पोस्ट्स
भारतीय सौर चैत्र १५, शके १९४०
कोंबडा आरवला की पहाट झाली. पण सध्याच्या शहरीकरणाच्या लाटेत कोंबडाच नाही तर आरवणार कोण! कोंबडा आरवला नाही तर पहाट तरी कशी होणार? त्यामुळे की काय सध्या रात्रीनंतर पहाट न होता एकदम सकाळच होते.
पण प्रत्यक्ष डोंगर दऱ्या, समुद्र, नद्या यांना आवर घालणाऱ्या माणसाला एका निर्जिव वस्तूने मात्र गुलाम केले आहे.... घड्याळबाबा! माणूस कोंबडयाला हद्दपार करत असताना घड्याळबाबांच्या काट्याच्या तावडीत मात्र अडकला. त्या घड्याळबाबांचा मला मनस्वी तिटकारा, म्हणून मी अजूनही मनगटावर घड्याळ बांधत नाही. ( तसेही घड्याळ मुंबईकरांच्या मानगुटीवरच असते)
आज मी उठलो तेव्हा घड्याळबाबा मला दटावत होते. मला जाग येईल तेव्हापासून माझा दिवस सुरु असे मला वाटत असले तरी घड्याळबाबा आज फारच पुढे सरकले होते. त्यामुळे आज कार्यालयात जाण्याचा बेत मी रद्द केला. श्विन लगेच हिरमुसली. मी ऑफिसला जाणार नाही म्हणजे श्विनला बाहेर फिरायला मिळणार नव्हते. चैत्र महिना अर्धा संपल्यामुळे सूर्यही ह्या वेळेपर्यंत बराच वर आला होता.
मात्र श्विनची मनस्थिती ओळखून मी तिला बाहेर फिरायला न्यायचे ठरवले. आज ऑफिसला जायचे नसल्याने #cycle2work होणार नव्हते. उशीर झाल्यामुळे फार लांबवर जाता येणार नसले तरी फेरफटका मारायचाच हे मी निश्चित केले. ३*५ गियरवर सुरुवात करून आम्ही निघालो. मात्र मानपाडा रस्ता संपून कल्याण शिळ रस्त्याला लागलो तरी मी गियर वाढवला नाही याचे श्विनला नवल वाटत होते. पण आज अतिशय आरामात जायचे ठरवून मी ३*५ वरच जात होतो.
काटई नाक्याला कोळेगावकडे वळलो आणि गियर चाचपून बघितले. माझ्या नकळत श्विन ३*७ जाऊन केव्हाच स्थिरावली होती. चैत्र अर्धा संपला असला तरी वैशाख अजून बऱ्यापैकी लांब होता. त्यामुळे मला वाटत होते तितक्या प्रमाणात उन्हाच्या झळा लागत नव्हता. मग मीही नेवाळी फाट्याच्या थोडे पुढे जात राहिलो. पण थोडा पूढे जाताच परत घरी पोचेपर्यंत किती वेळ लागेल याचे भान येत परत फिरलो. सुट्टी घेऊनही घड्याळबाबा पिच्छा सोडत नव्हते. आता कुठेही न थांबता थेट घर गाठायचे असे मनाशी ठरवत असताना नेवाळी फाटा दिसू लागला.
गन्धार डोम्बिवलीकर आणि Arnav Kulkarni Marcella या #dombivlicycleclub च्या सदस्यांनी लावलेली नेवाळी फाटा येथील अमृतपानाची सवय मला थांबवत होती. नेवाळी फाटा येताच श्विन आपोआपच अमृतपानस्थानकाकडे (TEA STALL) वळली. मग मात्र माझा नाईलाज झाला. गंधार, अर्णव आणि श्विन यांच्या कारस्थानाला बळी पडून मी अमृतपान केले (गंधार आणि अर्णव माझ्या बरोबर नसले तरी त्यांचा प्रभाव पडला होताच ना!)
परतीचा प्रवास पुन्हा सहजपणे सुरु झाला. मानपाडा रस्ता, भोपरमार्गे मी DNC शाळेच्या रस्त्याला लागलो, तोच एका वृक्षाखाली नाजूक फुलांचा सडा पसरलेला दिसला. त्या नाजूक फुलांनी माझा रस्ता अडवला. त्यांना पाहत उभा असताना त्या वृक्षाचे एक फुल श्विनसमोरच पडले. जणू श्विनला त्या वृक्षाने ते फुल अर्पणच केले. त्या फुलाला कॅमेराबद्ध करत मी ते फुल श्विनला दिले. श्विनला लावल्यावर ते फुल अधिकच छान वाटू लागले. जणू त्या फुलाचा जन्म श्विनला अर्पण होण्यासाठीच झाला होता. श्विन मात्र मग एकदम रुबाबात घरी परतली.
#cyclingzens #tjsbbank
कोंबडा आरवला की पहाट झाली. पण सध्याच्या शहरीकरणाच्या लाटेत कोंबडाच नाही तर आरवणार कोण! कोंबडा आरवला नाही तर पहाट तरी कशी होणार? त्यामुळे की काय सध्या रात्रीनंतर पहाट न होता एकदम सकाळच होते.
पण प्रत्यक्ष डोंगर दऱ्या, समुद्र, नद्या यांना आवर घालणाऱ्या माणसाला एका निर्जिव वस्तूने मात्र गुलाम केले आहे.... घड्याळबाबा! माणूस कोंबडयाला हद्दपार करत असताना घड्याळबाबांच्या काट्याच्या तावडीत मात्र अडकला. त्या घड्याळबाबांचा मला मनस्वी तिटकारा, म्हणून मी अजूनही मनगटावर घड्याळ बांधत नाही. ( तसेही घड्याळ मुंबईकरांच्या मानगुटीवरच असते)
आज मी उठलो तेव्हा घड्याळबाबा मला दटावत होते. मला जाग येईल तेव्हापासून माझा दिवस सुरु असे मला वाटत असले तरी घड्याळबाबा आज फारच पुढे सरकले होते. त्यामुळे आज कार्यालयात जाण्याचा बेत मी रद्द केला. श्विन लगेच हिरमुसली. मी ऑफिसला जाणार नाही म्हणजे श्विनला बाहेर फिरायला मिळणार नव्हते. चैत्र महिना अर्धा संपल्यामुळे सूर्यही ह्या वेळेपर्यंत बराच वर आला होता.
मात्र श्विनची मनस्थिती ओळखून मी तिला बाहेर फिरायला न्यायचे ठरवले. आज ऑफिसला जायचे नसल्याने #cycle2work होणार नव्हते. उशीर झाल्यामुळे फार लांबवर जाता येणार नसले तरी फेरफटका मारायचाच हे मी निश्चित केले. ३*५ गियरवर सुरुवात करून आम्ही निघालो. मात्र मानपाडा रस्ता संपून कल्याण शिळ रस्त्याला लागलो तरी मी गियर वाढवला नाही याचे श्विनला नवल वाटत होते. पण आज अतिशय आरामात जायचे ठरवून मी ३*५ वरच जात होतो.
काटई नाक्याला कोळेगावकडे वळलो आणि गियर चाचपून बघितले. माझ्या नकळत श्विन ३*७ जाऊन केव्हाच स्थिरावली होती. चैत्र अर्धा संपला असला तरी वैशाख अजून बऱ्यापैकी लांब होता. त्यामुळे मला वाटत होते तितक्या प्रमाणात उन्हाच्या झळा लागत नव्हता. मग मीही नेवाळी फाट्याच्या थोडे पुढे जात राहिलो. पण थोडा पूढे जाताच परत घरी पोचेपर्यंत किती वेळ लागेल याचे भान येत परत फिरलो. सुट्टी घेऊनही घड्याळबाबा पिच्छा सोडत नव्हते. आता कुठेही न थांबता थेट घर गाठायचे असे मनाशी ठरवत असताना नेवाळी फाटा दिसू लागला.
गन्धार डोम्बिवलीकर आणि Arnav Kulkarni Marcella या #dombivlicycleclub च्या सदस्यांनी लावलेली नेवाळी फाटा येथील अमृतपानाची सवय मला थांबवत होती. नेवाळी फाटा येताच श्विन आपोआपच अमृतपानस्थानकाकडे (TEA STALL) वळली. मग मात्र माझा नाईलाज झाला. गंधार, अर्णव आणि श्विन यांच्या कारस्थानाला बळी पडून मी अमृतपान केले (गंधार आणि अर्णव माझ्या बरोबर नसले तरी त्यांचा प्रभाव पडला होताच ना!)
परतीचा प्रवास पुन्हा सहजपणे सुरु झाला. मानपाडा रस्ता, भोपरमार्गे मी DNC शाळेच्या रस्त्याला लागलो, तोच एका वृक्षाखाली नाजूक फुलांचा सडा पसरलेला दिसला. त्या नाजूक फुलांनी माझा रस्ता अडवला. त्यांना पाहत उभा असताना त्या वृक्षाचे एक फुल श्विनसमोरच पडले. जणू श्विनला त्या वृक्षाने ते फुल अर्पणच केले. त्या फुलाला कॅमेराबद्ध करत मी ते फुल श्विनला दिले. श्विनला लावल्यावर ते फुल अधिकच छान वाटू लागले. जणू त्या फुलाचा जन्म श्विनला अर्पण होण्यासाठीच झाला होता. श्विन मात्र मग एकदम रुबाबात घरी परतली.
#cyclingzens #tjsbbank
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा