मोहिमेचा शुभारंभ (कन्याकुमारी चेन्नई सायकलमोहिम भाग ६)

 

तीन समुद्रांचा संगम होत असलेल्या स्थळी असलेले विवेकानंद शिळा स्मारक आणि कन्याकुमारी येथील विवेकानंद केंद्र ह्यांची स्थापना १९७२ साली श्री एकनाथजी रानडे ह्यांनी केली. ते राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाचे स्वयंसेवक होते. व्यक्तीच्या गुणांची पारख ते उत्तम रीतीने करत. लालबहादूर शास्त्री, शेख अब्दुल्ला, ज्योती बसू ह्यांच्या पत्नी कमला बसू, राममनोहर लोहिया, इंदिरा गांधी, देवीलाल अश्या अनेक व्यक्तींना त्यांनी ह्या कार्यासाठी जोडले. अश्या रीतीने विविध विचारधारा एकत्र आणत एकनाथजी ह्यांनी विवेकानंद केंद्र निर्माण केले आहे. ते असे नेहमी म्हणत की संपूर्ण धार्मिक भावना लोककल्याणासाठी उपयोगात आणल्या तर राष्ट्राचे पुनर्निर्माण होऊ शकते. 

१९८२ साली त्यांचे निधन झाले तेव्हा शोध घेऊनही त्यांचा एकही फोटो मिळाला नाही कारण ते कार्याला स्वतःपेक्षा मोठे मानत असतं. अर्थातच श्री रानडे ह्यांना प्रत्यक्ष पाहण्याचा योग आम्हाला आला नसला तरी त्यांच्याच बरोबर कार्य करणारे श्री अंगिरसजी आम्हाला शुभेच्छा देण्यासाठी आणि आमचा सायकल दौरा सुरू करण्यासाठी flag off करायला येणार होते हा आमच्यासाठी मोठा बहुमान होता.

श्री अंगिरस हे विवेकानंद केंद्राचे अखिल भारतीय कोषाध्यक्ष होते. त्यांचे वय ८० च्याही पुढे असावे. त्यामुळे आता वयोमानानुसार त्यांना कोणतीही जबाबदारी नाही. तरीही ते रोज विवेकानंद केंद्रात ८-८.३० वाजता येत असतात. आम्ही मात्र पहाटे ६.३० ला निघणार होतो. हे समजताच श्री राजकुमार थोडे चिंतेत पडले. 

पहाटे लवकर उठून आम्ही विवेकानंद केंद्रातून समुद्रकिनारी जाऊन सूर्योदय पाहणे नक्की केले होते. सगळेजण त्याप्रमाणे सायकलसह निघालेही. आजचा सूर्योदय कालच्या रात्रिपेक्षा नक्कीच वेगळा होता. पहाटेच्या वेळेत मनातील रात्रीचा अंधार पूर्ण नाहीसा झाला होता.  

आम्ही सगळेजण उत्साहात होतो. मात्र सूर्य आता रुसून बसला होता. तो ढगाआड दडी मारून बसला होता तो बाहेर यायलाच तयार नव्हता. आम्हीदेखील त्याच्याकडे लक्ष नसल्याचे नाटक करत आमची फोटोग्राफीची हौस पुरी करून घेत होतो. समुद्रही थोडा मागे सरकला होता. त्याचा लाभ घेत पवन, प्रसाद आणि प्रमोद हे तिघेही सायकलींसह समुद्रतट ओलांडून खाली उतरले. समुद्राच्या लाटा मागे गेल्या असल्याने तिघेही निवांतपणे मातीत बागडू लागले होते. इतर कोणत्याही वाहनाने प्रवास करताना मनातील लहान मूल इतक्या सहजी बाहेर येत नाही. सायकलसफर मात्र प्रवासात आपल्याला स्वतःशीच पुन्हा नव्याने ओळख करून देत असते. 

दरम्यान सूर्य ढगाआड लपला तरी घड्याळबाबा टिकटिक करतच होते. सूर्य कितीही झाकला तरी दिवस उजाडत होता. आता समुद्रातून उगवणारा सूर्य नजरेस पडणार नव्हता हे निश्चित झाले होते.

इतक्यात राजकुमार ह्यांचा फोन आला की हजरत अंगिरस आमच्या फ्लॅग ऑफ साठी पहाटे साडेसहालाच हजर झाले आहेत. सूर्योदय पाहायला न मिळाल्याने थोडे निराश झालो असलो तरी आदरणीय अंगिरसजी आमच्यासाठी पहाटे उठून आले आहेत हे ऐकून उत्साह आला. एकनाथजी रानडे ह्यांच्या स्मारकापाशी श्री अंगिरसजी येऊन थांबले होते. श्री राजकुमारजी देखील त्यांच्याबरोबर आले होतेच. आम्ही तेथील बागेत शिरलो तोच पूर्वेला झाडामागून सूर्य डोकावताना दिसला. बहुधा अंगिरस ह्यांना भेटायला तोही उत्सुक झाला होता. मोरांचा आवाजही येत होता. वातावरणात चांगलाच उत्साह भरला होता. 

अंगिरसजी प्रत्येक सायकलस्वाराची चौकशी करत होते. प्रत्येकाचे पूर्ण नाव ते विचारत असताना काही सायकलपटू थबकले. तेव्हा राजकुमार ह्यांनी सांगितले की अंगिरसजी ह्यांना विवेकानंद केंद्राचे encyclopedia म्हणतात. केंद्रामध्ये कोण कधी येऊन गेले आहे हे ते अचूक सांगू शकतात ह्याचसाठी ते प्रत्येकाला पूर्ण नाव विचारत आहेत.

 

प्रत्येक सायकलपटुशी ओळख झाल्यावर मात्र सगळे सायकलपटू एका रांगेत उभे राहिले. अंगिरसजी ह्यांनी फ्लॅग ऑफ करताच आमच्या सायकलमोहिमेचा शुभारंभ झाला.