जादुगार हरजितसिंग: पुणे जम्मू सायकल सफर - भाग ४ लेख २

भारतीय राष्ट्रीय दिनांक पौष १३, शके १९४१
ग्रेगोरीयन दिनांक ३ जानेवारी २०२०

अबोहार येथे स्वागत झाल्यावर सगळ्या सायकलपटूंचा थकवा पळून गेला. आजचा प्रवास संपल्याची जाणिव झाल्याने सगळेच सैलावले होते. दैनिक अजित आणि इतर प्रसारमाध्यमांच्या प्रतिनिधींंना मुलाखत देऊन झाल्यावर आम्ही विश्रांतीसाठी हॉटेल सेननाईटकडे वळलो. हरजितसिंगने आमच्यासाठी या हॉटेलची निवड केली होती.

हरजितसिंग आणि त्याचे साथीदार आमच्या बरोबर हॉटेलपर्यंत आले. मात्र त्यावेळी आम्हाला हे लक्षात आले नव्हते की त्याने आमचा ताबा घेतला आहे. हरजितसिंग म्हणजे सळसळता ऊत्साह होता. आम्ही रोज जेमतेम १२५ किमी पार करत होतो. पण हरजितसिंग २००-२५० किमी अंतरही सहज पार करत असे. मँरेथॉन असो वा BRM.. किती पदके त्याने मिळवली होती, हे त्यालाही सांगता आले नसते. पाहताक्षणी त्याची जादू समोरच्यावर पडली नाही तरच नवल. तो एका शाळेत शिक्षक आहे म्हटल्यावर मला तर त्या शाळेतील विद्यार्थ्यांचा हेवा वाटू लागला. शिक्षक जर एवढा उत्साही असेल तर शाळा म्हणजे विद्यार्थ्यांसाठी नंदनवनच असणार. .

हरजितसिंग

हरजितसिंगने मिळवलेली मेडल्स

आम्ही हॉटेलवर पोचलो तेव्हा आमचे सगळे यजमानही आमच्याबरोबर तिथे आले होतेच. आमच्या गप्पा चांगल्याच रंगत होत्या. सुर्य कधी अस्ताला गेला समजलेही नाही. एखाद्या लग्नसमारंभात बऱ्याच दिवसांनी सगळे नातेवाईक एकत्र जमल्याप्रमाणेच ऊत्साही वातावरण झाले होते. साधारण ७-७.१५ वाजता आमचा लवाजमा हरजितसिंग आणि त्याच्या मित्रांच्या चारचाकीतून निघाला. एक छानश्या हॉटेलमध्ये आम्ही पोहोचलो. सगळेजण मेजापाशी विसावले आणि ...

'NIRUPAMA' असा लिहीलेला केक तिथे हजर झाला. माझी मावशी - डॉ निरूपमा भावे- हिचा आज वाढदिवस असल्याची बातमी हरजितसिंगला कधी आणि कशी लागली हे कळले नाही. पण आम्ही भेटल्यानंतर अवघ्या चार तासात त्याने जमवलेला एकंदर जामानिमा पाहता आम्ही मात्र थक्क झालो होतो.

आणि मग मात्र सुरू झाला आनंदोत्सव!

केक गट्टम होताच इतर खाद्यपदार्थ मेजावर येऊ लागले. सगळेजण मनसोक्त आडवा हात मारत होते. हरजितसिंग आणि त्याचे मित्रमंडळ मात्र सगळ्यांंवर लक्ष ठेवून होते. अक्षरशः धुमाकूळ सुरु होता. जेवण तर तुडुंब झाले होते. त्यावर हरजितसिंग आईसक्रीम, स्वीट डिश विचारु लागला. श्विनने त्याला एक ग्लास दुध मागवायला सांगितले. मात्र त्यावर नकार देत तो म्हणाला, दुध इथे नाही तर दुसरीकडे पिऊ या. श्विनला आश्चर्य वाटले, फक्त दुध प्यायला परत दुसरीकडे कशाला?

पण यजमान हरजितसिंग होता. आमचा लवाजमा परत चारचाकींंमध्ये बसला. थोड्याच वेळात आम्ही एका मिष्टान्न भांडारापाशी पोहोचलो.

आत शिरताक्षणी ते एक प्रशस्त मिठाईचे दुकान असल्याचे जाणवत होते. त्या दुकानाच्या कोपऱ्यात एक जिना अंग चोरून लपला होता. आम्ही त्या जिन्याने वर गेलो आणि पाहतो तर.. एक विशाल दालन तिथे दिसत होते. आम्ही १५-२० जण त्या दालनाच्या एका अंगाला सहज मावलो होतो. हरजितसिंगने सगळ्यांसाठी दुध मागवले. थोड्या वेळातच समोर हाताच्या पंजाएवढ्या मडक्यामध्ये आटीव दुध आले. आधीचेच जेवण जिरले नसताना हे सैन्य पोटामध्ये आक्रमण करायला सज्ज झाले होते. बरं, ते पिताही येत नव्हते, तर चक्क खावे लागत होते इतके आटवलेले होते.

आटिव दुधाचे ते आव्हान पचवल्यावर आम्ही पुन्हा हॉटेल सेननाईट येथे परतलो तोपर्यंत डोळे चांगलेच जड झाले होते. दुपारी साधारण चारच्या सुमारास हरजितसिंगशी ओळख झाली होती, तेव्हाच आमच्या नकळत आम्ही १० वाजता झोपणार आहोत हे त्याने माहिती करुन घेतले होते. आता रात्रीचे ९.३० वाजले होते. या साडेपाच तासात त्याने आमच्यावर अक्षरशः जादू केली होती. आमचा निरोप घेताना तो म्हणालाच,'आपने मुझे दस बजेतकका वक्त दिया था, आपके ३० मिनीट मेरे पास बाकी रहेंगे'.

हरजितसिंग, ३० मिनिटेच काय.. आमचे तर मनच तुझ्याकडे बाकी राहिले आहे.