तलासरी मोहीम- लेख २

 तलासरी तेथील वनवासी कल्याण आश्रमात स्वागत झाल्यावर श्विनने थोडावेळ स्नायू मोकळे केले. चिंचवड येथील काश्मीर ते कन्याकुमारी (K2K) सफरीवर निघालेल्या मित्रमंडळींचा मात्र काही पत्ता नव्हता. काही वेळाने तेजोनिधीनेही त्याची किरणे आवरती घेतली आणि अंधाराचे साम्राज्य पसरले. K2K चे नेतृत्व करणारे सुनील पाटील आणि सुनील ननावरे यांना भ्रमण ध्वनी मार्फत संपर्क केला असता ते जवळपास पोचल्याचे समजले. त्यांना तलासरी जवळील उड्डाणपूल न घेता सेवा रस्त्याने यायला सांगून वनवासी कल्याण आश्रमातील दोन सहकारी आणि श्विन आश्रमसमोर येऊन थांबले. आजूबाजूला मिट्ट काळोख पसरला होता.
सेवा रस्त्यावर तुरळक वाहने येत होती. त्यांचे दिवे दिसले की K2K तील स्वार आले असे वाटत होते. मात्र ते जवळ येताच भ्रम दूर होत होता. आमची उत्सुकता वाढली होती.बऱ्याच वेळाने संथ गतीने जवळ येणारे दिवे सेवा रस्त्याला दिसू लागले. श्विनने हॅन्डलला लावलेला दिवा चालुबंद असे करत इशारा दिला. त्याबरोबर तसाच इशारा समोरून मिळाला. तेव्हा मात्र K2K मोहिमेतील सायकलस्वार आल्याची खात्री झाली. त्यांना सायकली उभ्या करण्याची जागा दाखवून श्री वसंत भुसार यांच्या भेटीला कार्यालयात गेलो. सगळ्यांबरोबर पुन्हा चहापान केले. सगळ्यांच्या भेटीने आनंद झाला होता.

NYO (नॅशनल युथ ऑर्गनायझेशन) आणि क्रीडाभारतीचे डोंबिवली येथील सदस्य श्री कमलाकर क्षीरसागर यांनी श्विनला तलासरी येथील आश्रमशाळेतील मुलांबरोबर K2K मधील साहसवीरांची चर्चा घडवून आणायला सांगितले होते. श्विनने तलासरी येथे पोचल्यावर श्री वसंत भुसार यांच्याशी त्याबद्दल विचारणा केली होतीच. वेळ बराच झाला असल्याने K2K मधील साहसवीरांनी चहापानानंतर लगेचच चर्चेची तयारी दाखवली. सर्व मुलांची जेवणं झाली होतीच. त्यांना पटांगणात जमा व्हायला सांगताच सगळे विद्यार्थी शिस्तबद्धरित्या पटांगणामध्ये येऊन बसले. ह्या वनवासी कल्याण आश्रमात साधारण १५० मुले आणि ७५ मुली राहत होत्या. तसेच शाळेत एकंदर ६००-७०० एकंदर विद्यार्थी होते. आश्रमाची जागा विस्तीर्ण होती. याच ठिकाणी गोशाळा ही होती. येथील पूर्वीचे अध्यक्ष श्री वैद्य काही महिन्यांपूर्वी रत्नागिरी येथे गेल्यावर श्री वसंत भुसार येथील केंद्राची जबाबदारी सांभाळत होते. अतिशय नम्र, मृदू स्वभावाच्या ह्या अध्यक्षांना येथील सर्व सहकारी तळमळीने साथ देत होते. सगळ्यांची निरपेक्ष वृत्ती तसेच नम्र स्वभाव छाप पाडत होता. प्रास्ताविक होताच सर्व K2K साहसवीरांबरोबर श्विनने आपापला परिचय करून दिला. काश्मीर पासून सुरु झालेल्या प्रवासाचा हा १५ दिवस होता. त्यातही महाराष्ट्रातला १ ला च दिवस. जवळपास दोन आठवड्या नंतर मातृभाषेत संपर्क साधता आल्याबद्दल K2K साहसवीरांनी आनंद व्यक्त केला. मुलांबरोबर मनमोकळ्या गप्पा मारत आपापले अनुभव हे साहसविर सांगत होते. पंजाब आणि तेथील माणसांबद्दल सायकलवीर आत्मीयतेने बोलत होते. सर्व विद्यार्थी त्यांचे अनुभव शांततेने ऐकत होते. 'महाराष्ट्रातील गडकिल्ल्यांच्या दुरावस्थेप्रमाणे राजस्थानमध्येही स्थिती आहे का?', या प्रश्नावर उत्तर देताना सायकल पटूंनी स्पष्ट केले की सायकलसफरीचा उद्देश गडकिल्ले पाहणे हा नसून विवेकानंद यांच्या विचारांचा प्रसार करणे हा असल्याने मनात असूनही गडकिल्ले पाहता आले नाहीत. श्विनने मात्र स्पष्ट केले की राजस्थानमधील राजे सरदार यांनी प्रथम मोगल व नंतर ब्रिटिशांचे मांडलिकत्व स्वीकारले त्यामुळे त्यांचे गड सुरक्षित राहिले, मात्र महाराष्ट्रातील स्वराज्याच्या सरदारांनी ब्रिटिशांना कडवा प्रतिकार केल्यामुळे ब्रिटिशांनी रायगडसह मराठा साम्राज्यातील गडकिल्ले जाळून, तोडफोड करून उध्वस्त केले.

वनवासी कल्याण आश्रमशाळेतील विद्यार्थ्यांनी काढलेले एकेक चित्र देऊन सर्व सायकल पटूंचा सन्मान केला गेला. त्यानंतर आश्रमशाळेतील सहकाऱ्यांबरोबर सर्व K2K साहसविर आणि श्विनने भोजन केले. त्यानंतर K2K सायकल पटूंनी विसावा घेतला तो दुसऱ्या दिवशीच्या सफरीचे नियोजन श्विनकडे सोपवून!