निर्धार (कन्याकुमारी चेन्नई सायकल सफर भाग १०)

 

वल्ली रेस्टॉरंट.... मानापड पासून साधारण ६ किमी अंतरावर असलेल्या कुलसेखरपाटनम ह्या ठिकाणी हे क्षुधाशांतीकेंद्र दिसताच सगळ्यांनी तिथे मोर्चा वळवला. सायकली जेमतेम उभ्या करून सगळेजण मेजाकडे वळले. आजूबाजूला बरीच मोकळी जागा, छोटीशी बाग दिसत होती. बहुधा एखाद दोन बाजही तिथे असाव्यात. सगळेजण मनसोक्त जेवले. सायकल सफरीचा पहिलाच दिवस. त्यात कडाक्याची लागलेली भूक. आडवा हात मारल्यावर कोणाचेही पाय लगेच कामाला लागायला तयार नव्हते. 

थोड्या वेळात सर्वानन आणि प्रमोदही आले. आम्ही इथे उदरभरण करत असताना त्यांनी मानापड येथील समुद्रकिनारी समुद्राचा मेवा फस्त केला होता. दोघेही अगदी तृप्त मनाने परतले होते.  

आमचे हॉटेल बघून ते दोघेही जरा रेंगाळले खरे. पण घड्याळबाबाही त्यांचे हात फिरवत असल्याने आम्हाला सुस्ती  

आवरावी लागली. खरतर एव्हाना चहापानाचीच वेळ झाली होती. जवळपास ५०-६० किमी अंतर बाकी होते जे अंधार पडायच्या आत गाठणे आवश्यक होते. कारण आमच्या मार्गात मोठी शहरे तर राहो छोटी वस्ती सुद्धा अभावानेच आढळत होती. अश्या ठिकाणी कोणी मागेपुढे झाले आणि त्याला कोणी स्थानिक भेटला असता तरी त्याची मदतही घेता आली नसती. कारण आम्हाला स्थानिक भाषा येत नव्हती आणि अश्या कमी वस्तीच्या ठिकाणी स्थानिकांना इतर भाषा न येण्याची शक्यता जास्त होती. त्यातच अरुणा लागू आणि सतीश ह्यांना गुगल मॅपही समजत नव्हता. अरुणा लागू ह्यांचा जास्तीत जास्त वेग १०-१२ किमी प्रतीतास एवढा होता, तर आम्हाला आता साधारण २०-२५ किमी प्रतितास वेगाने जायचे होते. त्यामुळे मी अरुणा लागू ह्यांना पुन्हा एकदा सहाय्य वाहनातच बसण्यास सांगितले.

आम्ही बाकी सर्व सायकलपटुंनी वेग घेतला. थोड्याच वेळात आम्ही एका शहरात शिरलो. तिथे बराच पोलीस बंदोबस्त दिसत होता. गर्दीही खूप दिसत होती. आम्ही एका चौकात अडकलो. सर्वानन चौकशी करत होता. सर्वाननने आम्हाला सांगितले की येथून उजवीकडे एक मंदिर आहे तिथे आपल्याला जायचे आहे. आमच्या सहाय्य वाहनाला तेथून सरळ जाता येणार नव्हते तर डावीकडे वळून बायपासने जावे लागणार होते. दरम्यान अरुणा लागू सहाय्य वाहनातून उतरून पुन्हा सायकलवर स्वार झालेल्या दिसल्या. एकतर प्रचंड गोंधळ सुरू होता. त्यांना ना गुगल मॅप समजत होता ना तमिळ भाषा येत होती तसेच अंधाराची वेळ जवळ येत होती. त्यामुळे त्यांना मी सहाय्य वाहनाने पुढे जायला सांगितले. मात्र त्यांनी त्या सूचनेकडे पूर्ण दुर्लक्ष केले. 

सर्वानन पाठोपाठ आम्ही डावीकडे वळलो. तिथे अभूतपूर्व गर्दी दिसत होती. आमचे सहाय्य वाहन निघून गेले होते. अरुणा लागू सायकलसह आमच्या मागे येत होत्या. प्रसाद सरवटे त्यांना साथ करत होता. त्याच्या आणि माझ्याही चेहऱ्यावर तणाव होता आणि सत्तरीच्या उंबरठ्यावरील अरुणा लागू निवांत होत्या. त्यांची जिद्द, त्यांचा निर्धार कायम होता....