पोस्ट्स
राष्ट्रीय दिनांक भारतीय सौर मार्गशीर्ष ५, शके १९३९
तळेगावच्या सुंदर आणि शांत वातावरणातून परत डोंबिवलीकडे निघणे तसे अवघडच असते. #dombivlicyclingclub चे आमचे पंचक काल डोंबिवलीहुन तळेगावला पोचले होते. तेथून आज परत फिरायचे होते. तळेगावचा मुक्काम सोडतानाचे क्षण कॅमेराबद्ध करून आम्ही निघालो.
परत येताना घाट उतरायचा असल्याने कालपेक्षा कमी वेळात प्रवास संपणार होता. तळेगावहून पुणे मुंबई महामार्गाला (NH4) लागताच पुण्याहून येणारे काही सायकलिस्ट दिसले. आम्ही जसजसे पुढे जाऊ लागलो तसतसे त्यांची संख्या वाढतच होती. राष्ट्रीय महामार्गाला लागल्यावर जेमतेम ८-१० किमी वर चहासाठी थांबायचे ठरल्याने आम्ही ठराविक लयीत पुढे जात होतो. @yogesh choughule, @pritesh choughule आणि मी हा हा म्हणता आमच्या नियोजित चहाच्या टपरीपाशी पोचलो. इतक्यात मागून @yogesh dhage आला. त्याने सांगितले की @sarang mulay ची सायकल पंक्चर झाल्याने त्याने योगेश चौघुलेला परत बोलावले होते. मात्र सारंगला फोन लावल्यावर कळले की टायर बदलावा लागणार होता. चहावाल्या मावशींनी शेजारीच असलेल्या सायकल दुरुस्तीवाल्याला निरोप दिला, तसा आम्ही सारंगला पुढे चालत यायला सांगितले.
पण तो ३-४ किमी मागे होता. त्याला एकट्याला चालत यायला कंटाळा येऊ शकतो म्हणून मी श्विनसह त्याला भेटण्यासाठी उलट दिशेने निघालो. दरम्यान पुण्याहून येणारे बरेच सायकलिस्ट येताना दिसतच होते. ती खरे तर #२६/११ च्या निमित्ताने एक श्रद्धांजली सायकल यात्रा होती. त्यांच्या आयोजकांनी सहभागी सायकलिस्टसाठी एके ठिकाणी चहा बिस्किटे ठेवली होती. येथेच चहा बिस्किटे घेऊन सारंग उभा होता. आम्ही योगेशला फोन करून चहावाल्या मावशींच्या ओळखीच्या सायकल दुरुस्तीवाल्याकडे टायर मिळेल का याची चौकशी केली. पण त्या खात्री देईना. मग सारंग आणि त्याची ३२ वर्षीय सायकल यांना लोणावळयापर्यंत जाणाऱ्या अश्वशक्तीधारी मालवाहू वाहनात बसवून मी पुन्हा उर्वरित तिघांना गाठण्यासाठी श्विनसह निघालो. तेथे पुन्हा चहा घेऊन आम्ही लोणावळ्याकडे कूच केले. कामशेतचा घाट टाळून आम्ही कामशेत गावातील रस्त्याने पुन्हा राष्ट्रीय महामार्ग ४ ला लागलो. चारही सायकली बरोबरीने लयीत जात होत्या. #Indo cyclist club च्या मोहिमेत जाणारे आणि गंतव्यस्थानी पोचून परत पुण्याकडे वळणारे असंख्य सायकलिस्ट वाटेत दिसतच होते.
आम्ही लोणावळ्याला पोचलो तर सारंग अजूनही सायकल दुरुस्तीची वाट पाहताच होता. पण पोचल्यावर मात्र सायकल दुरुस्तीचे दुकान सुरु होऊन त्याच्या सायकलचे काम सुरु झाले. आमचा नाश्ता होईतो त्याच्या सायकलचा टायरही बदलून झाला. मात्र आम्ही तेथून निघेपर्यंत आम्ही ठरलेल्या कार्यक्रमापेक्षा ३ तास मागे पडलो होतो. सर्व परिस्थितीची कल्पना देऊन मी मध्ये कुठेही न थांबता पुढील मुक्काम पळस्पे फाटा येथे करायचा असे सर्वांना सांगितले. मात्र तो निर्णय कोणालाच रुचला नाही. त्यांना वाटेत राजमाची पॉईंट, घाटमार्ग येथे थांबत खोपोली कर्जत बदलापूर अश्या मार्गाने जायचे होते. तसे करायचे तर रात्रीचे ८ वाजतील याची कल्पना देऊनही त्यांचा निर्णय ठाम होता. मग मात्र माझा नाईलाज होऊन मी एकट्याने खोपोली पनवेल मार्गे जायचे ठरवले. राजमचिपर्यंत आम्ही सर्व एकापाठोपाठ होतो. सर्वजण निदान खोपोलिपर्यंततरी थांबणार नाहीत अशी मला अशा होती. राजमाचि पॉईंट पुढील घाटाचा उतार सुरु झाल्यावर मला मागे वळून अंदाज घेता येईना. पुन्हा उतार कमी झाल्यावर मी मागे वळून पहिले तर कोणीच दिसेना. सर्वजण राजमाची पॉईंटला थांबले असणार अशी अटकळ बांधत मी सरळ हाल गावा कडून कर्जतला वळणाऱ्या मार्गाशी जाऊन पुन्हा सर्वांचे मत विचारायचे ठरवले. घाट उतरून मी खोपोलिमार्गे हालजवळील कर्जत फाट्याला पोचलो. तेथून फोन केल्यावर समजले की सारंगच्या सायकलचे ब्रेक उतारावर नीट लागत नसल्याने तो मध्येच चालत येत आहे आणि ते चारहीजण बरोबरच आहेत.
एक शेवटची संधी घेत त्या सर्वांचा खोपोली पनवेल मार्गे येण्याचा विचार आहे का याचा मी अंदाज घेतला. पण त्यांचा खोपोली कर्जत बदलापूर मार्गे जाण्याचा निर्णय अजूनही पक्का होता. मग मात्र त्यांची वाट पाहण्यात काहीच अर्थ नसल्याने मी पनवेलमार्गे पुढे जातो असे सांगून मी श्विनबरोबरील भागीदारी पुढे सुरु ठेवली.
एकटाच असल्याने वाटेत कुठे थांबण्याची गरज नव्हती. तसेही लोणावळ्याला नाश्ता केल्यावर खोपोलीपर्यंत घाट उतरायचा असल्याने श्रम नव्हतेच. त्यामुळे एकदम पळस्पे फाटा किंवा पनवेलला थांबायचे ठरवले. थोड्याथोड्या वेळाने पाणी पीत मी मार्गक्रमण सुरु ठेवले. वाटेत निरापानही झाले. श्विनने चांगलाच वेग पकडला होता. त्यात खोपोली पनवेल दरम्यानचा रस्ताही चांगला असल्याने श्विनचे फावले होते. रसायनिजवळील टोल नाक्यावर पिण्याचे पाणी भरून मी पुढे निघालो. पळस्पे फाटा आणि पनवेल येईपर्यंत शरीरातील इंधनसाठा पुरेसा शिल्लक असल्याचे जाणवल्याने मी न थांबता पुढे निघालो.
कळंबोली चौकातील अश्वशक्तीधारकांची वर्दळ पार करून पुढे तळोज्याकडे निघाल्यावर अरुंद रस्ता सुरु झाला. इथेमात्र श्विनची गती मंदावली. तळोजा पार केल्यावर जठराग्नीची चाहूल जाणवली. श्विनची चाल मंदावताच तिला लागणारे मानाविशक्तीच्या इंधनाचा पुरवठा कमी पडू लागला असावा अशी शंका वाटली. मग माझ्याकडील जादुई पदार्थ म्हणजे आवळा खाऊन घेतला. एका आवळ्याच्या आहुतीने मानवीशक्तीच्या इंधनाचा श्विनला होणारा पुरवठा पुन्हा योग्य वेगात सुरु झाला.
लगेचच पुढचा टोलनाका आला. तिथे पुन्हा पाणी पिऊन आणि बाटली पूर्ण भरून घेतली. आवळ्याने केलेल्या जादूमुळे जठराग्नी शांत झाला होताच. त्यात पाण्याने अंतरात्मा पूर्ण प्रसन्न झाला. श्विनचा वेग चांगलाच वाढला. शीळफाट्यापुढील कोकणरत्न हॉटेलच्या नाष्टयाच्या कट्ट्यावर इंधन भरायचे ठरवून श्विन आणि मी लयीत निघालो. मात्र तो कट्टा बंद असल्याने माझा हिरमोड झाला. मग मात्र खिडकाळी जवळील बऱ्याच दिवसांपासून जाण्याची इच्छा असलेल्या 'लाल वडा पिवळा चहा' (की पिवळा वडा लाल चहा ? की आणखी इतर काही कॉम्बिनेशन असलेले नाव?) या उपहारगृहात शिरलो. #Lonavala ते #khidkali हे अंतर श्विनने साधारणपणे अवघ्या ३ तास ३० मिनिटात गाठले होते. तेथे मिसळपाव आणि पृथ्वीवरील अमृत पिऊन मी शेवटचा टप्पा सुरु केला.
खिडकाळीहून मानपाडेश्वर मंदिरापुढे डोंबिवलीत शिरल्यावर शहरातील रहदारी, गतिरोधक, खड्डयांची मालिका सुरु झाले तरी श्विन आणि मी अजूनही चांगलेच ताजेतवाने होतो. त्यामुळे त्या सर्वांवर सवयीने मात करत आम्ही सहजरीत्या घरी पोचलो.
#tjsbbank
तळेगावच्या सुंदर आणि शांत वातावरणातून परत डोंबिवलीकडे निघणे तसे अवघडच असते. #dombivlicyclingclub चे आमचे पंचक काल डोंबिवलीहुन तळेगावला पोचले होते. तेथून आज परत फिरायचे होते. तळेगावचा मुक्काम सोडतानाचे क्षण कॅमेराबद्ध करून आम्ही निघालो.
परत येताना घाट उतरायचा असल्याने कालपेक्षा कमी वेळात प्रवास संपणार होता. तळेगावहून पुणे मुंबई महामार्गाला (NH4) लागताच पुण्याहून येणारे काही सायकलिस्ट दिसले. आम्ही जसजसे पुढे जाऊ लागलो तसतसे त्यांची संख्या वाढतच होती. राष्ट्रीय महामार्गाला लागल्यावर जेमतेम ८-१० किमी वर चहासाठी थांबायचे ठरल्याने आम्ही ठराविक लयीत पुढे जात होतो. @yogesh choughule, @pritesh choughule आणि मी हा हा म्हणता आमच्या नियोजित चहाच्या टपरीपाशी पोचलो. इतक्यात मागून @yogesh dhage आला. त्याने सांगितले की @sarang mulay ची सायकल पंक्चर झाल्याने त्याने योगेश चौघुलेला परत बोलावले होते. मात्र सारंगला फोन लावल्यावर कळले की टायर बदलावा लागणार होता. चहावाल्या मावशींनी शेजारीच असलेल्या सायकल दुरुस्तीवाल्याला निरोप दिला, तसा आम्ही सारंगला पुढे चालत यायला सांगितले.
पण तो ३-४ किमी मागे होता. त्याला एकट्याला चालत यायला कंटाळा येऊ शकतो म्हणून मी श्विनसह त्याला भेटण्यासाठी उलट दिशेने निघालो. दरम्यान पुण्याहून येणारे बरेच सायकलिस्ट येताना दिसतच होते. ती खरे तर #२६/११ च्या निमित्ताने एक श्रद्धांजली सायकल यात्रा होती. त्यांच्या आयोजकांनी सहभागी सायकलिस्टसाठी एके ठिकाणी चहा बिस्किटे ठेवली होती. येथेच चहा बिस्किटे घेऊन सारंग उभा होता. आम्ही योगेशला फोन करून चहावाल्या मावशींच्या ओळखीच्या सायकल दुरुस्तीवाल्याकडे टायर मिळेल का याची चौकशी केली. पण त्या खात्री देईना. मग सारंग आणि त्याची ३२ वर्षीय सायकल यांना लोणावळयापर्यंत जाणाऱ्या अश्वशक्तीधारी मालवाहू वाहनात बसवून मी पुन्हा उर्वरित तिघांना गाठण्यासाठी श्विनसह निघालो. तेथे पुन्हा चहा घेऊन आम्ही लोणावळ्याकडे कूच केले. कामशेतचा घाट टाळून आम्ही कामशेत गावातील रस्त्याने पुन्हा राष्ट्रीय महामार्ग ४ ला लागलो. चारही सायकली बरोबरीने लयीत जात होत्या. #Indo cyclist club च्या मोहिमेत जाणारे आणि गंतव्यस्थानी पोचून परत पुण्याकडे वळणारे असंख्य सायकलिस्ट वाटेत दिसतच होते.
आम्ही लोणावळ्याला पोचलो तर सारंग अजूनही सायकल दुरुस्तीची वाट पाहताच होता. पण पोचल्यावर मात्र सायकल दुरुस्तीचे दुकान सुरु होऊन त्याच्या सायकलचे काम सुरु झाले. आमचा नाश्ता होईतो त्याच्या सायकलचा टायरही बदलून झाला. मात्र आम्ही तेथून निघेपर्यंत आम्ही ठरलेल्या कार्यक्रमापेक्षा ३ तास मागे पडलो होतो. सर्व परिस्थितीची कल्पना देऊन मी मध्ये कुठेही न थांबता पुढील मुक्काम पळस्पे फाटा येथे करायचा असे सर्वांना सांगितले. मात्र तो निर्णय कोणालाच रुचला नाही. त्यांना वाटेत राजमाची पॉईंट, घाटमार्ग येथे थांबत खोपोली कर्जत बदलापूर अश्या मार्गाने जायचे होते. तसे करायचे तर रात्रीचे ८ वाजतील याची कल्पना देऊनही त्यांचा निर्णय ठाम होता. मग मात्र माझा नाईलाज होऊन मी एकट्याने खोपोली पनवेल मार्गे जायचे ठरवले. राजमचिपर्यंत आम्ही सर्व एकापाठोपाठ होतो. सर्वजण निदान खोपोलिपर्यंततरी थांबणार नाहीत अशी मला अशा होती. राजमाचि पॉईंट पुढील घाटाचा उतार सुरु झाल्यावर मला मागे वळून अंदाज घेता येईना. पुन्हा उतार कमी झाल्यावर मी मागे वळून पहिले तर कोणीच दिसेना. सर्वजण राजमाची पॉईंटला थांबले असणार अशी अटकळ बांधत मी सरळ हाल गावा कडून कर्जतला वळणाऱ्या मार्गाशी जाऊन पुन्हा सर्वांचे मत विचारायचे ठरवले. घाट उतरून मी खोपोलिमार्गे हालजवळील कर्जत फाट्याला पोचलो. तेथून फोन केल्यावर समजले की सारंगच्या सायकलचे ब्रेक उतारावर नीट लागत नसल्याने तो मध्येच चालत येत आहे आणि ते चारहीजण बरोबरच आहेत.
एक शेवटची संधी घेत त्या सर्वांचा खोपोली पनवेल मार्गे येण्याचा विचार आहे का याचा मी अंदाज घेतला. पण त्यांचा खोपोली कर्जत बदलापूर मार्गे जाण्याचा निर्णय अजूनही पक्का होता. मग मात्र त्यांची वाट पाहण्यात काहीच अर्थ नसल्याने मी पनवेलमार्गे पुढे जातो असे सांगून मी श्विनबरोबरील भागीदारी पुढे सुरु ठेवली.
एकटाच असल्याने वाटेत कुठे थांबण्याची गरज नव्हती. तसेही लोणावळ्याला नाश्ता केल्यावर खोपोलीपर्यंत घाट उतरायचा असल्याने श्रम नव्हतेच. त्यामुळे एकदम पळस्पे फाटा किंवा पनवेलला थांबायचे ठरवले. थोड्याथोड्या वेळाने पाणी पीत मी मार्गक्रमण सुरु ठेवले. वाटेत निरापानही झाले. श्विनने चांगलाच वेग पकडला होता. त्यात खोपोली पनवेल दरम्यानचा रस्ताही चांगला असल्याने श्विनचे फावले होते. रसायनिजवळील टोल नाक्यावर पिण्याचे पाणी भरून मी पुढे निघालो. पळस्पे फाटा आणि पनवेल येईपर्यंत शरीरातील इंधनसाठा पुरेसा शिल्लक असल्याचे जाणवल्याने मी न थांबता पुढे निघालो.
कळंबोली चौकातील अश्वशक्तीधारकांची वर्दळ पार करून पुढे तळोज्याकडे निघाल्यावर अरुंद रस्ता सुरु झाला. इथेमात्र श्विनची गती मंदावली. तळोजा पार केल्यावर जठराग्नीची चाहूल जाणवली. श्विनची चाल मंदावताच तिला लागणारे मानाविशक्तीच्या इंधनाचा पुरवठा कमी पडू लागला असावा अशी शंका वाटली. मग माझ्याकडील जादुई पदार्थ म्हणजे आवळा खाऊन घेतला. एका आवळ्याच्या आहुतीने मानवीशक्तीच्या इंधनाचा श्विनला होणारा पुरवठा पुन्हा योग्य वेगात सुरु झाला.
लगेचच पुढचा टोलनाका आला. तिथे पुन्हा पाणी पिऊन आणि बाटली पूर्ण भरून घेतली. आवळ्याने केलेल्या जादूमुळे जठराग्नी शांत झाला होताच. त्यात पाण्याने अंतरात्मा पूर्ण प्रसन्न झाला. श्विनचा वेग चांगलाच वाढला. शीळफाट्यापुढील कोकणरत्न हॉटेलच्या नाष्टयाच्या कट्ट्यावर इंधन भरायचे ठरवून श्विन आणि मी लयीत निघालो. मात्र तो कट्टा बंद असल्याने माझा हिरमोड झाला. मग मात्र खिडकाळी जवळील बऱ्याच दिवसांपासून जाण्याची इच्छा असलेल्या 'लाल वडा पिवळा चहा' (की पिवळा वडा लाल चहा ? की आणखी इतर काही कॉम्बिनेशन असलेले नाव?) या उपहारगृहात शिरलो. #Lonavala ते #khidkali हे अंतर श्विनने साधारणपणे अवघ्या ३ तास ३० मिनिटात गाठले होते. तेथे मिसळपाव आणि पृथ्वीवरील अमृत पिऊन मी शेवटचा टप्पा सुरु केला.
खिडकाळीहून मानपाडेश्वर मंदिरापुढे डोंबिवलीत शिरल्यावर शहरातील रहदारी, गतिरोधक, खड्डयांची मालिका सुरु झाले तरी श्विन आणि मी अजूनही चांगलेच ताजेतवाने होतो. त्यामुळे त्या सर्वांवर सवयीने मात करत आम्ही सहजरीत्या घरी पोचलो.
#tjsbbank
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा