...आणि मुहूर्त सापडला (डोंबिवली पणजी सायकलसफर लेख ३)

श्विनचा जीव ज्या गोष्टीसाठी तळमळत होता तो क्षण जवळ येत होता. आता स्कॉटही श्विनच्या जोडीला असल्याने श्विनला आनंद होत होताच.

संपूर्ण दौऱ्यादरम्यान श्विन किंवा स्कॉट आजारी पडल्या तर त्यांच्यावर उपचार करण्यासाठी काही सामान आवश्यक होते. श्विनच्या पूर्वी पंक्चर झालेल्या ५ ट्युब मी जपून ठेवल्या होत्या. त्यातील ३ ट्यूबचे पंक्चर काढलेले होते. त्यामध्ये रात्री पुन्हा हवा भरून ठेवली. वेळ पडल्यास किमान ट्यूब बदलून पुढे जायचे असे ठरवल्याने त्यातील २ ट्यूब बरोबर न्यायच्या असे ठरवले. ट्यूब बदलण्यासाठी लिव्हर बरोबर घेतले होतेच.

स्कॉटला कॅरियर मिळाले नव्हते. फार सामान बरोबर घेतले नव्हतेच. तरी ५ दिवस पाठीवर सॅक बांधून सायकलिंग करणे अवघड नसले तरी अनावश्यक होते. श्विन स्कॉट साठी फारसे सामान घेतले नव्हते तसेच आम्हा दोघांसाठीही फार सामान घेतले नव्हते.

सुकमेव्याचे लाडू, सुकामेवा हे इंधन अडीअडीचणीमध्ये उपयोगी पडेल म्हणून घेतले होते. कपडेपट अत्यंत मर्यादित होता. श्विनच्या सॅकमध्ये जागाही होती. त्यामुळे स्कॉटची सॅकच श्विनच्या सॅकमध्ये टाकली होती. गोव्याला फिरायला जाताना दोघांच्या दोन मोठ्या बॅग होत असल्या तरी एकंदर ५-७ दिवसांच्या सायकलसफारीसाठीचे आमचे दोघांचे एकत्रित सामान केवळ एका सॅकमध्ये मावले होते.

हे सगळे सोपस्कार आटपेपर्यंत मध्यरात्र उलटून गेली होती. आता उरलेल्या वेळेचा सदुपयोग करून काही वेळ तरी झोप घेणे आवश्यक होते. मनातील उत्सुकता फार वेळ झोप घेऊ देईना. जेमतेम चारेक तास झोप झाली असावी. ह्या चार तासातही झोप सलग लागत होती का! २८ वर्षांपूर्वीपासूनचा चित्रपट श्विनच्या डोळ्यासमोरून जात होता. अविनाशची इच्छा, त्याच्या अकाली निधनाने त्याचे अपूर्ण राहिलेले स्वप्न मला २८ वर्ष सतावत होतेच. ते स्वप्न ह्या चार तासातही पिच्छा सोडत नव्हते. मला आता ते स्वप्न दिवसा साकार करायचे होते. त्याच बरोबर गेल्या चार वर्षातील आलेल्या अडचणी आठवत होत्या. ह्या डोंबिवली गोवा सफारी दरम्यान वाटेत आणखी एक जागृती करायची श्विनने ठरवले होते. ते म्हणजे ३-४ महिन्यात येऊ घातलेल्या २ऱ्या सायकल मित्र संमेलनासंबंधी जागृती. अर्थातच डोक्यातील ह्या सर्व विचारांमुळे या चार तासात आलेली अस्वस्थता आणि पुढील प्रवासाची उत्सुकता यामुळे झोप पार उडून गेली.

सकाळची आन्हिके आटपून पुन्हा श्विनच्या दिमतीला लागलो. रात्री हवा भरलेल्या तीनही ट्यूब टमटमीत होत्या. म्हणजेच तिघीही उत्तम स्थितीत होत्या. मग त्या तिन्हीतील हवा काढून त्यातील एक ट्यूब कपाटात ठेवली. उरलेल्या दोन्हीपैकी एकीची गुंडाळी सॅकमध्ये भरली. आम्हा दोघांचे सामान एकत्र केलेली ती सॅक श्विनच्या कॅरियरला उरलेल्या रबरी ट्यूब ने बांधून टाकले. ती रबरी ट्यूब मध्यभागी श्विनच्या सीटखाली अडकवून त्याची दोन टोके सॅक सहित कॅरियरला बांधल्यामुळे त्या सॅकची आता कॅरियर पासून सुटका होणे अवघड नव्हे अशक्यच होते.

नेपोलियनच्या डिक्शनरी मध्ये नसलेला 'impossible' ह्या शब्दाचा अर्थ त्या रबरी ट्यूब ने त्याला नक्की समजावला असता. असो, त्याच्या नशिबात श्विन नव्हे अश्व होता. त्यामुळे त्याला अशी एखाद दुसरा शब्द गाळलेली 'बकवॉज' डिक्शनरी मिळाली असावी. 

श्विन आणि स्कॉट दोघांच्या हॅण्डलवर घंटेजवळ एकेक विजेरी लावलेली होती. तसेच हॅन्डलपासून आडव्या दांडीवर एकेक पाऊच अडकवलेला होता. त्यामध्ये पाकीट, मोबाइल, थोडा खाऊ, सायकल दुरुस्तीचे छोटे सामान भरले होते. एकंदरीत श्विन आणि स्कॉट डोंबिवली गोवा सायकलसफरीसाठी सज्ज झाले होते. दोघेही २ऱ्या मजल्यावरून सोसायटीच्या आवारात खाली उतरले. अद्याप सूर्यमहाराज उगवले नव्हते. किमान आजतरी श्विनने त्यांच्या पुढे बाजी मारली होती. पुरेसा प्रकाश नसल्याने श्विन स्कॉटने हॅन्डलला लावलेल्या विजेऱ्या सुरु केल्या. अर्थातच गोवा सफरीचा श्रीगणेशा करतानाच क्षण गोठून ठेवण्यासाठी छायाचित्रांचा कार्यक्रम उरकला. 

कोणत्याही गोष्टीची सुरुवात श्रीगणेशाचे दर्शन घेऊन करावी असे म्हणतात. छायाचित्रणाचा कार्यक्रम संपल्यावर श्विन आणि स्कॉट सम्राट चौक मार्गे दीनदयाळ रस्त्यावरील छोटेखानी गणेशमंदिरात गेले. 

पहाटेच्या वेळी गणेशाचे दर्शनामुळे दोघांचा आत्मविश्वास आणि उत्साह नक्कीच वाढला. झुंजूमुझु होत असताना गणेशाचे दर्शन घेऊन आम्ही श्विन स्कॉटकडे वळलो आणि... डोंबिवली गोवा सफारीसाठी सुरुवात करत असताना श्विनच्या हॅन्डलला लावलेले दोन लॅमिनेटेड फलक झळकत होते. एक होता २ऱ्या सायकल संमेलनासंबंधी जागृती करणारा, तर दुसरा होता २८ वर्षापूर्वीचे स्वप्न साकारत असल्याची अनुभूती देणारा