पूर्वतयारी भाग १२: चिलिका लेकची हुलकावणी: कोलकाता चेन्नई सायकलसफर

बेलूर मठ येथील व्यवस्थापनाने हिरवा कंदील दाखवल्याने मला निश्चितच समाधान वाटत होते. त्याचवेळी मनात आले की ही मोहीम कोलकाता येथील रामकृष्ण मिशनच्या बेलूर मठापासून सुरू होत आहे तर त्याचा समारोप चेन्नई येथील रामकृष्ण मठ येथे करता आला तर....!

चेन्नई येथील रामकृष्ण मठ व्यवस्थापनाला मेल केल्यावर त्यांचे आलेले उत्तर भावनांनी ओथंबलेले होते. त्यांना आमची मोहीम खूप कौतुकास्पद वाटत होती. खरतर फिट इंडिया ही संकल्पना विवेकानंदांच्या सुदृढ भारत ह्या संकल्पनेशी मिळतीजुळतीच होती. विवेकानंदांनी नेहमीच युवकांना देश सुदृढ रहावा ह्याविषयी उद्युक्त करण्याचा प्रयत्न केला. आपला देश सुरक्षित ठेवणे ही त्यांची प्राथमिकता होती. अर्थातच विवेकानंदांचे कार्य पुढे नेणाऱ्या रामकृष्ण मठाच्या चेन्नई व्यवस्थापनाने आमची कल्पना चांगलीच उचलून धरली. पश्चिमी देशांचा दौरा केल्यानंतर चेन्नई येथे विवेकानंद जिथे राहिले होते त्या विवेकानंद हाऊस येथे आमच्या मोहिमेचा समारोप करावा अशी सूचना त्यांनी केलीच. शिवाय माझ्या विनंतीप्रमाणे आमची तीन दिवस राहण्याची व्यवस्थाही करत असल्याचेही त्यांनी कळवले. 

Sponsorship मागण्यामागचा माझा हेतू खरतर आता सफल झाला होता. त्यामागे मला आर्थिक मदतीपेक्षा वेगवेगळ्या संस्थांशी जोडले जावे हाच हेतू होता. तो आता पूर्ण होत होता. कोलकाता व चेन्नई येथील रामकृष्ण मठ येथे व्यवस्था होत असल्याचे निश्चित झाल्यावर मी वाटेत संस्थेच्या इतर ठिकाणांनाही विचारणा केली. 

दरम्यान तौपालीचा मेसेज आला की तिला बाहेरगावी जावे लागणार असल्याने तिच्या घरी माझी व्यवस्था होऊ शकणार नाही. मात्र त्याचवेळी तिने हेही कळवले की तिने तिच्या एका मित्राकडे आमची राहण्याची व्यवस्था केली आहे. मी तिला गमतीने म्हटले आमची राहण्याची व्यवस्था तर तू केलीस पण आम्हाला आता तू देत असलेल्या बंगाली मेजवानीचा आस्वाद घेता येणार नाही. तिने लगेचच उत्तर दिले तिचा मित्र आम्हाला बंगाली पदार्थांची मेजवानी नक्कीच देईल.

कोलकाता येथील मोर्चेबांधणी झाली होती. त्याचबरोबर एकूण अंतर पार करण्याचे टप्पे ठरवताना रोजचे अंतर आणि राहण्याची ठिकाणेही/ शहरेही निश्चित करायची होती. वाटेत लागणारी मुख्य शहरे लक्षात घेत मांडणी करत असताना मोहिमेचा चौथा दिवस थोडा लक्षणीय ठरणार होता असे दिसत होते. पहिल्या तीन दिवसाचे अंतर जास्त ठेवले तर त्या दिवशी कोणार्क, पुरी येथील मंदिर पाहण्यास योग्य वेळ देता येणार होता. तसेच तिथून पुढे सातपाडा येथून जन्हिकुडा येथे बोटीने चिलिका लेक ओलांडून पुढे पुन्हा महामार्गाला जावे लागणार होते. हा जलप्रवास नक्कीच अविस्मरणीय असणार होता. ह्या जलप्रवासाविषयी काही व्हिडिओ पाहिले तर ते चांगलेच रोमांचक होते. त्यामुळे त्या प्रवासाची उत्सुकता जाणवू लागली होती. जन्हिकुडा येथून महामार्ग अंदाजे ६० किमी लांब होता. तोपर्यंत राहण्याची व्यवस्था होऊ शकत नाही असे समजत होते. त्यामुळे सकाळची फेरीबोट पकडून पुढे सायकल चालवणे इष्ट होते.

दरम्यान आमच्या मोहिमेविषयी विशाखापट्टणम येथील सायकल समूहावरही बातमी पोचली होती. तेथील एका सायकलपटूचा फोन आला. त्यालाही विशाखापट्टणम येथून आमच्या मोहिमेत सहभागी व्हायचे होते. हा तर अनपेक्षित लाभ होता. स्थानिक सायकलपटू मोहिमेत असेल तर आम्हाला मार्गाचे योग्य मार्गदर्शनही मिळणार होते. मी त्याला आनंदाने मोहिमेत सामील करून घेतले. मात्र त्याने एक बातमी दिली की सातपाडा ते जन्हिकुडा येथील बोट हिवाळ्याच्या दिवसात फक्त दुपारी असते. त्यामुळे आम्हाला बोटीच्या मार्गाऐवजी पुरी येथून सातपाडा येथे न जाता चिलिका लेकच्या बाजूने महामार्गानेच दक्षिणेकडे जावे लागणार होते. त्याचवेळी त्याने आम्हाला वाटेत एक नितांतसुंदर आणि निसर्गसंपन्न असे एक ठिकाण वाटेत राहण्याविषयी सुचवले... ते म्हणजे.. बाळूगाव.

आमची सफर सुरू होण्याअगोदरच आमचा मार्ग बदलावा लागत असल्याची सूचना मिळाली होती. चिलीका लेक मधून प्रवास करण्याच्या रोमांचक प्रवासाला आम्हाला मुकावे लागणार होते.