पोस्ट्स
तलासरी येथील वनवासी कल्याण आश्रमात आम्हाला ब्राह्म मुहूर्तावरच जाग आली. आमची आवराआवर होईपर्यंत आश्रमशाळेतील सहकारी आमच्यासाठी चहा आणि बटर घेऊन आले. आपापल्या सायकलमधील हवा चेक करून सगळे तयार झाले तेव्हा अंधाराचे जाळे फिटले नव्हते. साहजिकच प्रत्येकाने हँडलला लावलेला दिवा आणि सिट किंवा हेल्मेटमागे लावलेला दिवा सुरु केला. 'गणपती बाप्पा मोरया' ची आरोळी देऊन आम्ही वनवासी कल्याण आश्रमाचा निरोप घेतला.
अंधार असल्यामुळे सगळेजण एका रांगेत शांतपणे जात होते. २० ट्रक एका वेळी जाऊ शकतील अश्या चेकपोस्ट पार करताना मात्र थोडी धांदल उडाली. सुनील ननावरे यांचे प्रत्येकाच्या सायकलकडे बारीक लक्ष होते. श्विनच्या साखळीतून येत असलेला आवाज त्यांनी लगेच टिपला. पुढे येणाऱ्या पेट्रोल पंपावर सगळ्या सायकली वळवत प्रत्येकाने आपापल्या सायकलच्या साखळीत तेल टाकले. एव्हाना पुरेसे उजाडले होते. लवकरच महालक्ष्मी मंदिर मागे पडून चारोटी नाका आला.
इथून पूढे १५-२० किमी पाणीही मिळणार नाही त्यामुळे इथेच नाश्ता करण्याची सूचना श्विनने केली. K2K सफरीतील सायकलस्वारांना बऱ्याच दिवसांनी दाक्षिणात्य पदार्थ खायला मिळत होते. त्यामुळे सगळेजण खुश होते. प्रत्येकजण आपापली मागणी नोंदवत होता. मात्र त्यामुळे त्या उपहारगृहात सेवक पार गोंधळून जात होता. प्रत्येकाने मनपसंत नाश्ता केल्यावर पून्हा आमची सफर सुरु झाली. सगळेजण वेगात पुढे जाऊ लागले आणि श्विनला आधल्या दिवशी मनोर नाका ते तलासरीपर्यंत वेग का घेता येत नव्हता याचा उलगडा झाला. मनोर नाका ते तलासरी पर्यंत काही अपवाद वगळता रस्त्याला चढ होता. त्याची तीव्रता फार नसल्याने तो चढ दिसत/ जाणवत नव्हता. मात्र आज उलट दिशेने उतारावरून मनोरच्या दिशेने जाताना श्विनला मिळालेल्या वेगामुळे उलगडा झाला होता.
दरम्यान आता १० जण एकत्र जाण्या ऐवजी ३-४ च्या गटागटामध्ये विभागणी झाली होती. पुढील रस्ता दाखवण्यासाठी श्विन पुढील गटात होती. श्विनबरोबर आणखी ३ सायकलस्वार थोड्याच वेळात मनोर जवळ पोचले. मनोर येथे वाहतूक नियंत्रक मोठ्या वाहनांना वाड्याच्या दिशेने वळवत होते. इथून पुढे वाड्याच्या दिशेने जायचे की अहमदाबाद मुंबई महामार्गानेच सरळ वसई - चिंचोटी मार्गे भिवंडी गाठायची याचा निर्णय घ्यावा लागणार होता. गुगलनकाशा पाहिला असता वाडा भिवंडी मार्ग आजही कालप्रमाणेच अश्वशक्तीधारी वाहनांनी गजबजलेला दिसत होता. मागून येणाऱ्या सर्व सायकलपटूंची वाट पाहत आमचा गट थांबला. सगळेजण आल्याची खात्री करताच श्विनने वाड्याकडे न वळता थेट चिंचोटी नाका गाठायची सूचना केली. मोठी वाहने वाड्याकडे वळली असल्याने चिंचोटीकडे जाणारा पुढील महामार्ग मोकळा होता. श्विनने आणखी ३-४ जणांसह पुन्हा आघाडी घेतली. डोंबिवली सायकल क्लबचे (DCC) सदस्य आमची वाट पाहत असल्याने आमचा मार्ग लगेचच DCC च्या समूहावर कळवला. तेथून थोड्या अंतरावर एका सदस्याला गेल्या १५ दिवसांच्या प्रवासादरम्यान केलेल्या उदरभरणामुळे त्रास होऊ लागला. खरतर आधीच्या रात्रीपासूनच त्रास होत असला तरी त्यांनी जिद्दीने सकाळी ५०-६० किमी अंतर कापले होते. त्यांना टेम्पोने वसई नाका येथे उतरायला सांगून गटातील इतर लोक मार्गक्रमण करू लागले. दरम्यान थोड्याच अंतरावर सकवार गावात महामार्गागलगतच रामकृष्ण मठ असल्याचे समजले. त्याबरोबर तिथेच जेवण करून आराम करायचे ठरले. टेम्पोने पुढे गेलेल्या सदस्याला त्याची कल्पना दिली. मात्र त्यांची अवस्था बिकट असल्याने त्यांनी दुसरा टेम्पो पकडून थेट डोंबिवली गाठायचे ठरवले. आमचा आणखी एक सहकारी पूढे गेलेला होताच. त्या दोघांना बरोबर जायला सांगून आम्ही रामकृष्ण मठात थांबलो. तेथील प्रसादाचे जेवण झाल्यावर आवारातील बागेत सर्वजण आडवे झाले.
DCC ची सदस्य ममता परदेशी वज्रेश्वरी येथे गेली होती. तिला सर्व सायकलस्वार वाडा मार्गे न जाता वसई मार्गे जाणार असल्याचे समजताच तिने संपर्क साधला. वज्रेश्वरी फाटा आणि चिंचोटी या दोन्ही मार्गाची चाचपणी करायचे ठरवून श्विनने ममताला वज्रेश्वरीपासून मुंबई अहमदाबाद महामार्गाला येणाऱ्या रस्त्याची पाहणी करायला सांगितले. दरम्यान आम्हा ५-६ जणांची वामकुक्षी सुरु असली तरी आणखी २ सदस्य मात्र रामकृष्ण मठापर्यंत पोचले नव्हते. त्यांच्यापैकीही एकाच्या पचनसंस्थेने घात केल्याचे समजले. हळूहळू मार्गक्रमण करत त्यांनीही यथावकाश रामकृष्ण मठ गाठला. त्यांचे जेवण होईपर्यंत ३.३०-४ वाजले होते. चहाची वेळ झाल्याने मठातील सेवकांनी चहाचे निमंत्रण दिले. ते फेटाळणे शक्यच नव्हते.
शेवटी आलेल्या दुक्कलीने टेम्पोने डोंबिवली गाठायचा निर्णय जाहीर केल्यावर उरलेल्या K2K सायकलपटूंसह श्विनने पुढे कूच केले. दरम्यान ममता परदेशीने वाटेत चौकशी करून एक मार्ग विचारून ठेवला होता. त्यामुळे चारोटी नाक्याला जावे लागणार नव्हते तर वज्रेश्वरी अंबाडी भिवंडी ह्या मार्गानेही ह्या मार्गानेही जावे लागणार नव्हते. अहमदाबाद मुंबई मार्गावर वज्रेश्वरीला जाण्यासाठी शिरसाड येथे वळावे लागते. तेथून ५ किमी वर पारोळ गावाहून एक वाट वज्रेश्वरीला जाते तर दुसरी वाट देपिवली-तिल्हेर-जुनांदुरकी गावाहून भिवंडीला जातो. आम्ही हाच शिरसाड- पारोळ- जुनांदुरकी मार्ग निवडला. सुनील ननावरे यांच्या संपर्कात राहत याच मार्गात ममता परदेशी K2K च्या चमुला सामील झाली. शिरसाड- पारोळ- जुनांदुरकी मार्ग हा तुंगारेश्वर अभयारण्यातून जात होता. रस्त्याच्या आजूबाजूला घनदाट झाडी होती. त्यातील एका तळ्याने मात्र श्विनला खिळवून ठेवले.
सकवार गावातील रामकृष्ण मठ सोडून बरेच अंतर मागे पडले होते त्यामुळे पुन्हा जठराग्नी जागृत झाला होता. मात्र अभयारण्यात असताना खाण्यासाठी उपहारगृह उपलब्ध नव्हते. सकाळी तलासरीहून निघताना सुनील ननावरे यांनी दिलेल्या सुकमेव्याच्या पुरचुंडीचा पुरेपूर आस्वाद घेत श्विनने जठराग्नीला आहुती दिली. अभयारण्याचा भाग संपल्यावर लाखीवली गावात चहा बिस्किटांनी त्या आहुतीत भर पाडली.
मात्र आता तेजोनिधी मावळायला लागला होता.
पूर्ण अंधार पडण्यापूर्वी भिवंडी गाठणे आवश्यक असल्याने सगळेजण गती वाढवू लागले. जुनांदुरकी गाव पार करत असतानाच एक मोठ्ठा आवाज ऐकायला आला. एका सायकलची ट्यूब फुटली होती. सुदैवाने समोरच नारायण कृष्णा पाटील यांचे घर होते. त्यांच्या कुटुंबियांसमोरच हा प्रकार घडला होता. त्यांनी ताबडतोब सर्व सायकल पटूंना आमंत्रण दिले. सुनील ननावरे लगेचच दुरुस्तीच्या कामाला लागले. दरम्यान पाटील कुटुंबीय अगदी आपुलकीने सर्वांचा पाहुणचार करत होते. दुरुस्ती होईपर्यंत पूर्ण अंधार पडला होता. काम पूर्ण होताच सगळे सायकल पटू पुढे निघण्यासाठी तयार असताना पाटील कुटुंबीय त्यांना तसेच सोडायला तयार नव्हते. पाटील कुटुंबियांनी जेवण करूनच जायचा आग्रह केला. मात्र पुढे डोंबिवली पर्यंत पोचायचे सांगून आम्हाला त्यांचा आग्रह मोडायला लागला.
तेथून आम्ही भिवंडी गाठली आणि तेथून मात्र निव्वळ अडथळ्यांनाची शर्यत सुरु झाली. भिवंडी शहर सोडून पुढे जातोय न जातोय तोच सुनील ननावरे यांच्याच सायकलचे चाक रुसले. मात्र रस्त्यात पंक्चर काढायलाही जागा नव्हती. अखेर ननावरेंनी हवा भरून पुढे जायचा निर्णय घेतला. सुदैवाने कोणगाव, दुर्गाडी पूल येथे पूर्ण मोकळा रस्ता मिळाला. पुढे कल्याण येथे नमस्कार मंडळ येथे तब्बल अडीच तास उशिरा पोचल्यावरही मंडळाचे सर्व कार्यकर्ते K2K वीरांचे स्वागत करायला थांबले होते. त्यांच्याबरोबर चहापान झाल्यावर मात्र दुर्गाडी- ९० फूट रस्ता मार्गे सर्वजण जलदीने थेट डोंबिवली मध्ये क्रीडाभारतीच्या कार्यालयात पोचले. तेथे DCC (डोंबिवली सायकल क्लब), क्रीडाभारती, NYO (नॅशनल युथ ऑर्गनायझेशन) च्या कार्यकर्त्यांनी एकच जल्लोष केला. पहाटे ५.३०-६ ला सुरु झालेला K2K च्या सदस्यांचा दिवस संपला तेव्हा घड्याळबाबा रात्रीचे ११ वाजल्याचे दर्शवत होते.
अंधार असल्यामुळे सगळेजण एका रांगेत शांतपणे जात होते. २० ट्रक एका वेळी जाऊ शकतील अश्या चेकपोस्ट पार करताना मात्र थोडी धांदल उडाली. सुनील ननावरे यांचे प्रत्येकाच्या सायकलकडे बारीक लक्ष होते. श्विनच्या साखळीतून येत असलेला आवाज त्यांनी लगेच टिपला. पुढे येणाऱ्या पेट्रोल पंपावर सगळ्या सायकली वळवत प्रत्येकाने आपापल्या सायकलच्या साखळीत तेल टाकले. एव्हाना पुरेसे उजाडले होते. लवकरच महालक्ष्मी मंदिर मागे पडून चारोटी नाका आला.
इथून पूढे १५-२० किमी पाणीही मिळणार नाही त्यामुळे इथेच नाश्ता करण्याची सूचना श्विनने केली. K2K सफरीतील सायकलस्वारांना बऱ्याच दिवसांनी दाक्षिणात्य पदार्थ खायला मिळत होते. त्यामुळे सगळेजण खुश होते. प्रत्येकजण आपापली मागणी नोंदवत होता. मात्र त्यामुळे त्या उपहारगृहात सेवक पार गोंधळून जात होता. प्रत्येकाने मनपसंत नाश्ता केल्यावर पून्हा आमची सफर सुरु झाली. सगळेजण वेगात पुढे जाऊ लागले आणि श्विनला आधल्या दिवशी मनोर नाका ते तलासरीपर्यंत वेग का घेता येत नव्हता याचा उलगडा झाला. मनोर नाका ते तलासरी पर्यंत काही अपवाद वगळता रस्त्याला चढ होता. त्याची तीव्रता फार नसल्याने तो चढ दिसत/ जाणवत नव्हता. मात्र आज उलट दिशेने उतारावरून मनोरच्या दिशेने जाताना श्विनला मिळालेल्या वेगामुळे उलगडा झाला होता.
दरम्यान आता १० जण एकत्र जाण्या ऐवजी ३-४ च्या गटागटामध्ये विभागणी झाली होती. पुढील रस्ता दाखवण्यासाठी श्विन पुढील गटात होती. श्विनबरोबर आणखी ३ सायकलस्वार थोड्याच वेळात मनोर जवळ पोचले. मनोर येथे वाहतूक नियंत्रक मोठ्या वाहनांना वाड्याच्या दिशेने वळवत होते. इथून पुढे वाड्याच्या दिशेने जायचे की अहमदाबाद मुंबई महामार्गानेच सरळ वसई - चिंचोटी मार्गे भिवंडी गाठायची याचा निर्णय घ्यावा लागणार होता. गुगलनकाशा पाहिला असता वाडा भिवंडी मार्ग आजही कालप्रमाणेच अश्वशक्तीधारी वाहनांनी गजबजलेला दिसत होता. मागून येणाऱ्या सर्व सायकलपटूंची वाट पाहत आमचा गट थांबला. सगळेजण आल्याची खात्री करताच श्विनने वाड्याकडे न वळता थेट चिंचोटी नाका गाठायची सूचना केली. मोठी वाहने वाड्याकडे वळली असल्याने चिंचोटीकडे जाणारा पुढील महामार्ग मोकळा होता. श्विनने आणखी ३-४ जणांसह पुन्हा आघाडी घेतली. डोंबिवली सायकल क्लबचे (DCC) सदस्य आमची वाट पाहत असल्याने आमचा मार्ग लगेचच DCC च्या समूहावर कळवला. तेथून थोड्या अंतरावर एका सदस्याला गेल्या १५ दिवसांच्या प्रवासादरम्यान केलेल्या उदरभरणामुळे त्रास होऊ लागला. खरतर आधीच्या रात्रीपासूनच त्रास होत असला तरी त्यांनी जिद्दीने सकाळी ५०-६० किमी अंतर कापले होते. त्यांना टेम्पोने वसई नाका येथे उतरायला सांगून गटातील इतर लोक मार्गक्रमण करू लागले. दरम्यान थोड्याच अंतरावर सकवार गावात महामार्गागलगतच रामकृष्ण मठ असल्याचे समजले. त्याबरोबर तिथेच जेवण करून आराम करायचे ठरले. टेम्पोने पुढे गेलेल्या सदस्याला त्याची कल्पना दिली. मात्र त्यांची अवस्था बिकट असल्याने त्यांनी दुसरा टेम्पो पकडून थेट डोंबिवली गाठायचे ठरवले. आमचा आणखी एक सहकारी पूढे गेलेला होताच. त्या दोघांना बरोबर जायला सांगून आम्ही रामकृष्ण मठात थांबलो. तेथील प्रसादाचे जेवण झाल्यावर आवारातील बागेत सर्वजण आडवे झाले.
DCC ची सदस्य ममता परदेशी वज्रेश्वरी येथे गेली होती. तिला सर्व सायकलस्वार वाडा मार्गे न जाता वसई मार्गे जाणार असल्याचे समजताच तिने संपर्क साधला. वज्रेश्वरी फाटा आणि चिंचोटी या दोन्ही मार्गाची चाचपणी करायचे ठरवून श्विनने ममताला वज्रेश्वरीपासून मुंबई अहमदाबाद महामार्गाला येणाऱ्या रस्त्याची पाहणी करायला सांगितले. दरम्यान आम्हा ५-६ जणांची वामकुक्षी सुरु असली तरी आणखी २ सदस्य मात्र रामकृष्ण मठापर्यंत पोचले नव्हते. त्यांच्यापैकीही एकाच्या पचनसंस्थेने घात केल्याचे समजले. हळूहळू मार्गक्रमण करत त्यांनीही यथावकाश रामकृष्ण मठ गाठला. त्यांचे जेवण होईपर्यंत ३.३०-४ वाजले होते. चहाची वेळ झाल्याने मठातील सेवकांनी चहाचे निमंत्रण दिले. ते फेटाळणे शक्यच नव्हते.
शेवटी आलेल्या दुक्कलीने टेम्पोने डोंबिवली गाठायचा निर्णय जाहीर केल्यावर उरलेल्या K2K सायकलपटूंसह श्विनने पुढे कूच केले. दरम्यान ममता परदेशीने वाटेत चौकशी करून एक मार्ग विचारून ठेवला होता. त्यामुळे चारोटी नाक्याला जावे लागणार नव्हते तर वज्रेश्वरी अंबाडी भिवंडी ह्या मार्गानेही ह्या मार्गानेही जावे लागणार नव्हते. अहमदाबाद मुंबई मार्गावर वज्रेश्वरीला जाण्यासाठी शिरसाड येथे वळावे लागते. तेथून ५ किमी वर पारोळ गावाहून एक वाट वज्रेश्वरीला जाते तर दुसरी वाट देपिवली-तिल्हेर-जुनांदुरकी गावाहून भिवंडीला जातो. आम्ही हाच शिरसाड- पारोळ- जुनांदुरकी मार्ग निवडला. सुनील ननावरे यांच्या संपर्कात राहत याच मार्गात ममता परदेशी K2K च्या चमुला सामील झाली. शिरसाड- पारोळ- जुनांदुरकी मार्ग हा तुंगारेश्वर अभयारण्यातून जात होता. रस्त्याच्या आजूबाजूला घनदाट झाडी होती. त्यातील एका तळ्याने मात्र श्विनला खिळवून ठेवले.
सकवार गावातील रामकृष्ण मठ सोडून बरेच अंतर मागे पडले होते त्यामुळे पुन्हा जठराग्नी जागृत झाला होता. मात्र अभयारण्यात असताना खाण्यासाठी उपहारगृह उपलब्ध नव्हते. सकाळी तलासरीहून निघताना सुनील ननावरे यांनी दिलेल्या सुकमेव्याच्या पुरचुंडीचा पुरेपूर आस्वाद घेत श्विनने जठराग्नीला आहुती दिली. अभयारण्याचा भाग संपल्यावर लाखीवली गावात चहा बिस्किटांनी त्या आहुतीत भर पाडली.
मात्र आता तेजोनिधी मावळायला लागला होता.
पूर्ण अंधार पडण्यापूर्वी भिवंडी गाठणे आवश्यक असल्याने सगळेजण गती वाढवू लागले. जुनांदुरकी गाव पार करत असतानाच एक मोठ्ठा आवाज ऐकायला आला. एका सायकलची ट्यूब फुटली होती. सुदैवाने समोरच नारायण कृष्णा पाटील यांचे घर होते. त्यांच्या कुटुंबियांसमोरच हा प्रकार घडला होता. त्यांनी ताबडतोब सर्व सायकल पटूंना आमंत्रण दिले. सुनील ननावरे लगेचच दुरुस्तीच्या कामाला लागले. दरम्यान पाटील कुटुंबीय अगदी आपुलकीने सर्वांचा पाहुणचार करत होते. दुरुस्ती होईपर्यंत पूर्ण अंधार पडला होता. काम पूर्ण होताच सगळे सायकल पटू पुढे निघण्यासाठी तयार असताना पाटील कुटुंबीय त्यांना तसेच सोडायला तयार नव्हते. पाटील कुटुंबियांनी जेवण करूनच जायचा आग्रह केला. मात्र पुढे डोंबिवली पर्यंत पोचायचे सांगून आम्हाला त्यांचा आग्रह मोडायला लागला.
तेथून आम्ही भिवंडी गाठली आणि तेथून मात्र निव्वळ अडथळ्यांनाची शर्यत सुरु झाली. भिवंडी शहर सोडून पुढे जातोय न जातोय तोच सुनील ननावरे यांच्याच सायकलचे चाक रुसले. मात्र रस्त्यात पंक्चर काढायलाही जागा नव्हती. अखेर ननावरेंनी हवा भरून पुढे जायचा निर्णय घेतला. सुदैवाने कोणगाव, दुर्गाडी पूल येथे पूर्ण मोकळा रस्ता मिळाला. पुढे कल्याण येथे नमस्कार मंडळ येथे तब्बल अडीच तास उशिरा पोचल्यावरही मंडळाचे सर्व कार्यकर्ते K2K वीरांचे स्वागत करायला थांबले होते. त्यांच्याबरोबर चहापान झाल्यावर मात्र दुर्गाडी- ९० फूट रस्ता मार्गे सर्वजण जलदीने थेट डोंबिवली मध्ये क्रीडाभारतीच्या कार्यालयात पोचले. तेथे DCC (डोंबिवली सायकल क्लब), क्रीडाभारती, NYO (नॅशनल युथ ऑर्गनायझेशन) च्या कार्यकर्त्यांनी एकच जल्लोष केला. पहाटे ५.३०-६ ला सुरु झालेला K2K च्या सदस्यांचा दिवस संपला तेव्हा घड्याळबाबा रात्रीचे ११ वाजल्याचे दर्शवत होते.
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा