कट्टीबट्टी: पुणे जम्मू सायकलसफर: भाग १ लेख १३

भारतीय निधर्मी राष्ट्रीय दिनांक ५ पौष १९४१
युरोपियन ख्रिस्ती दिनांक २६ डिसेंबर २०१९
(Deca - 10, But December is 12 th month... Is it rational, is it scientific, is it logical? )



तिमीराचे साम्राज्य चोहीकडे पसरले होते. हॉटेल राजस्थान सोडून अर्धा तास तरी होऊन गेला असावा. मात्र अद्यापि रविराज क्षितिजापालिकडेच होते. श्वानांच्या तावडीतून सहीसलामत सुटून हमरस्त्याला लागलेल्या फुजीला गौतम दिसताच जीवात जीव आला होता.

हमरस्त्याला लागताच फुजीने थोडा वेग घेण्याचा प्रयत्न केला. मात्र विजेरी नसल्याने फार वेग घेता येत नव्हता. पुणे जम्मू सायकलसफरी मध्ये सामील होण्याआधीपासून फुजीने सगळ्यांना वारंवार सावध केले होते की आपल्या मागील सायकलपटूकडे लक्ष द्या. फुजीने स्वतः ह्या सफरीत सामील झाल्यापासून कायम शेवटच्या सायकलस्वाराला साथ देण्याची भूमिका निभावली होती. मात्र आज फुजीला साथीची गरज होती तेव्हा तसे सांगूनही कोणताही सायकलस्वार थांबला नव्हता. त्याचा परिणाम म्हणजे फुजी संकटात असताना कोणीही बरोबर नव्हते. केवळ दैव बलवत्तर असल्याने फुजी त्या संकटातून सहीसलामत बाहेर पडली होती.

मात्र सहभागी सायकलपटूंच्या ह्या बेजबाबदार वृत्तीमुळे आता फूजीच्या मनात क्रोधाग्नि भडकला होता. थोड्या वेळात फटफटू लागले. काही अंतरावर पुढे गेलेले सायकलपटू चहासाठी थांबलेले दिसले. फुजी त्याच्याकडे दुर्लक्ष करून पुढे जाऊ लागताच ट्रेक आणि नयना आघारकर ह्यांनी फुजीला हाक मारली.

'कशाला वेळ वाया घालवताय? दोन मिनिटांची किंमत तुम्हाला माहीत आहे का?' घुश्यातच फुजीने विचारले. खरतर हे उद्गार त्या सायकलपटूंना उद्देशून होते जे हॉटेल राजस्थान सोडताना दोन मिनीटेही फुजीसाठी थांबले नव्हते. फुजीने न थांबता दौड सुरू ठेवली. थोड्या अंतरावर अय्यरकाका इतर सायकलपटूंसाठी थांबलेले दिसले. फुजीने त्यांना इतर सायकलस्वार चहासाठी थांबले असल्याचे सांगितले. अय्यरकाकांशी बोलता बोलता फुजीचा रागही शांत होत होता. फुजी आणि अय्यरकाका चहासाठी पुढे थांबायचे ठरवून कूच करू लागले. उजवीकडे क्षितिजावर तेजोनिधीही दिसू लागला होता.

त्या विलोभनिय दृष्यामुळे फुजीचा राग पूर्ण शांत झाला. फुजी आणि अय्यरकाका पुढे जाऊ लागले. थोड्या अंतरावर एका उड्डाणपूलाशेजारी एक छानसे क्षुधाशांतिगृह दिसले. मागून येणारे सायकलस्वार येईपर्यंत चहा घेण्याचा विचार करत दोघेही तेथे थांबले.

चहाकेंद्रचालक चांगलाच संथ होता. फुजी आणि अय्यरकाका चहाची वाट पाहत असताना इतर सायकलस्वार पूढे निघून गेले. चहाकेंद्र रस्त्यापासून थोडे आत होते, त्यामुळे त्यांना फुजी आणि अय्यरकाका दिसले नव्हते. चहा घेऊन फुजी आणि अय्यरकाका निघाले. पुढे ट्रेक, नयना आघारकर आणि गौतम फुजीची वाट पाहत थांबलेले दिसले. ट्रेक आणि नयना आघारकर ह्यांनी ह्यापुढे फुजीबरोबर राहण्याचे मान्य केले. पुणेकर पुन्हा पुढे सटकले होते.

अय्यरकाका पुन्हा वेग घेत पुढे जाऊ लागले. ट्रेक आणि नयना आघारकर ह्यांचा वेग मात्र मंदावला होता. फुजी त्यांच्या साथीने पुढे जात होती. गौतमही आता बरोबरच होता. एव्हाना हॉटेल राजस्थान सोडून ३ तास झाले होते. अंदाजे ५० किमी अंतरही पार झाले होते. फुजीचा क्रोधाग्नि शांत झाला तरी जठराग्नी जागृत झाला होता. मधुमेह असल्यामुळे फुजी वेळेचे बंधन पाळण्याचाही प्रयत्न करत असे. डाव्या हाताला क्षुधाशांतीगृह दिसताच फुजीने थांबा घ्यायचे ठरवले. हॉटेल बऱ्यापैकी मोठे असले तरी आत मध्ये गिऱ्हाईकच नव्हते. पदार्थांच्या यादिवरून नजर फिरवत अखेर पराठ्यावर शिक्कामोर्तब झाले. फूजीच्या अंदाजाप्रमाणे १५-२० मिनिटात पराठा मिळणे अपेक्षित होते. गल्ल्यावरील माणूस ऑर्डर घेऊन गायब झाला तोही बराच वेळ दिसेना. आता उठून परत दुसऱ्या हॉटेलात जायचे तर परत पहिल्यापासून वेळ जाणार होता. अखेर जवळपास पाऊण तासाने पराठ्याचे दर्शन झाले. ह्या अनुभवामुळे फुजीने पराठा येताच चहाचीही फर्माईश करून टाकली. किमान पराठा संपेपर्यंत तरी चहा येईल ही अपेक्षा होती. मात्र तसे काही झाले नाही. चहाची प्रतीक्षा सुरू असताना देवधरांचा फोन आला. सगळे पुणेकर पुढे जाऊन ताटकळत उभे होते. शिवाय काही अहमदाबादकरही शहराबाहेर सगळ्या सायकलपटूंचे स्वागत करण्यासाठी आले असल्याचे देवधरांनी सांगितले. पुढे गेलेल्या देवधरांना पराठापुराणाची कल्पना नव्हती.

देवधरांचा फोन सुरू असताना पुढ्यात चहाही आला. अहमदाबादकरांना भेटण्याची फुजीलाही उत्सुकता होतीच. फुजीने देवधरांना चहा घेऊन येत असल्याचे सांगितले. चहापान झाल्यावर मात्र फुजी, ट्रेक, नयना आघारकर आणि गौतम लगेचच निघाले. अवघ्या १-२ किमी अंतरावरच पुणेकर आणि अय्यरकाका थांबलेले दिसले. जम्मू पुणे सायकलसफरीतील सदस्य पुन्हा एक झाले होते. न बोलताच सगळ्यांची पुन्हा कट्टीची बट्टी झाली होती.