पोस्ट्स
भारतीय सौर २७, १९४१
महावीर जयंती निमित्त सुट्टी मिळाल्यामुळे आज श्विनला cycle2work ची संधी नव्हती. ती सुट्टी सार्थकी लावण्यासाठी श्विन उत्सुक होतीच. अरुणोदय झाल्याची पक्की खात्री झाल्यावर अस्मादिक श्विनजवळ गेले. श्विन तयार होतीच. श्विनबरोबर ट्रेकही आज सकाळच्या फेरीसाठी उत्सुक होतीच.
डोंबिवली नगरीतील रस्त्यांचा अंदाज घेत श्विन आणि ट्रेक संथगतीने डोंबिवली शहराबाहेर पडले. नेहमीप्रमाणे आजही नेवाळी फाटा येथे जाण्याचे ठरले होते. काटई नाका येथे अभूतपूर्व अशी कोंडी झाली होती. श्विन आणि ट्रेकने तेथून मुसंडी मारत बदलापूर पाइपलाइन रस्त्याला मोर्चा वळवला. तेथे पोचल्यावर मात्र दोघांनाही मोकळा श्वास घेता आला. थोड्याच वेळात वेग घेत तळोजा फाटा मागे पडला. पुढे असलेल्या उतरणीचा लाभ घेत वेग अधिकच वाढला तेव्हा मात्र श्विनला नेवाळीपेक्षा पुढे जाण्याचा मोह होऊ लागला.
ट्रेकशी संवाद साधत श्विनने नेवाळी फाटा येथे न थांबता तशीच पुढे दौड घेतली. अंबरनाथ जवळ पोचल्यावर मात्र आणखी पुढे जाण्याचा मोह टाळत दोघेही मागे फिरले. मात्र लगेचच चहासाठी एक विसावा घेतला. छोट्याशा टपरीत चहा घेतल्यावर श्विनने टपरीच्या मागील बाजूस पाहिले. त्या टपरीच्या मागील बाजूस भिंत किंवा कापड नव्हते त्यामुळे मागील बाजूला असलेला निसर्ग दिसत होता. तेथे असलेल्या जास्वन्दाच्या झाडाने श्विनचे लक्ष वेधून घेतले. त्या चहाच्या टपरीच्या थोडे पुढेच रस्त्यापासून जरासे आत एक हॉटेल तेथे होते. त्या हॉटेलच्या प्रांगणात त्या हॉटेलशेजारी बरीच मोठी मोकळी जागा होती. आणि बाजूच्या कुंपणावर जास्वन्दाची फुलांनी लगडलेली दोन तीन झाडं हारीने उभी होती. श्विन आणि ट्रेक त्या झाडांकडे नजरबंदी झाल्याप्रमाणे खेचले गेले. जास्वन्दाच्या फुलांशी मनसोक्त गुजगोष्टी करताना आजूबाजूचे भान राहिले नव्हते. थोड्या वेळाने भानावर आल्यावर त्या हॉटेलच्या मागच्या कुंपणापलिकडे झुंज घेत असलेले दोन बैल नजरेस पडत होते. दोघेही तुल्यबळ होते. खरतर जास्वन्दाच्या झाडापाशी जातानाच श्विनने ती झुंज लागलेली जोडी पहिली होती पण जास्वन्दाशी संवाद साधताना त्या झुंजीचा विसर पडला होता. मात्र श्विन आणि ट्रेक भानावर आले तरी ती झुंज सुरूच होती. दोघेही अतिशय तुल्यबळ होते. कोणीही मागे सरकत नव्हते. मागच्या कुंपणापलिकडे हि झुंज लागलेली असताना जास्वन्दाची झाडे ज्या बाजूस होती त्याच्या पलीकडे दोन बैल आरामात क्षुधाशांती करत होते. त्यांच्या शेजारी दोन पांढरेशुभ्र बगळे स्थितप्रज्ञतेचा आव आणत शांतपणे उभे होते. ते बगळे त्या बैलांच्या पाठीवर बसले तर छानसा फोटो घेता येईल या विचारात काही क्षण गेले पण त्या बगळ्यांना मात्र फोटो काढून घेण्याची इच्छा नव्हती. इकडे झुंज बराच वेळ सुरु होती. अखेरीस थोड्या वेळात श्विन आणि ट्रेक मागे फिरले. मागे फिरताच वाटेत पडलेली जांभळे दिसली. जांभळाच्या झाडाशी श्विनचे नाते लहानपणापासूनचे! बऱ्याच वेळेस श्विन एकटाच जांभळाच्या झाडाखाली क्रिकेटची प्रॅक्टिस करत असे. अर्थात त्यासाठी ना चेंडू हवा असायचा ना बॅट. एक मोठी काठी आणि एक छोटी काठी एवढी सामग्री पुरेशी असायची. ती छोटी काठी चेंडू समजून डाव्या हाताने हवेत उडवायची आणि ती हवेतून खाली येत असताना दोन्ही हाताने मोठी काठी बॅटसारखी पकडत त्याने छोट्या काठीला मारायचे. हा श्विनचा खेळ जांभळाच्या झाडाखाली तासनतास सुरु असायचा. भूक लागली की त्याच झाडाची जांभळे समोरच असत.
जास्वन्दाच्या मोहाने त्या हॉटेलच्या प्रांगणात शिरताना जांभळाचेही भान श्विनला नव्हते. परत फिरताना जांभळे पाहताच श्विनच्या आठवणी पुन्हा जाग्या झाल्या. अखेरीस त्या जास्वन्दी क्षणांवर पडलेली जांभळी पखरण मनाशी साठवत श्विन आणि ट्रेक परतीच्या मार्गाला लागले
महावीर जयंती निमित्त सुट्टी मिळाल्यामुळे आज श्विनला cycle2work ची संधी नव्हती. ती सुट्टी सार्थकी लावण्यासाठी श्विन उत्सुक होतीच. अरुणोदय झाल्याची पक्की खात्री झाल्यावर अस्मादिक श्विनजवळ गेले. श्विन तयार होतीच. श्विनबरोबर ट्रेकही आज सकाळच्या फेरीसाठी उत्सुक होतीच.
डोंबिवली नगरीतील रस्त्यांचा अंदाज घेत श्विन आणि ट्रेक संथगतीने डोंबिवली शहराबाहेर पडले. नेहमीप्रमाणे आजही नेवाळी फाटा येथे जाण्याचे ठरले होते. काटई नाका येथे अभूतपूर्व अशी कोंडी झाली होती. श्विन आणि ट्रेकने तेथून मुसंडी मारत बदलापूर पाइपलाइन रस्त्याला मोर्चा वळवला. तेथे पोचल्यावर मात्र दोघांनाही मोकळा श्वास घेता आला. थोड्याच वेळात वेग घेत तळोजा फाटा मागे पडला. पुढे असलेल्या उतरणीचा लाभ घेत वेग अधिकच वाढला तेव्हा मात्र श्विनला नेवाळीपेक्षा पुढे जाण्याचा मोह होऊ लागला.
ट्रेकशी संवाद साधत श्विनने नेवाळी फाटा येथे न थांबता तशीच पुढे दौड घेतली. अंबरनाथ जवळ पोचल्यावर मात्र आणखी पुढे जाण्याचा मोह टाळत दोघेही मागे फिरले. मात्र लगेचच चहासाठी एक विसावा घेतला. छोट्याशा टपरीत चहा घेतल्यावर श्विनने टपरीच्या मागील बाजूस पाहिले. त्या टपरीच्या मागील बाजूस भिंत किंवा कापड नव्हते त्यामुळे मागील बाजूला असलेला निसर्ग दिसत होता. तेथे असलेल्या जास्वन्दाच्या झाडाने श्विनचे लक्ष वेधून घेतले. त्या चहाच्या टपरीच्या थोडे पुढेच रस्त्यापासून जरासे आत एक हॉटेल तेथे होते. त्या हॉटेलच्या प्रांगणात त्या हॉटेलशेजारी बरीच मोठी मोकळी जागा होती. आणि बाजूच्या कुंपणावर जास्वन्दाची फुलांनी लगडलेली दोन तीन झाडं हारीने उभी होती. श्विन आणि ट्रेक त्या झाडांकडे नजरबंदी झाल्याप्रमाणे खेचले गेले. जास्वन्दाच्या फुलांशी मनसोक्त गुजगोष्टी करताना आजूबाजूचे भान राहिले नव्हते. थोड्या वेळाने भानावर आल्यावर त्या हॉटेलच्या मागच्या कुंपणापलिकडे झुंज घेत असलेले दोन बैल नजरेस पडत होते. दोघेही तुल्यबळ होते. खरतर जास्वन्दाच्या झाडापाशी जातानाच श्विनने ती झुंज लागलेली जोडी पहिली होती पण जास्वन्दाशी संवाद साधताना त्या झुंजीचा विसर पडला होता. मात्र श्विन आणि ट्रेक भानावर आले तरी ती झुंज सुरूच होती. दोघेही अतिशय तुल्यबळ होते. कोणीही मागे सरकत नव्हते. मागच्या कुंपणापलिकडे हि झुंज लागलेली असताना जास्वन्दाची झाडे ज्या बाजूस होती त्याच्या पलीकडे दोन बैल आरामात क्षुधाशांती करत होते. त्यांच्या शेजारी दोन पांढरेशुभ्र बगळे स्थितप्रज्ञतेचा आव आणत शांतपणे उभे होते. ते बगळे त्या बैलांच्या पाठीवर बसले तर छानसा फोटो घेता येईल या विचारात काही क्षण गेले पण त्या बगळ्यांना मात्र फोटो काढून घेण्याची इच्छा नव्हती. इकडे झुंज बराच वेळ सुरु होती. अखेरीस थोड्या वेळात श्विन आणि ट्रेक मागे फिरले. मागे फिरताच वाटेत पडलेली जांभळे दिसली. जांभळाच्या झाडाशी श्विनचे नाते लहानपणापासूनचे! बऱ्याच वेळेस श्विन एकटाच जांभळाच्या झाडाखाली क्रिकेटची प्रॅक्टिस करत असे. अर्थात त्यासाठी ना चेंडू हवा असायचा ना बॅट. एक मोठी काठी आणि एक छोटी काठी एवढी सामग्री पुरेशी असायची. ती छोटी काठी चेंडू समजून डाव्या हाताने हवेत उडवायची आणि ती हवेतून खाली येत असताना दोन्ही हाताने मोठी काठी बॅटसारखी पकडत त्याने छोट्या काठीला मारायचे. हा श्विनचा खेळ जांभळाच्या झाडाखाली तासनतास सुरु असायचा. भूक लागली की त्याच झाडाची जांभळे समोरच असत.
जास्वन्दाच्या मोहाने त्या हॉटेलच्या प्रांगणात शिरताना जांभळाचेही भान श्विनला नव्हते. परत फिरताना जांभळे पाहताच श्विनच्या आठवणी पुन्हा जाग्या झाल्या. अखेरीस त्या जास्वन्दी क्षणांवर पडलेली जांभळी पखरण मनाशी साठवत श्विन आणि ट्रेक परतीच्या मार्गाला लागले
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा