जगन्नाथाचे अमूर्त दर्शन: कोलकाता चेन्नई सायकल सफर

 जगन्नाथाच्या चमत्काराचा हा अनुभव घेत असताना मला पूर्वी ऐकलेल्या एका गोष्टीची आठवण झाली. एकदा अचानक मोठा पाऊस येऊ लागला. बरेचजण एका आडोश्याखाली उभे राहिले. थोड्या वेळातच तिथे विजा चमकू लागल्या. विजा त्यांच्या आसपासच कडाडत होत्या. त्याचा आवेग आणि आवाज वाढतच होता. सगळेजण काळजीत पडले. वेळ पुढे जात होता मात्र विजा थांबायचे नाव घेत नव्हत्या. अखेरीस एकजण म्हणाला, ' बहुतेक आपल्यातील कोणाचीतरी वेळ भरली आहे. त्यामुळे विजा इथेच घोटाळत आहेत. आपल्यातील प्रत्येकाने एकेक करून समोरच्या झाडाला हात लावून परत यायचे. ज्याची वेळ भरत आली असेल त्याच्यावर वीज कोसळेल. बाकीचे वाचतील.' हो ना करता करता सगळेजण तयार झाले. एकेकजण जाऊन परत येत होता. वीज कोणावरही कोसळली नव्हती. अखेरीस एकच व्यक्ती शिल्लक राहिली. ती मात्र जागा सोडून झाडाला शिवायला जायला अजिबात तयार होईना. सगळ्यांनी जवळजवळ जबरदस्तीने, दरडावूनच त्या व्यक्तीला तिथून झाडाकडे पाठवले. ती बिचारी घाबरत घाबरत झाडापाशी पोचली मात्र.... आणि धाडकन वीज कोसळली... ती थेट त्या आडोश्यावर. झाडापाशी पोचलेली व्यक्ती सुखरूप होती. किंबहुना जोवर तो व्यक्ती त्या आडोश्यापाशी होती तोपर्यंत बाकी सगळेच जण सुखरूप होते. आमच्याबाबतीत देखील असाच चमत्कार घडला होता.. मात्र जेव्हा अग्रीमा एकटीच राहिली तेव्हाच तिला देवाने दर्शन दिले. ही गोष्ट मी अग्रीमाला सांगितली. आम्ही सर्वजण आम्हाला आलेल्या अनुभवामुळे आश्चर्यचकित झालो होतो.

त्याच आश्चर्यात आम्ही भुवनेश्वरला पोचलो. अग्रीमा रेल्वे स्टेशनवर जाऊन पुढे कटकला जाणार होती. आम्ही सुशांतच्या ऑफिस च्या इमारतीकडे गेलो. त्या दुमजली इमारतीमध्ये तळमजला रिकामाच होता. येथील जिन्याला कुलूप होते. मध्यरात्र उलटून गेली होती. आम्ही तेथील कडी, बेल वाजवली. काहीच प्रतिसाद नव्हता. सुशांतने एका कर्मचाऱ्याचा मोबाईल क्रमांक दिला होता. पण तोही फोन उचलत नव्हता. आम्ही हाका मारून कंटाळून गेलो. पहिल्या मजल्यावर कोणी राहत नव्हतेच. बहुधा आता रात्र खाली उघड्यावर काढावी लागणार असेच वाटू लागले. आजूबाजूला वस्तीही नव्हती. त्यामुळे आम्ही मोठ्या आवाजात हाका मारण्याचा सपाटा सुरू केला. अखेरीस बऱ्याच वेळाने एकजण दुसऱ्या मजल्यावरून खाली आला. त्याने जिन्याच्या दरवाजाची कडी काढून आम्हाला आत घेतले. लगेचच तो दुसऱ्या मजल्यावरील एका बेडरूम मध्ये जाऊन झोपला. हॉलला लागून दुसरी एक बेडरूम होती जिथे आमची सोय केली होती. पाहिले तर तिथे एक गादी होती. आणखी दोन गाद्या बघण्यासाठी आम्ही त्याला शोधू लागलो. त्याने दरवाजा उघडाच ठेवला होता मात्र तो निद्रादेवीच्या अधीन झाला होता. तिथे आणखी एक गादी दिसली. मात्र आणखी कोणी येणार असेल म्हणून ती ठेवली होती की आमच्यासाठी आणली होती हे कळेना. त्याला विचारायचे तर तो डाराडूर झाला होता. अखेर कोणी आले तर बघू असा विचार करून आम्ही दुसरी गादी उचलली. दोघांची सोय झाली होती. माझ्याकडे स्लीपिंग बॅग होती. मी त्यामध्ये शिरलो. आमच्या मोहिमेची सुरुवात होण्या आधी ठाण्याच्या decathlon मधून आणलेल्या स्लीपिंग बॅगचा शुभारंभ करण्याची संधी मिळाल्याने मी खुष होतो. 

आम्हाला लगेचच इतकी गाढ झोप लागली की पहाटे फटफटल्यावरच जाग आली. दुसऱ्या दिवशी समजले की आम्हाला ज्याचा नंबर सुशांतने दिला होता तो आमची वाट बघून घरी निघून गेला होता. ऑफिसमध्ये दुसरा इसम रात्री थांबला होता त्याने दरवाजा उघडल्याने आम्हाला रात्री झोपायला अंगाखाली अंथरूण आणि वर छप्पर मिळाले होते. अन्यथा प्रथमच निजायला भुई आणि पांघरायला आकाश ह्यांचा अनुभव घ्यावा लागला असता.

जगन्नाथाच्या मूर्तीने आम्हाला दर्शन दिले नसले तरी त्याने आमच्यावर कृपादृष्टी नक्कीच ठेवली होती. आम्हाला मध्यरात्री  मिळालेले छप्पर हे त्याचे अमूर्त दर्शनच म्हणायचे... की आम्हाला दरवाजा उघडून डाराडूर झालेला तो इसम म्हणजे जगन्नाथाचे आमच्यासाठी घेतलेले प्रत्यक्ष रूप समजायचे!