आंबोलीचा घाट -डोंबिवली पणजी सायकलसफर लेख १२

आंबोली येथे पहाटे जाग आल्यावर श्विन, स्कॉटने चहापानासाठी फेरफटका मारला, तेव्हा नगरवासीय साखरझोपेतच होते. आजचा प्रवास सुरु होताच १५- २० किमी घाट उतरायचा होता. तसेही आधीच्या दिवसांपेक्षा एकूण अंतरही कमी असणार होते. त्यामुळे श्विन, स्कॉट निश्चिन्त होते. मात्र डोंबिवली पणजी सायकलसफरीचा शेवटचा दिवस असल्याने उत्सुकताही होती. वाटेतील सुरुवातीचा मार्ग उताराचा आणि जंगलातील असल्याने थोडे उजडल्यावर निघायचे ठरवून श्विन स्कॉट जराशा आरामातच आवरत होते.

सर्व तयारी होऊन जराशा आरामात श्विन स्कॉटने सावंतवाडीच्या दिशेने मोर्चा लावला तेव्हा फटफटू लागले होते. पहाटेची सोनकिरणे अवतरु लागली होती.

आंबोली सोडत असताना आजूबाजूचा निसर्ग मात्र आम्हाला स्थानबद्ध करू पाहत होता. पावलापावलावर (की पेडल पेडल वर!) निसर्ग त्याची लोभसवणी रूपं आमच्यासमोर उलगडत होता. श्विन स्कॉटवर आंबोलीच्या निसर्गाने मोहिनी टाकल्यामुळे क्षणाक्षणाला पेडल मारायचे थांबू लागले.  आंबोली बाहेर पडताना 'देव पूर्वीचा वस', या मंदिरात दर्शन घेण्यासाठी डॉ सुबोधन कशेळीकर यांनी आवर्जून सांगितले होते. रस्त्याच्या उजव्या बाजूला ते मंदिर दिसताच श्विन स्कॉट तेथे वळले. 

मंदिरापाशी थांबल्यावर वेगाने वाहणारा वारा श्विनला लावलेल्या फलकांशी दंगामस्ती करु लागला. श्विन स्कॉटच्या आगमनाने तो वाराही बेभान झाल्याप्रमाणे उधळत होता. जणू त्याच्या पंखावर बसूनच श्विन स्कॉटने घाट उतरावा असे तो सुचवत होता. त्या वाऱ्याशी थोडावेळ खेळून श्विन स्कॉट पुढे निघाले खरे, मात्र उजव्या बाजूच्या दरीतील सौंदर्य पुन्हा पुन्हा खिळवून ठेवत होते. काही वेळातच श्विन स्कॉट आंबोली येथील प्रमुख धबधब्यापाशी पोचले. दुधाच्या धारेप्रमाणे वाहणारा तो प्रवाह उत्तुंग उंचीवरून खाली येत होता. इतरही काही पर्यटक त्याच्या धारेत न्हाऊन निघत होते.

 ते सौंदर्य टिपून श्विन स्कॉट पुढे निघाले पुढच्याच वळणावर घाटातील वारा आणि निसर्ग यांनी श्विन यांना पुन्हा अडवले. तेथे श्विन स्कॉटने पुन्हा मनसोक्त वारा अंगावर घेतला. घाटाचा उतार असल्यामुळे थांबत परत पेडलिंग सुरु करायला अडचण नव्हती. त्याचा फायदा घेत जागोजागी थांबत श्विन स्कॉट आंबोली घाटातील निसर्गाचा आनंद घेत होते.

 काही वेळाने मात्र घाटातील रस्त्यात खड्यांचे साम्राज्य सुरु झाले. घाट चढताना दम लागला तर थांबता येते, मात्र उतारावर वेग आपोआप मिळत असला तरी ते खड्डे चुकवताना कसरत करावी लागत होती. स्कॉटची इथे खरी कसोटी होती, कारण खंडाळ्याचा घाट उतरायचा अनुभव असला तरी तेथील रस्ता गुळगुळीत होता. आंबोली घाटात तब्बल १५ किमी चा उतार खड्डे चुकवत उतरायचा होता. स्कॉटचा वेग कमालीचा मंदावला. स्कॉटकडे लक्ष ठेवता यावे म्हणून सुरुवातीला श्विनने स्कॉटला पुढे राहायला सांगितले होते. मात्र खड्डे चुकवताना होणाऱ्या तारांबळीमुळे स्कॉटने श्विनलाच पुढे जायला सांगितले. सरळ रस्त्यावर किंवा महामार्गावर पुढे असताना श्विन अधूनमधून मागे वळून स्कॉटवर लक्ष ठेवत असे. मात्र आंबोली घाटातील उतारावर खड्डे चुकवत तसे करणे शक्य नव्हते. थोडा वेळ श्विनने तसा प्रयत्न केला, पण ते शक्य नसल्याचे लक्षात येताच घाट संपल्यावर वाट पाहण्याचे आश्वासन स्कॉटला देऊन श्विनने उताराचा फायदा घेत वेग घेतला.

ह्या वेगात खड्डेही श्विनचे स्वागत करत होतेच. त्यामुळे अनेक वेळा खड्डयांचा दणका सहन करत जाणाऱ्या श्विनने परिधान केलेल्या पुढच्या दिव्याने श्विनची साथ सोडली. त्या दिव्याने साथ सोडताच श्विन जागीच थांबली. हा घाटातील रस्ता पूर्णपणे जंगलातूनच जात होता. थांबल्यावर श्विनने समोर पाहिले तर तिथे वळणावर एक फलक लावला होता. त्या फलकावर वाघाचे चित्र होते आणि त्या चित्राखाली 'येथून वन्यप्राणी जात असतात' अश्या अर्थाचा संदेश लिहिला होता. सीटवरून वाकून दिवा उचलता येत नव्हता. दिवा बरोबर U आकाराच्या वळणावर रस्त्याच्या मधोमध पडला होता. पायउतार होऊन दिवा घ्यायचा तर मागून किंवा पुढून येणारे कोणतेही वाहन गळाभेट घेण्याची शक्यता होती. म्हणजे दिवा उचलताना थांबणे म्हणजे वाघ की वाहन एवढाच पर्याय शिल्लक होता. तसे रस्त्यावर वाहतूक तुरळक होती, त्यामुळे वाहनाचा पर्याय श्विनने बाजूला ठेवला. राहता राहिला वाघ किंवा अन्य जंगली प्राणी यांचा पर्याय! श्विनने न थांबता जायचे म्हटले तरी वाघ किंवा इतर वन्य प्राण्यापेक्षा वेगात जाता येणारच नव्हते. त्यामुळे श्विनने पायउतार होत शांतपणे दिवा उचलला. त्या दिव्याची मात्र वाताहात झाली होती. त्या दिव्याचे झालेले तुकडे बरोबर घेत श्विन पुढे निघाली. घाट संपल्यावर स्कॉटची वाट पाहण्यासाठी श्विन थांबली. मात्र अगदी पाठोपाठच स्कॉट तिथे पोचली. घाटाचे सौंदर्य, रस्त्यातील खड्डे यांच्यामुळे १५ किमी चा घाट उतरायला बराच वेळ गेला होता. त्यामुळे घाट संपल्यावर जे पहिले गाव लागेल तिथे चहा घ्यायचा निर्णय श्विन स्कॉटने घेतला. सुदैवाने चहाही लगेचच मिळाला. तेथून डॉ सुबोधन कशाळिकर यांना संपर्क साधून आम्ही सावंतवाडी येथे पोचत आहोत याची वर्दी दिली. पुढील रस्ता अरुंद असला तरी खड्डेविरहित होता. त्यामुळे थोड्याच वेळात सावंतवाडी येथे पोचलो. डॉ कशाळिकर त्यांच्या दवाखान्यात होते. त्यांनी त्यांच्या घरी जायचा मार्ग भ्रमणध्वनी द्वारे कळवत तेही थोड्याच वेळात घरी येत असल्याचेही त्यांनी सांगितले. सावंतवाडी शहरातील रस्ते थोडे अरुंद होते आणि बऱ्यापैकी गजबजलेले होते... म्हणजे आंबोली सोडल्यावर हेच पहिले शहर श्विन स्कॉटला नजरेस पडत होते. श्विन आणि स्कॉट आडनावाचे वैद्य असले तरी कशाळिकर पती पत्नी व्यवसायाने वैद्य होते. म्हणजेच वैद्यांच्याच घरी वैद्य जात होते. डॉ कशाळिकर यांच्या बंगल्याच्या आवारात पाहिल्यावर मात्र श्विन स्कॉटची चटकन बंगल्यातील दरवाजा उघडण्याची हिम्मत झाली नाही. खरतर श्विनला लहानपणापासून श्वानांबद्दल प्रेम होते, मात्र गेल्या काही वर्षात रस्त्यांवरील श्वानांचा धसका घेतल्यामुळे श्विन जरा काळजी घेत असे. डॉ कशाळिकर यांच्या बंगल्याच्या आवारात तर श्वानच सामोरे होते. घरातील कोणाला हाक मारायची असल्यास घराचे दार आवारातील दरवाजापेक्षा बरेच आत होते. त्यामुळे हाक ऐकू जाईल याची खात्री नव्हती. श्वानाला पाहून श्विन आणि स्कॉट बाहेरच घुटमळत असताना पुष्कर कशाळिकर स्वागताला आला. त्याबरोबर श्विन स्कॉटला हायसे वाटले.

आता श्वानाबरोबर मैत्री करायला श्विनची हरकत नव्हती. श्विन आणि स्कॉट बंगल्यात शिरले आणि डॉक्टर कशाळीकरांच्या डॉक्टर पत्नीनेही स्वागत केले. थोड्याच वेळात गरमागरम नाश्ता श्विन स्कॉटसमोर आला. दोनच दिवसात पुष्कर BRM करण्यासाठीही जाणार होता. पुष्कर सोबत गप्पा मारत नाश्ता सुरु होता. इतक्यातच डॉ सुबोधन कशाळीकरही घरी आले. नाश्ता, चहा आणि गप्पा चांगल्याच रंगत होत्या. खरतर संध्याकाळपर्यंत पणजी गाठायची होती. मात्र कशाळीकर कुटुंबाच्या आदरातिथ्यापुढे श्विन स्कॉटला त्याचा विसर पडला होता. अर्थात त्यांच्या बरोबर गप्पा मारायला दिवसही पुरेसा नव्हताच. त्यामुळे आपण आदल्या रात्रीच मुक्कामाला सावंतवाडी गाठायला हवी होती असे मात्र वाटू लागले. श्विनच्या एका फोनवर काही महिन्यांपूर्वी एका इराणी दाम्पत्याची एका रात्रीची सोय डॉकटरांनी केली होती. त्यावेळी घरात झोपायची सोय असूनही ते इराणी दाम्पत्य गच्चीमध्ये स्लीपिंग बॅग वा तंबूमध्ये झोपले होते. ही हकीकत श्विनला गप्पाच्या ओघात कळली तेव्हा मात्र डोंबिवली पणजी सायकलसफारीतील पहिल्या दिवशी भेटलेल्या आणि प्रत्येक रात्र पेट्रोल पम्पवर घालवणाऱ्या इराणी माणसाची आठवण आली.
गप्पा अवरत्या घेत श्विन आणि स्कॉट सफरीच्या पुढील मार्गावर निघायला तयार होऊ लागताच सुबोधन आणि पुष्कर यांनी दोघांच्या सायकलची तब्बेतही तपासली. हे दोघ सायकलींचेही निष्णात डॉक्टर होते. श्विन स्कॉटने पुढे कूच सुरु केली ती डॉक्टर कशेळीकरांचे फिटनेस सर्टिफिकेट घेऊनच!