पोस्ट्स
'उद्या कुठे दौरा'.... श्विनच्या बद्दल #tjsbbank मधील सहकारी विचारत होता. श्विनसफारीबद्दलची उत्सुकता माझ्या इतकीच माझ्या सहकाऱ्यांना आहे.
ऑगस्ट हा मूळ रोमन कॅलेण्डरचा सहावा महिना! हा सहावा महिना असल्याने ह्याचे लॅटिन नाव होते सेक्सटिलिस. (रोमन वर्षाचा पहिला महिना होता मार्च आणि वर्ष होते दहा महिन्यांचे). मात्र नुमा पोंपिलिअस ह्या राजाने रोमन वर्षात जानेवारी आणि फेब्रुवारी हे दोन महिने वाढवले आणि सेक्सटिलिस महिन्यात २९ दिवस अस्तित्वात आले. मात्र नंतर राजा जुलिअस सीझर ने ज्युलियन कॅलेंडर अस्तित्वात आणताना ह्या महिन्यात आणखी २ दिवस वाढवत हा महिना ३१ दिवसांचा केला. पुढे ऑगस्टस ह्या लढवय्याने इजिप्तवरील विजयासह ह्या महिन्याच्या काळात मिळवलेल्या अनेक विजयाच्या स्मरणार्थ ह्या महिन्याचे नाव ऑगस्ट झाले. कॅनरी आयलँडमध्ये ह्या महिन्याला बेनेसमर किंवा बेनेसमेन असेही म्हणतात. प्राचीन रोममध्ये ह्या महिन्यात अनेक धार्मिक सण येत असल्याने हा महिना बहुतेक कामगारांसाठी सुट्टीचा महिना असे.
भारतात मात्र ह्यापैकी कोणताही राजा वा त्याच्या राज्याचा कोणताही संबंध आला नसल्याने रोमन, ज्युलियन किंवा ग्रेगोरियन कॅलेण्डरचा भारताशी काडीमात्र संबंध नाही.
ह्या धेडगुजरी कॅलेंडरमधील ऑगस्ट ह्या ठिगळं लावत वाढलेल्या महिन्यातला आज दुसरा शनिवार असल्याने आज मला सुट्टी होती. अर्थातच आज श्विन आज निसर्गसफारीसाठी बाहेर पडणार हे माहित असल्यानेच माझ्या सहकाऱ्याने 'उद्या कुठे दौरा असे विचारले होते.
शनिवार- रविवार जोडसुट्टी असल्याने तळेगावला जाण्याचा विचार मनात घोळू लागला असला तरी इतर कामांमुळे ते जमणार नव्हते. मग मी #dombivlicycleclub चे सदस्य @sanjaydatye याना विचारले. त्यांच्या सायकलिंगलाही खीळ बसली असल्याने त्यांनाही पुन्हा सायकलिंग सुरु करायची संधी साधायची होती. त्यामुळे त्यांनी लगेचच होकार दिला.
मात्र शुक्रवारी रात्री निद्रादेवी प्रसन्न व्हायला तयार नव्हती, त्यामुळे आज (शनिवारी) सकाळी सूर्योदय होऊन गेला तरी डोळ्यावरील जडत्व जात नव्हते. श्विनसफारीचा विचार करत मी उठलो एवढ्यात दात्येंचा फोन आला. मग मात्र तयार होऊन श्विनला खुणावले. बाहेर फिरायला मिळण्याचा श्विनचा आनंद लगेचच जाणवत होता. दोन मजले श्विनला उचलून खाली आणल्यावर आता माझे वजन आणि तोल सांभाळण्याचे काम श्विनचे होते.
मी श्विनला टाच देणार तोच 'ऑगस्ट' ह्या पाश्चिमात्य सौर महिन्यात न शोभणारा जोरदार पाऊस सुरु झाला. कदाचित श्विनचे स्वागत करायलाच तो आला असावा. पावसाचा जोर सहन करत श्विनने संथगतीने सुरुवात केली. काही क्षणातच पावसाच्या मुसळधार धारांनी श्विनला चिम्ब भिजवले. डोंबिवली शहरातच हा रागरंग पाहता आम्ही जाणार असलेल्या मलंगगडाजवळच्या वातावरणाची कल्पना येत होती. अक्षरशः दहा- पंधरा मिनिटातच पापणींचा पहारा चुकवून पाणी दोन्ही डोळ्यात शिरले. मग मात्र श्विनला पटकन रस्त्याच्या कडेला घेत मी दोन्ही डोळ्यातील पाणी झटकून टाकले.
अजूनही पावसाचा जोर कायम असला तरी श्विन नेटाने पुढे जाऊ लागली. मानपाडा रस्ता मागे टाकून सामंत पेट्रोल पम्पापाशी दात्ये माझी वाट पाहत उभे होते. आता मात्र पावसाचा जोर ओसरला होता. त्याचा फायदा घेत श्विनने वेग वाढवला. मात्र आज बदलापूर पाइपलाइन रस्त्याला लागल्यावर सरळ नेवाळी फाट्याकडे न जाता आम्ही कोलेगावापाशी उजवे वळण घेतले. थोड्याच वेळात निसर्ग त्याचे अंतरंग उलगडू लागला. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूकडे नजर जाईल तोपर्यंत हिरवळ दिसत होती. तो हिरवा रंग डोळ्यांना सुखावत होता. निसर्गाने श्रावणातील मूड पकडला होता. 'श्रावण मासी हर्ष मानसी हिरवळ दाटे चोहीकडे' याचा प्रत्यय येत होता.
निसर्गाचे ते रूप पकडून ठेवण्यासाठी वारंवार फोटो काढण्याचा मोह होत होता. श्विनला पुढे जात राहायचे असले तरी फोटोचा मोह श्विनच्या उत्साहावर मात करत होता. 'क्षणात येते सरसर शिरवे क्षणात फिरुनी ऊन पडे' हा निसर्गाचा चमत्कार अनुभवास येत होता.
रस्ता अरुंद असला तरी रहदारी नसल्याने आम्ही आरामात आणि निसर्गसौंदर्य लुटत पुढे जात होतो. घेसर मार्गे पुढे जात आम्ही नऱ्हेन गाव गाठले. इतक्यात म्हशींचा एक घोळका समोरून रस्ता ओलांडून उजवीकडे वळत असल्याचे दिसले. त्यांना पाहून समोरून येणारा ट्रकहि जागेवर थांबला होता. अर्थात चोहीकडे हिरवळ पसरलेल्या ह्या ठिकाणी त्या म्हशी आमच्या मार्गात आल्या होत्या की त्यांच्या वाटेवर आम्ही आणि तो ट्रक आले होतो हा ही प्रश्नच आहे. त्या म्हशींच्या पाठोपाठ श्विननेही मार्ग काढला.
नऱ्हेन गावाकडून आम्ही तळोजा बायपास ओलांडून करवले गावाकडे जाऊ लागलो. इथे मात्र रस्ता त्याचे अस्तित्वच विसरला असल्याचे जाणवू लागले. सर्वत्र केवळ चिखल दिसत होता. मात्र हा निसर्गनिर्मित चमत्कार नसून मानव निर्मित चमत्कार होता. थोडे पुढे जाऊन पुन्हा रस्त्याचे अस्तित्व जाणवू लागल्यावर थोड्याच वेळात एक चारचाकी वाहन श्विनला समांतर चालू लागले आणि आवाज आला, 'थोड्या बाजूने चला जरा'. अरुंद रस्त्यावर हा उपदेश करणाऱ्या आवाजाच्या दिशेने मी वळून पहिले तर त्या गाडीत बसलेला @ajitmodak माझ्याकडे पाहत हसत होता.
कलंबोलीहून अंबरनाथ येथील औद्योगिक परिसरातील त्याच्या कार्यालयात जाताना अजित नेहमी तळोजा बायपासहुन बदलापूर पाइपलाइन रस्ता गाठत असे. त्यामुळे तो करवले गावाच्या रस्त्यावर येण्याची मला अपेक्षा नव्हती. खरेतर दात्ये आज येणार नसते तर मी आज अजितच्या घरी श्विनला घेऊन जायचे ठरवले होते. मात्र दात्ये येण्याचे नक्की झाल्याने अजितच्या घरी जायचे रद्द झाले होते. अर्थातच अजित भेटणार नाही असे वाटत होते. मात्र आज त्याला भेटण्याची झालेली माझी प्रबळ इच्छा त्याला आज करवले गावाकडे घेऊन आली असावी. आणि तो भेटला तोही अश्या ठिकाणी की तेथून त्याची वाट डावीकडे तर श्विनची वाट उजवीकडे सुरु होणार होती. म्हणजेच त्या क्षणी आमची भेट झाली नसती तर नंतर आजच्या दिवसात आमची भेट होऊ शकली नसती.
ती भेट जपून ठेवण्यासाठी तो क्षण कॅमेराबद्ध करत आम्ही सर्वजण आपापल्या दिशेने वळलो.
मलंगगड जवळ येत होता... ओह, म्हणजे श्विन मलंगगडाजवळ पोचत होती. पावसाचा काहीही ठावठिकाणा नव्हता. इतक्यात डावीकडे हिरवळ पांघरलेल्या डोंगररांगांनी आम्हाला जागीच खिळवून ठेवले. समोरही मलंगगडाची डोंगररांग होतीच. त्या समोरील डोंगररांगांवर ढगाआड लपलेला सूर्य पुढे येण्याचा प्रयत्न करत होता. मात्र ढगांच्या त्या भक्कम तटबंदीपुढे सूर्याचे प्रयत्न अपुरे पडत होते. मात्र त्यांच्या ह्या जुगलबंदीमुळे समोरच्या डोंगररांगांमध्ये कृष्णधवल चित्र उभे राहिले होते.
समोरील डोंगररांगांवर कृष्णधवल रंग तर डाव्या बाजूला हिरव्या रंगातील डोंगररांगा या दोन्हीमध्ये आम्ही हरवून गेलो होतो. पाऊस नसल्यामुळे श्विन बेहोष होऊन तो नजारा अनुभवत असताना अचानक श्रावणाने त्याचे रंग दाखवायला सुरुवात केली. वातावरणातील बदल टिपत श्विनने लगेच मलंगगडाच्या दिशेने पुन्हा धाव घेतली. डोंबिवलीमध्ये मुसळधार पावसात भिजलेले कपडे एव्हाना सुकले असल्याने हाताच्या अंतरावर मलंगगड असताना पुन्हा ओले होण्याची इच्छा नव्हती. श्विनने घेतलेली गती पाहता श्रावणानेही त्याचा हट्ट सोडला आणि श्रावणसरीना थोडक्यात आवरते घेतले.
मलंगबाबाच्यावाडी जवळ पोचताच जठराग्नी तप्त झाल्याची जाणीव झाली. वातावरणाची मागणी पूर्ण करत कांदाभजीची फर्माइश आपोआपच केली गेली. एका प्लेटमध्ये समाधान न झाल्याने once more अर्थात रिपीट ची फर्माइश झाली. मलंगगडाची श्रीमंती आमच्या दोन डोळ्यात साठवणे शक्य नव्हते. मात्र त्या श्रीमंतीच्या सागरातील आम्हाला शक्य होते तेवढे सौंदर्य टिपत आम्ही परतीच्या मार्गाला लागलो. परत येताना मात्र आम्ही नेवाळी गावाकडील मार्ग पकडला. सुरुवातीचा चढ संपल्यावर श्विन भरधाव निघाली. पाहता पाहता नेवाळी नाका गाठत आम्ही बदलापूर पाइपलाइन रस्ता गाठला. आता रस्ता चांगला असला तरी निसर्गाची संगत मात्र दूर गेली होती. अर्थातच श्विनचा वेग वाढला होता.
डोंबिवली मध्ये शिरल्यावर पृथ्वीवरील अमृत म्हणजे चहा घेत आम्ही स्वगृही परतलो. तेव्हा श्विन आणि माझे वजन प्रत्येकी किलोकिलोने वाढले होते ते अर्थातच रस्त्यात जमवत गेलेल्या चिखलामुळे!
ऑगस्ट हा मूळ रोमन कॅलेण्डरचा सहावा महिना! हा सहावा महिना असल्याने ह्याचे लॅटिन नाव होते सेक्सटिलिस. (रोमन वर्षाचा पहिला महिना होता मार्च आणि वर्ष होते दहा महिन्यांचे). मात्र नुमा पोंपिलिअस ह्या राजाने रोमन वर्षात जानेवारी आणि फेब्रुवारी हे दोन महिने वाढवले आणि सेक्सटिलिस महिन्यात २९ दिवस अस्तित्वात आले. मात्र नंतर राजा जुलिअस सीझर ने ज्युलियन कॅलेंडर अस्तित्वात आणताना ह्या महिन्यात आणखी २ दिवस वाढवत हा महिना ३१ दिवसांचा केला. पुढे ऑगस्टस ह्या लढवय्याने इजिप्तवरील विजयासह ह्या महिन्याच्या काळात मिळवलेल्या अनेक विजयाच्या स्मरणार्थ ह्या महिन्याचे नाव ऑगस्ट झाले. कॅनरी आयलँडमध्ये ह्या महिन्याला बेनेसमर किंवा बेनेसमेन असेही म्हणतात. प्राचीन रोममध्ये ह्या महिन्यात अनेक धार्मिक सण येत असल्याने हा महिना बहुतेक कामगारांसाठी सुट्टीचा महिना असे.
भारतात मात्र ह्यापैकी कोणताही राजा वा त्याच्या राज्याचा कोणताही संबंध आला नसल्याने रोमन, ज्युलियन किंवा ग्रेगोरियन कॅलेण्डरचा भारताशी काडीमात्र संबंध नाही.
ह्या धेडगुजरी कॅलेंडरमधील ऑगस्ट ह्या ठिगळं लावत वाढलेल्या महिन्यातला आज दुसरा शनिवार असल्याने आज मला सुट्टी होती. अर्थातच आज श्विन आज निसर्गसफारीसाठी बाहेर पडणार हे माहित असल्यानेच माझ्या सहकाऱ्याने 'उद्या कुठे दौरा असे विचारले होते.
शनिवार- रविवार जोडसुट्टी असल्याने तळेगावला जाण्याचा विचार मनात घोळू लागला असला तरी इतर कामांमुळे ते जमणार नव्हते. मग मी #dombivlicycleclub चे सदस्य @sanjaydatye याना विचारले. त्यांच्या सायकलिंगलाही खीळ बसली असल्याने त्यांनाही पुन्हा सायकलिंग सुरु करायची संधी साधायची होती. त्यामुळे त्यांनी लगेचच होकार दिला.
मात्र शुक्रवारी रात्री निद्रादेवी प्रसन्न व्हायला तयार नव्हती, त्यामुळे आज (शनिवारी) सकाळी सूर्योदय होऊन गेला तरी डोळ्यावरील जडत्व जात नव्हते. श्विनसफारीचा विचार करत मी उठलो एवढ्यात दात्येंचा फोन आला. मग मात्र तयार होऊन श्विनला खुणावले. बाहेर फिरायला मिळण्याचा श्विनचा आनंद लगेचच जाणवत होता. दोन मजले श्विनला उचलून खाली आणल्यावर आता माझे वजन आणि तोल सांभाळण्याचे काम श्विनचे होते.
मी श्विनला टाच देणार तोच 'ऑगस्ट' ह्या पाश्चिमात्य सौर महिन्यात न शोभणारा जोरदार पाऊस सुरु झाला. कदाचित श्विनचे स्वागत करायलाच तो आला असावा. पावसाचा जोर सहन करत श्विनने संथगतीने सुरुवात केली. काही क्षणातच पावसाच्या मुसळधार धारांनी श्विनला चिम्ब भिजवले. डोंबिवली शहरातच हा रागरंग पाहता आम्ही जाणार असलेल्या मलंगगडाजवळच्या वातावरणाची कल्पना येत होती. अक्षरशः दहा- पंधरा मिनिटातच पापणींचा पहारा चुकवून पाणी दोन्ही डोळ्यात शिरले. मग मात्र श्विनला पटकन रस्त्याच्या कडेला घेत मी दोन्ही डोळ्यातील पाणी झटकून टाकले.
अजूनही पावसाचा जोर कायम असला तरी श्विन नेटाने पुढे जाऊ लागली. मानपाडा रस्ता मागे टाकून सामंत पेट्रोल पम्पापाशी दात्ये माझी वाट पाहत उभे होते. आता मात्र पावसाचा जोर ओसरला होता. त्याचा फायदा घेत श्विनने वेग वाढवला. मात्र आज बदलापूर पाइपलाइन रस्त्याला लागल्यावर सरळ नेवाळी फाट्याकडे न जाता आम्ही कोलेगावापाशी उजवे वळण घेतले. थोड्याच वेळात निसर्ग त्याचे अंतरंग उलगडू लागला. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूकडे नजर जाईल तोपर्यंत हिरवळ दिसत होती. तो हिरवा रंग डोळ्यांना सुखावत होता. निसर्गाने श्रावणातील मूड पकडला होता. 'श्रावण मासी हर्ष मानसी हिरवळ दाटे चोहीकडे' याचा प्रत्यय येत होता.
निसर्गाचे ते रूप पकडून ठेवण्यासाठी वारंवार फोटो काढण्याचा मोह होत होता. श्विनला पुढे जात राहायचे असले तरी फोटोचा मोह श्विनच्या उत्साहावर मात करत होता. 'क्षणात येते सरसर शिरवे क्षणात फिरुनी ऊन पडे' हा निसर्गाचा चमत्कार अनुभवास येत होता.
रस्ता अरुंद असला तरी रहदारी नसल्याने आम्ही आरामात आणि निसर्गसौंदर्य लुटत पुढे जात होतो. घेसर मार्गे पुढे जात आम्ही नऱ्हेन गाव गाठले. इतक्यात म्हशींचा एक घोळका समोरून रस्ता ओलांडून उजवीकडे वळत असल्याचे दिसले. त्यांना पाहून समोरून येणारा ट्रकहि जागेवर थांबला होता. अर्थात चोहीकडे हिरवळ पसरलेल्या ह्या ठिकाणी त्या म्हशी आमच्या मार्गात आल्या होत्या की त्यांच्या वाटेवर आम्ही आणि तो ट्रक आले होतो हा ही प्रश्नच आहे. त्या म्हशींच्या पाठोपाठ श्विननेही मार्ग काढला.
नऱ्हेन गावाकडून आम्ही तळोजा बायपास ओलांडून करवले गावाकडे जाऊ लागलो. इथे मात्र रस्ता त्याचे अस्तित्वच विसरला असल्याचे जाणवू लागले. सर्वत्र केवळ चिखल दिसत होता. मात्र हा निसर्गनिर्मित चमत्कार नसून मानव निर्मित चमत्कार होता. थोडे पुढे जाऊन पुन्हा रस्त्याचे अस्तित्व जाणवू लागल्यावर थोड्याच वेळात एक चारचाकी वाहन श्विनला समांतर चालू लागले आणि आवाज आला, 'थोड्या बाजूने चला जरा'. अरुंद रस्त्यावर हा उपदेश करणाऱ्या आवाजाच्या दिशेने मी वळून पहिले तर त्या गाडीत बसलेला @ajitmodak माझ्याकडे पाहत हसत होता.
कलंबोलीहून अंबरनाथ येथील औद्योगिक परिसरातील त्याच्या कार्यालयात जाताना अजित नेहमी तळोजा बायपासहुन बदलापूर पाइपलाइन रस्ता गाठत असे. त्यामुळे तो करवले गावाच्या रस्त्यावर येण्याची मला अपेक्षा नव्हती. खरेतर दात्ये आज येणार नसते तर मी आज अजितच्या घरी श्विनला घेऊन जायचे ठरवले होते. मात्र दात्ये येण्याचे नक्की झाल्याने अजितच्या घरी जायचे रद्द झाले होते. अर्थातच अजित भेटणार नाही असे वाटत होते. मात्र आज त्याला भेटण्याची झालेली माझी प्रबळ इच्छा त्याला आज करवले गावाकडे घेऊन आली असावी. आणि तो भेटला तोही अश्या ठिकाणी की तेथून त्याची वाट डावीकडे तर श्विनची वाट उजवीकडे सुरु होणार होती. म्हणजेच त्या क्षणी आमची भेट झाली नसती तर नंतर आजच्या दिवसात आमची भेट होऊ शकली नसती.
ती भेट जपून ठेवण्यासाठी तो क्षण कॅमेराबद्ध करत आम्ही सर्वजण आपापल्या दिशेने वळलो.
मलंगगड जवळ येत होता... ओह, म्हणजे श्विन मलंगगडाजवळ पोचत होती. पावसाचा काहीही ठावठिकाणा नव्हता. इतक्यात डावीकडे हिरवळ पांघरलेल्या डोंगररांगांनी आम्हाला जागीच खिळवून ठेवले. समोरही मलंगगडाची डोंगररांग होतीच. त्या समोरील डोंगररांगांवर ढगाआड लपलेला सूर्य पुढे येण्याचा प्रयत्न करत होता. मात्र ढगांच्या त्या भक्कम तटबंदीपुढे सूर्याचे प्रयत्न अपुरे पडत होते. मात्र त्यांच्या ह्या जुगलबंदीमुळे समोरच्या डोंगररांगांमध्ये कृष्णधवल चित्र उभे राहिले होते.
समोरील डोंगररांगांवर कृष्णधवल रंग तर डाव्या बाजूला हिरव्या रंगातील डोंगररांगा या दोन्हीमध्ये आम्ही हरवून गेलो होतो. पाऊस नसल्यामुळे श्विन बेहोष होऊन तो नजारा अनुभवत असताना अचानक श्रावणाने त्याचे रंग दाखवायला सुरुवात केली. वातावरणातील बदल टिपत श्विनने लगेच मलंगगडाच्या दिशेने पुन्हा धाव घेतली. डोंबिवलीमध्ये मुसळधार पावसात भिजलेले कपडे एव्हाना सुकले असल्याने हाताच्या अंतरावर मलंगगड असताना पुन्हा ओले होण्याची इच्छा नव्हती. श्विनने घेतलेली गती पाहता श्रावणानेही त्याचा हट्ट सोडला आणि श्रावणसरीना थोडक्यात आवरते घेतले.
मलंगबाबाच्यावाडी जवळ पोचताच जठराग्नी तप्त झाल्याची जाणीव झाली. वातावरणाची मागणी पूर्ण करत कांदाभजीची फर्माइश आपोआपच केली गेली. एका प्लेटमध्ये समाधान न झाल्याने once more अर्थात रिपीट ची फर्माइश झाली. मलंगगडाची श्रीमंती आमच्या दोन डोळ्यात साठवणे शक्य नव्हते. मात्र त्या श्रीमंतीच्या सागरातील आम्हाला शक्य होते तेवढे सौंदर्य टिपत आम्ही परतीच्या मार्गाला लागलो. परत येताना मात्र आम्ही नेवाळी गावाकडील मार्ग पकडला. सुरुवातीचा चढ संपल्यावर श्विन भरधाव निघाली. पाहता पाहता नेवाळी नाका गाठत आम्ही बदलापूर पाइपलाइन रस्ता गाठला. आता रस्ता चांगला असला तरी निसर्गाची संगत मात्र दूर गेली होती. अर्थातच श्विनचा वेग वाढला होता.
डोंबिवली मध्ये शिरल्यावर पृथ्वीवरील अमृत म्हणजे चहा घेत आम्ही स्वगृही परतलो. तेव्हा श्विन आणि माझे वजन प्रत्येकी किलोकिलोने वाढले होते ते अर्थातच रस्त्यात जमवत गेलेल्या चिखलामुळे!
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा