पोस्ट्स
#margshirshchallange
भारतीय सौर मार्गशीर्ष ४ शके १९३९
अर्थात ख्रिस्ती दिनांक नोव्हेंबर २५, २०१७
Sunil Gavaskar यांच्या कसोटी सामन्यातील एकूण धावांइतक्या किमी ख्रिस्ती वर्ष २०१७ मध्ये पूर्ण करण्याचा संकल्प केल्यावर शतकी खेळी होणेही महत्वाचेच.
बऱ्याच दिवसात शतकी दौड न केल्यामुळे श्विनही कंटाळली होती. तळेगावला एक काम मार्गी लावायचे असल्याने मी ही संधी साधायचे ठरवले. नेमकी श्विनची आरोग्यचाचणीही आधी मोंट्राच्या मोहम्मदने केली होती. त्यात काही त्रुटी होत्या त्या #bikeport मध्ये Sahir Shaikh ने दूर केल्या होत्या. साहिरला भेटण्याचे अनेक वेळा ठरवून आधी जमले नव्हते. पण यावेळी नेमका तोही योग जुळून आला होता. उमद्या मनाच्या साहिरने श्विनला शतकी राइडसाठी सुसज्ज केले होते.
दरम्यान शेवटपर्यंत हो ना करता करता #dombivlicyclingclub चे आणखी ४ सदस्य यायला आज सज्ज झाले होते. सदासर्वदा मदतीला धावून येणारा Sarang Mulay, Yogesh Dhage, Yogesh Choughule आणि त्याचा भाऊ Pritesh Choughule सामील झाल्यामुळे माझाही उत्साह पंचगुणीत झाला होता.
स्वतःला सामील होता येत नसले तरी अश्या राईडला जाणाऱ्यांना प्रोत्साहन देण्यासाठी जमेल त्याप्रमाणे सामील होणारे Bhimashankar Birajdar यांची उपस्थिती आमच्या सगळ्यांचा उत्साह वाढवत होती.
सकाळी ५.४५ ला #tjsbbank च्या #dombivli पूर्व शाखेसमोर आम्ही ५ जण जमलो आणि निघण्याच्या आधीच बिराजदार मार्गशीर्षातील थंडीत आम्हाला सामील झाले. आमची टूर निघाली तेव्हा सारंगच्या ३२ वर्षीय सायकलवर झळकणारा झेंडा डौलात फडफडत होता. डोंबिवली मागे टाकून मानपाडेश्वर मंदिरासमोरील सामंत पेट्रोल पंप कधी आला हे आम्हाला उत्साहाच्या भरात कळलेही नाही. तेथे न थांबता आम्ही वाटचाल सुरूच ठेवली. दरवर्षीच्या कल्याण पाली सायकलयात्रेत Gajanan Keshav Vaidya (विलास) ने लावलेल्या सवयीप्रमाणे आम्ही शिळ फाट्याला पनवेलच्या दिशेने वळताच चहासाठी पहिला मुक्काम केला. चहापान झाल्यावर बिराजदारांना परत जावे लागणार होते. पुढे यावे न यावे हा विचार करत बिराजदार पेचात पडले. अखेरीस नाराजीनेच त्यांनी परत जायचा निर्णय घेतला.
इतक्यात ममताचा फोन आला. तळेगाव पर्यंत येणे तिलाही जमणार नव्हते, पण थोडा वेळ तरी राइडचा आनंद घेता यावा यासाठी तिची घालमेल सुरु होती. आम्ही पुढे पनवेलकडे जात असल्याचे सांगितले. आम्ही पुढे निघाल्यावर निराश मनाने बिराजदार परत फिरले. आमचे पंचक पनवेलच्या दिशेने जात होते. रस्त्यावर खड्डे फार नसले तरी अरुंद आणि वर्दळीचा होता. आम्ही एकामागोमाग जात होतो. नावडे फाट्यापुढे रस्ता खराब असल्यामुळे आम्ही सेवा रस्त्याने जायचा निर्णय घेतला. कळंंबोली नाक्याला आम्ही पुन्हा मुख्य मार्ग पकडला आणि पनवेलला पोचलो. तिथे नाश्त्यासाठी थांबा घेतला. आमचा नाश्ता होईपर्यंत ममताही पोचली. बिराजदारांप्रमाणेच तिलाही पुढे येण्याची इच्छा असली तरी परत फिरण्याचा निर्णय घ्यावा लागला. तिचा निरोप घेऊन आम्ही पुढे निघालो.
पनवेल सोडल्यावर रस्ताही रुंद आणि छान असल्यामुळे सर्व सायकली सुसाट दौडू लागल्या. सर्व सायकलींनी सूर पकडला होता. श्विन थांबायला तयार नव्हती. कधी दोघे तर कधी तिघे तर कधी सर्व पाचजण एकत्र अशी आमची राइड सुरु होती. मध्येमध्ये छोटे थांबे घेत आम्ही जात होतो. खोपोली येताच आम्ही नाश्त्यासाठी पुन्हा थांबलो. नष्टयावर ताव मारून झाल्यावर मात्र खरी कसोटी सुरु होणार होती.
नाश्ता करून निघाल्यावर लगेचच चढ सुरु झाला. पहिल्याच चढावर सर्वांचा दम निघू लागला. सारंग आणि योगेश ढगे दोघांकडेही बिना गियरची सायकल असल्याने ते दोघे चालतच घाट चढणार होते. योगेश चौगुले, प्रितेश आणि मी पुढे निघालो. #saveoursahyadri मोहिमेमध्ये Sumit Patil यांच्या मार्गदर्शनामुळे घाट चढण्याचे उत्तम मार्गदर्शन मिळाले होतेच. त्यामुळे श्विन आत्मविश्वासाने घाट चढत होती. टाटा सायमाळ येथील चहाची टपरी, शिंग्रोबा मंदिर आणि (कोरडा पडलेला) धबधबा येथे थांबण्याचे ठरवले होतेच. त्याप्रमाणेच थांबे आम्ही शिंग्रोबा मंदिराशी थांबलो. तिथे फोटोसेशन आणि विश्रांती घेऊन निघेपर्यंत झेंडाधारी ३२ वर्षीय घोडा सायकलसह सारंगचे आगमन झाले. मला तळेगावला लवकर पोचुन काही कामे उरकायची असल्याने सारंग येताच मी पुढे निघालो.
प्रितेश माझ्या मागोमाग आलाच. (कोरडा पडलेल्या) धबधब्यापाशी गेल्यावर प्रितेश थोडा मागे पडला. पण तळेगावला ठरलेल्या वेळेत पोचायचे असल्याने मला थांबणे शक्य नव्हते. काम, काळ, वेग ह्या शाळेतील गणिताने माझ्या मनात आजही घर केले होते. श्विन संथ गतीने पण न थांबता पुढे जात होती. पाहता पाहता मी खंडाळा गाठले. तेथे मारुतीरायाच्या देवळात त्यांना नमस्कार करून मी पुन्हा पुढे निघालो. लोणावळा जवळ आल्यावर निराचा आस्वाद घेतला आणि पुढे अन्नपूर्णा हॉटेलपाशी पोचून इतरांना संपर्क करण्याचा प्रयत्न केला. पण संपर्क न झाल्याने त्यांना मी पुढे जात असल्याचे कळवून मी प्रवास सुरु ठेवला.
घाट चढून झाल्यामुळे श्विन पुन्हा १*२, २*२, २*३ अश्या गियर ऐवजी ३*७ गियर वर स्थिरावली होती. अर्थातच श्विनने वेग पकडला होता. माझे लक्ष तळेगावकडे लागले होते. त्यामुळे श्विन आणि माझी लय चांगलीच साधली होती. खोपोली घाट चढल्यावर कामशेतचा चढ तर जाणवलाही नाही. श्विनचा सूर चांगलाच लागला होता. पण सारंगने टोनी दा धाबासमोरील चहा, वडा, लस्सीचे अप्रतिम वर्णन केल्यामुळे तिथे चहासाठी थांबलो.
तिथे फक्कड चहा घेत इतर चौघांना संपर्क साधला तेव्हा समजले योगेश चौगुलेच्या सायकलने अचानक असहकार पुकारल्याने ते चौघेही लोणावळ्यात अडकले होते.
वेळेचा अंदाज घेत मी पुढे जात असल्याचे सांगून श्विनची चाल पुन्हा सुरु झाली. वडगाव गेल्यावर एक १५-१७ वर्षाचा मुलगा माझ्या जोडीला आला. त्याला लगेच वळायचे होते पण त्या थोड्या वेळात त्याच्या सायकलबद्दल बऱ्याच गप्पा मारायची त्याची इच्छा होती. त्याची अखंड बडबड सुरु होती. पण एकदाही स्वतःबद्दल न बोलता त्याच्या सायकलबद्दलच बोलत होता. सायकलबद्दलचे त्याचे प्रेम सहजपणे समजत होते. तसेही सर्वच सायकलिस्ट त्यांच्या सायकलबद्दल हळवे असतातच. तो वळल्यावर मी पुढे तळेगावकडे निघालो. तळेगाव चाकण रस्त्याला लागल्यावर भाग्यश्री हॉटेलमध्ये मटकी भेळ खाल्ल्याशिवाय तळेगावमध्ये प्रवेश करण्याचे पाप मी करू शकत नव्हतो. भेळेवर ताव मारल्यावर मात्र श्विन थेट गंतव्यस्थानी पोचली.
भारतीय सौर मार्गशीर्ष ४ शके १९३९
अर्थात ख्रिस्ती दिनांक नोव्हेंबर २५, २०१७
Sunil Gavaskar यांच्या कसोटी सामन्यातील एकूण धावांइतक्या किमी ख्रिस्ती वर्ष २०१७ मध्ये पूर्ण करण्याचा संकल्प केल्यावर शतकी खेळी होणेही महत्वाचेच.
बऱ्याच दिवसात शतकी दौड न केल्यामुळे श्विनही कंटाळली होती. तळेगावला एक काम मार्गी लावायचे असल्याने मी ही संधी साधायचे ठरवले. नेमकी श्विनची आरोग्यचाचणीही आधी मोंट्राच्या मोहम्मदने केली होती. त्यात काही त्रुटी होत्या त्या #bikeport मध्ये Sahir Shaikh ने दूर केल्या होत्या. साहिरला भेटण्याचे अनेक वेळा ठरवून आधी जमले नव्हते. पण यावेळी नेमका तोही योग जुळून आला होता. उमद्या मनाच्या साहिरने श्विनला शतकी राइडसाठी सुसज्ज केले होते.
दरम्यान शेवटपर्यंत हो ना करता करता #dombivlicyclingclub चे आणखी ४ सदस्य यायला आज सज्ज झाले होते. सदासर्वदा मदतीला धावून येणारा Sarang Mulay, Yogesh Dhage, Yogesh Choughule आणि त्याचा भाऊ Pritesh Choughule सामील झाल्यामुळे माझाही उत्साह पंचगुणीत झाला होता.
स्वतःला सामील होता येत नसले तरी अश्या राईडला जाणाऱ्यांना प्रोत्साहन देण्यासाठी जमेल त्याप्रमाणे सामील होणारे Bhimashankar Birajdar यांची उपस्थिती आमच्या सगळ्यांचा उत्साह वाढवत होती.
सकाळी ५.४५ ला #tjsbbank च्या #dombivli पूर्व शाखेसमोर आम्ही ५ जण जमलो आणि निघण्याच्या आधीच बिराजदार मार्गशीर्षातील थंडीत आम्हाला सामील झाले. आमची टूर निघाली तेव्हा सारंगच्या ३२ वर्षीय सायकलवर झळकणारा झेंडा डौलात फडफडत होता. डोंबिवली मागे टाकून मानपाडेश्वर मंदिरासमोरील सामंत पेट्रोल पंप कधी आला हे आम्हाला उत्साहाच्या भरात कळलेही नाही. तेथे न थांबता आम्ही वाटचाल सुरूच ठेवली. दरवर्षीच्या कल्याण पाली सायकलयात्रेत Gajanan Keshav Vaidya (विलास) ने लावलेल्या सवयीप्रमाणे आम्ही शिळ फाट्याला पनवेलच्या दिशेने वळताच चहासाठी पहिला मुक्काम केला. चहापान झाल्यावर बिराजदारांना परत जावे लागणार होते. पुढे यावे न यावे हा विचार करत बिराजदार पेचात पडले. अखेरीस नाराजीनेच त्यांनी परत जायचा निर्णय घेतला.
इतक्यात ममताचा फोन आला. तळेगाव पर्यंत येणे तिलाही जमणार नव्हते, पण थोडा वेळ तरी राइडचा आनंद घेता यावा यासाठी तिची घालमेल सुरु होती. आम्ही पुढे पनवेलकडे जात असल्याचे सांगितले. आम्ही पुढे निघाल्यावर निराश मनाने बिराजदार परत फिरले. आमचे पंचक पनवेलच्या दिशेने जात होते. रस्त्यावर खड्डे फार नसले तरी अरुंद आणि वर्दळीचा होता. आम्ही एकामागोमाग जात होतो. नावडे फाट्यापुढे रस्ता खराब असल्यामुळे आम्ही सेवा रस्त्याने जायचा निर्णय घेतला. कळंंबोली नाक्याला आम्ही पुन्हा मुख्य मार्ग पकडला आणि पनवेलला पोचलो. तिथे नाश्त्यासाठी थांबा घेतला. आमचा नाश्ता होईपर्यंत ममताही पोचली. बिराजदारांप्रमाणेच तिलाही पुढे येण्याची इच्छा असली तरी परत फिरण्याचा निर्णय घ्यावा लागला. तिचा निरोप घेऊन आम्ही पुढे निघालो.
पनवेल सोडल्यावर रस्ताही रुंद आणि छान असल्यामुळे सर्व सायकली सुसाट दौडू लागल्या. सर्व सायकलींनी सूर पकडला होता. श्विन थांबायला तयार नव्हती. कधी दोघे तर कधी तिघे तर कधी सर्व पाचजण एकत्र अशी आमची राइड सुरु होती. मध्येमध्ये छोटे थांबे घेत आम्ही जात होतो. खोपोली येताच आम्ही नाश्त्यासाठी पुन्हा थांबलो. नष्टयावर ताव मारून झाल्यावर मात्र खरी कसोटी सुरु होणार होती.
नाश्ता करून निघाल्यावर लगेचच चढ सुरु झाला. पहिल्याच चढावर सर्वांचा दम निघू लागला. सारंग आणि योगेश ढगे दोघांकडेही बिना गियरची सायकल असल्याने ते दोघे चालतच घाट चढणार होते. योगेश चौगुले, प्रितेश आणि मी पुढे निघालो. #saveoursahyadri मोहिमेमध्ये Sumit Patil यांच्या मार्गदर्शनामुळे घाट चढण्याचे उत्तम मार्गदर्शन मिळाले होतेच. त्यामुळे श्विन आत्मविश्वासाने घाट चढत होती. टाटा सायमाळ येथील चहाची टपरी, शिंग्रोबा मंदिर आणि (कोरडा पडलेला) धबधबा येथे थांबण्याचे ठरवले होतेच. त्याप्रमाणेच थांबे आम्ही शिंग्रोबा मंदिराशी थांबलो. तिथे फोटोसेशन आणि विश्रांती घेऊन निघेपर्यंत झेंडाधारी ३२ वर्षीय घोडा सायकलसह सारंगचे आगमन झाले. मला तळेगावला लवकर पोचुन काही कामे उरकायची असल्याने सारंग येताच मी पुढे निघालो.
प्रितेश माझ्या मागोमाग आलाच. (कोरडा पडलेल्या) धबधब्यापाशी गेल्यावर प्रितेश थोडा मागे पडला. पण तळेगावला ठरलेल्या वेळेत पोचायचे असल्याने मला थांबणे शक्य नव्हते. काम, काळ, वेग ह्या शाळेतील गणिताने माझ्या मनात आजही घर केले होते. श्विन संथ गतीने पण न थांबता पुढे जात होती. पाहता पाहता मी खंडाळा गाठले. तेथे मारुतीरायाच्या देवळात त्यांना नमस्कार करून मी पुन्हा पुढे निघालो. लोणावळा जवळ आल्यावर निराचा आस्वाद घेतला आणि पुढे अन्नपूर्णा हॉटेलपाशी पोचून इतरांना संपर्क करण्याचा प्रयत्न केला. पण संपर्क न झाल्याने त्यांना मी पुढे जात असल्याचे कळवून मी प्रवास सुरु ठेवला.
घाट चढून झाल्यामुळे श्विन पुन्हा १*२, २*२, २*३ अश्या गियर ऐवजी ३*७ गियर वर स्थिरावली होती. अर्थातच श्विनने वेग पकडला होता. माझे लक्ष तळेगावकडे लागले होते. त्यामुळे श्विन आणि माझी लय चांगलीच साधली होती. खोपोली घाट चढल्यावर कामशेतचा चढ तर जाणवलाही नाही. श्विनचा सूर चांगलाच लागला होता. पण सारंगने टोनी दा धाबासमोरील चहा, वडा, लस्सीचे अप्रतिम वर्णन केल्यामुळे तिथे चहासाठी थांबलो.
तिथे फक्कड चहा घेत इतर चौघांना संपर्क साधला तेव्हा समजले योगेश चौगुलेच्या सायकलने अचानक असहकार पुकारल्याने ते चौघेही लोणावळ्यात अडकले होते.
वेळेचा अंदाज घेत मी पुढे जात असल्याचे सांगून श्विनची चाल पुन्हा सुरु झाली. वडगाव गेल्यावर एक १५-१७ वर्षाचा मुलगा माझ्या जोडीला आला. त्याला लगेच वळायचे होते पण त्या थोड्या वेळात त्याच्या सायकलबद्दल बऱ्याच गप्पा मारायची त्याची इच्छा होती. त्याची अखंड बडबड सुरु होती. पण एकदाही स्वतःबद्दल न बोलता त्याच्या सायकलबद्दलच बोलत होता. सायकलबद्दलचे त्याचे प्रेम सहजपणे समजत होते. तसेही सर्वच सायकलिस्ट त्यांच्या सायकलबद्दल हळवे असतातच. तो वळल्यावर मी पुढे तळेगावकडे निघालो. तळेगाव चाकण रस्त्याला लागल्यावर भाग्यश्री हॉटेलमध्ये मटकी भेळ खाल्ल्याशिवाय तळेगावमध्ये प्रवेश करण्याचे पाप मी करू शकत नव्हतो. भेळेवर ताव मारल्यावर मात्र श्विन थेट गंतव्यस्थानी पोचली.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा