालत गोवेलीला पोचला. विलासला शल्यविशारद सापडला नसला तरी तेथील एका दुकानात त्याला सायकलचा पंप मात्र मिळाला होता. त्या दुकानाच्या ओसरीतच ठाण मांडून विलासने श्विनची नळी बदलून राखीव नळी चाकाला बसवली.
एव्हाना श्विन स्कॉटचा जठराग्नी चांगलाच जागृत झाला होता. तसेच मागे राहिलेले अटलास आणि हिरो हॉक अजून आले नव्हते. गोवेली येथे त्यांचा निरोप घेण्याचे ठरले होते. कारण शहाड नंतर त्यांचा मार्ग वेगळा होता आणि तेथील गर्दीत त्यांचा निरोप घेण्यासाठी थांबणे अवघड होते. त्यामुळे गोवेली येथे क्षुधाशांती करण्याचे श्विन स्कॉट आणि विलासने ठरवले.
पुढे रायते येथे तुषार पवार, दीपक जाधव आणि अजय कार्ले हे अश्वमेध प्रतिष्ठानचे उत्साही कार्यकर्ते श्विन स्कॉटच्या स्वागताला थांबले होते. मात्र श्विन स्कॉट गोवेली येथे थोडावेळ थांबणार असल्याचे समजताच ते तिघेही थेट गोवेली येथे आले. ह्या जुन्या सवंगड्यांची भेट होताच श्विनचा दिवसभराचा शीण निघून गेला. अश्वमेध प्रतिष्ठानच्या ह्याच सवंगड्यांच्या पाठिंब्यामुळे व सहकार्यामुळे श्विनने 'सह्याद्री वाचवा' ह्या संदेशासह नवापूर ते महाबळेश्वर ही सह्याद्रीच्या डोंगरखोऱ्यातील सायकलयात्रेत सहभाग घेतला होता.
थोड्या वेळात अटलास आणि हिरो हॉकही तेथे येऊन पोचले. त्यांचे स्वागत करण्यास त्यांचीही मित्रमंडळी उल्हासनगरहून आली होती. सगळ्यांची एकमेकांशी भेट होताच त्या क्षुधाशांतिगृहात एकच जल्लोष सुरू झाला.
एव्हाना रोज काळोखाआधी दिवसाचा प्रवास पूर्ण करण्याचा आटापिटा करणारा श्विन आज मात्र निर्धास्त होता. कोणाचाही पाय निघत नव्हता. गेले ६ दिवस थोडे पुढे का होईना पण एकमेकांच्या साथीने जाणाऱ्या अटलास, हिरो हॉक यांचा निरोप घेण्याची श्विन स्कॉटची वेळ आली होती. 'पुन्हा भेटूया' चा गजर करतच त्यांनी एकमेकांचा निरोप घेतला.
तेजोनिधी मावळल्यामुळे अंधाराचे साम्राज्य पसरले होते. अर्थात आता श्विन स्कॉटला साथ करण्यासाठी दुचाकीवरून विलास वैद्य होताच. शिवाय तुषार, अजय आणि त्याच्या दीपक हेसुद्धा रायते येथे न थांबता त्यांनी थेट शहाड पर्यंत साथ दिली. शहाडच्या पुढेमात्र पथदिवे असल्याने अंधाराचे भय नव्हते. त्यामुळे शहाड येथे तुषार आणि त्याच्या सहकाऱ्यांचा निरोप घेत श्विन स्कॉट विलास सह पुढे निघाले.
कल्याण येथेही एक अवलिया श्विन स्कॉटची वाट पाहत होता. त्या अवलियाने 'टाकाऊ तुन टिकाऊ' ह्या संकल्पनेसह अनेक प्रकारच्या सायकलींची निर्मिती केली होती. तो होता दुर्गेश झिपरे! दुर्गेशच्या सायकल प्रसूतिगृहात तीन जणांनी चालवायची सायकल, ९० अंशाचे आकार असलेली काटकोनी सायकल, मोटरसायकलचा भास होणारी 'रॉकी' सायकल, पुढील चाक छोटे आणि मागील चाक मोठे अशी अनोखी सायकल अश्या वेगवेगळ्या सायकलींनी जन्म घेतला होता. अश्या ह्या हरहुन्नरी कलाकाराची भेट हा श्विन स्कॉटच्या अष्टविनायक सायकलयात्रेचा उत्तम समारोप होता.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा