पोस्ट्स
सत्यनारायणाच्या पूजेच्या वेळी शेजारी बसलेली पत्नी असो की युद्धासाठी घरातून निघताना ओवळणारी पत्नी असो, ती साथ करत असते तेव्हा कार्याला यश मिळणे क्रमप्राप्तच असते. खरतरं श्विनला माझी अर्धांगिनी सवतच समजत असे. माझी मुंबई गोवा सायकलसफरीची तळमळ माझ्या अर्धांगिनी पर्यंत पोचत असली तरी तिला पटत नव्हती. त्यातच मी श्विनला घेऊन गोव्याला जायचे प्लॅन दरवर्षी नित्यनियमाने करत होतो. मात्र ते प्लॅन नेहमीच रद्द करावे लागत होते. कदाचित गोव्याला जायच्या माझ्या तळमळीपेक्षा मला जाऊ न देण्याची मीराची (माझ्या अर्धांगिनीची) इच्छा अधिक तीव्र असावी.
नयना आघरकरांनी म्हटल्याप्रमाणे मुंबई गोवा सायकलसफर रद्द करावे लागण्यासाठी काहीतरी विधिलिखित नक्कीच होते. जसजशी गोवा सफर पुढे ढकलावी लागत होती तसतशी माझी इच्छा तीव्र होत होती. २०१७ या वर्षी मी ठरवल्याप्रमाणे श्री सुनील गावस्कर यांच्या एकूण कसोटी धावा १०१२२ एवढे किमी अंतर सायकलिंग केल्यावर मी जेवढा आनंदी होतो, तेवढेच माझे स्नेही, मित्र, आप्तजनही खुष झाले होते. खरतर त्या वर्षातील ४-५ महिन्यात सायकलिंग शून्य झाले होते. वर्षाचे शेवटचे २- २.५ महिने राहिले होते तेव्हा सायकलिंग पुन्हा सुरु झाले तरी cycle2work करता येणार नव्हते आणि गावस्करांच्या धावांचे ध्येय गाठण्यासाठी रोजचे ४०-५० किमी सायकलिंग करणे भाग होते. त्यावर तोडगा म्हणून मी ऑफिसला जायच्या आधी सकाळी एक दीड तास आणि ऑफिसमधून घरी आल्यावर एक दीड तास सायकलिंग करायला जात होतो. ह्या काळात माझी अर्धांगिनी- मीरा मात्र एकटी पडत होती. एकंदर वातावरणाचा परिणाम मीरावरही झाला. जानेवारी २०१८ च्या अखेरीस तिनेही सायकलिंग सुरु करायचे ठरवले. पडत्या फळाची आज्ञा समजून मी ताबडतोब सुमीत मोकल आणि साहिर शेख यांच्या मार्गदर्शनानुसार श्विनच्या साथीसाठी स्कॉटची निवड केली.
स्कॉट घरी आल्याबरोबर श्विनला जोडीदार लाभली. सुट्टीच्या दिवशी श्विनबरोबर स्कॉट फिरायला येऊ लागली. मात्र आठवडाभरात इतर दिवशी दोघांची वेळ जुळणे शक्य नव्हते. श्विनला cycle2work साठी सकाळ संध्याकाळ फिरायला मिळत असे. मात्र सकाळी डोंबिवलीहुन निघून मुलुंडला सकाळी ७ वाजता ऑफिसमध्ये पोचणे स्कॉटला शक्य नव्हते. स्कॉटने त्यावर तोडगा काढला. कामावरून आल्यावर ९० फुटी रस्त्यावर फेरफटका मारायचे स्कॉटने ठरवले. स्कॉटची सुरुवातच १५ किमी सायकलफेरीने झाली. सायकलजगतात नव्याने प्रवेश करत असतानाच काही दिवसातच स्कॉटची रोजची २०-२५ किमीची नियमित दौड सुरु झाली. श्विनची गोवा सफर करण्याची इच्छा स्कॉटला माहित होतीच. मात्र श्विनबरोबर गोवासफर करण्याचे मनोमन ठरवून स्कॉटचा दैनंदिन सराव सुरु झाला. स्कॉटचे सातत्य, नियमितता, दृढनिश्चय पाहून श्विनला आनंद न होता तरच नवल. स्कॉटने श्विनबरोबर गोवासफर करण्याचे जाहीर केले, त्याबरोबर आठवड्याच्या शेवटी नियमित लांब पल्ल्याच्या सफर सुरु झाल्या.
मुंबई (डोंबिवली) ते पणजी सायकलसफर करण्याचे निश्चित झाले तरी केव्हा जायचे, कधी जायचे, कोणत्या मार्गाने जायचे हे निर्णय अधांतरी होते. तसे पाहता कोणत्या मार्गाने जायचे याचा आराखडाही श्विनच्या डोक्यात पक्का होता. किनारपट्टीच्या मार्गाने YHAI तर्फे दरवर्षी मुंबई गोवा सफर आयोजित केली जाते. त्यादरम्यान काही प्रवास बोटीनेही करता येतो. मात्र श्विन दुसऱ्या वाहनाच्या पाठुंगळी ठेवून प्रवास करणे फारसे रुचत नव्हते. NH १७ हा दुसरा मार्ग सुद्धा कोकण दर्शन घडवणारा होता. मात्र त्या मार्गाची ऐकीव दशा आणि ऐकीव अवघड घाट यांचा धोका पत्करणेही श्विनला पटत नव्हते. त्यामुळेच मुंबई गोवा सायकलसफरीचा मार्ग श्विनने फार पूर्वीच ठरवला होता तो NH ४ अर्थात पुणे कोल्हापूर मार्गे! विवेक खेताल शी चर्चा करून पुढे आंबोली मार्गे पणजी गाठण्याचेही ३-४ वर्षांपूर्वीच ठरले होते. तेव्हापासूनच कराड येथे श्री विनायक करमरकर, कोल्हापूर येथे विवेक खेताल यांनी डोंबिवली गोवा सायकलसफरीदरम्यान त्यांच्याकडेच मुक्काम करण्याचा प्रेमळ आदेश देऊन ठेवला होता. खरतर महाड येथील डॉ राहुल वारंगे - शलाका वारंगे, पुढे खेड येथे भटक्या खेडवाला म्हणजे विनायक वैद्य, सावंतवाडी येथील डॉ. कशाळिकर या आप्तजनांना भेटण्यासाठी NH १७ पुन्हा पुन्हा खुणावत होता. त्यामुळे जाताना पुणे कोल्हापूर आणि येताना सावंतवाडी खेड महाड असे डोंबिवली-पणजी- डोंबिवली असा दुतर्फा सायकलप्रवास करण्याचे विचार श्विनच्या डोक्यात थैमान घालू लागले.
दरम्यान वैशाख महिना येताच दोघांच्याही सरावात चांगलाच खंड पडला. पुढच्या पावसाळ्याच्या महिन्यात श्विनचे टायर अधूनमधून फुरफुरत असले तरी त्यात 'राम' नव्हता. स्कॉटने तर सराव सर्व पूर्णपणे थांबवला होता. गणेशोत्सव सरत आला. श्विनला धोक्याची घंटा जाणवू लागली आणि श्विन खडबडून जागी झाली. श्विनने पुन्हा सराव सुरु केला आणि स्कॉटलाही निर्वाणीचा इशारा दिला. सरावा अभावी स्कॉटचा आत्मविश्वास कमी पडू लागला होता. मात्र इरादा पक्का होता.
श्विनची दुतर्फा सायकलसफरीची कल्पना स्कॉटने क्षणाचाही विलंब न करता मोडीत काढली तरी पुन्हा सराव सुरु केला. सुट्टीच्या दिवशी एकत्रित सराव तर इतर दिवशी एकेकट्याने सराव पुन्हा सुरु झाला. सुट्टीच्या दिवशी सरावासाठी वेळ कमी असेल तर नेवाळी फाटा येथे फेरफटका ठरलेला होता. स्कॉटने सायकलिंग सुरु केल्यापासून डोंबिवली तळेगाव राइड दोन वेळा झाली होतीच. त्यामुळे घाट चढण्याचा आत्मविश्वास स्कॉटला असला तरी आता घाट चढण्याचा सराव मात्र राहिला नव्हता. अखेरीस राहिलेले दिवस लक्षात घेत श्विन स्कॉटने आणखी एक लांब पल्ल्याची मोहीम करायचे ठरवले. डोंबिवली महड डोंबिवली अशी जवळपास १३० किमी ची राइड करण्याचे श्विन आणि स्कॉटने ठरवले. दरम्यान चिंचवड येथील निसर्गप्रेमी सायकल समूह जम्मू पासून कन्याकुमारीपर्यंत सायकलिंग करणार असल्याचे समजले होते. त्यांच्या सरावाचा एक भाग म्हणून ते अष्टविनायक सफर करत महड येथे पोचणार असल्याचे समजले. मग दिवसभर एकमेकांच्या वेळेचा अंदाज घेत दोन्ही गटांचे महडच्या दिशेने मार्गक्रमण सुरु होते. श्विन आणि स्कॉट महडपासून सुमारे ३ किमी अंतरावर असताना चिंचवड येथील गट महड येथे पोचला होता. महड देवस्थानाजवळ सर्वांची भेट होताच सर्वजण आनंदीत झाले. प्रथम वरदविनायकाचे दर्शन आणि नंतर ग्रुप फोटो घेऊन सर्वजण पुन्हा आपापल्या वाटेने मार्गस्थ झाले.
एका दिवसात केलेल्या १३० किमीच्या डोंबिवली महड डोंबिवली सायकलिंग मुळे स्कॉटचा आत्मविश्वास नक्कीच वाढला होता.
एव्हाना नवरात्र सुरु झाले होते. गोवा सफरीचा दिवस जवळ येत असताना स्कॉट आणि श्विनची सर्विसिंग करणे गरजेचे होते. यासाठी एकतर कल्याणला साहिरकडे जावे लागणार होते किंवा डोंबिवली मध्ये सुमित मोकलकडे. त्याशिवाय गोवा राइड दरम्यान अनावस्था प्रसंग उद्भवला तर त्यातून मार्ग काढण्यासाठी दुरुस्तीचे कामही शिकून घ्यावे लागणार होते. दरम्यान दसरा उलटेपर्यंत सुमितला वेळ नव्हता. आणि नंतर मात्र गोवा राइड सुरु करेपर्यंत मध्ये फार दिवस शिल्लक राहणार नव्हते. खरंतर दसऱ्यानंतर जेमतेम आठवडा उरला होता. त्यात सोमवारी दुकान बंद असल्याने तो दिवस बाद झाला होता. मंगळवारी सुमितला वेळ नव्हता त्यामुळे बुधवारी स्कॉट आणि श्विन दोन्ही सुमितकडे सर्विसिंग साठी सुपूर्द केल्या. त्यातही सुमित आजारी पडला असल्याने सर्विसिंग गुरुवारवर गेले. शनिवारी गोवा राइड सुरु करायची असल्याने आता केवळ शुक्रवारच मध्ये होता.
गुरुवारी ऑफिसमध्ये असताना सुमितचा फोन आला, " शशांक, तुमच्या सायकलचे पुढील चाक बदलावे लागणार आहे." सुमितने सांगितल्यावर मला चिकित्सा करण्याची गरज नव्हती. मी ऑफिसमधूनच त्याला होकार दिला. मात्र त्यातही अडचण अशी होती की नवीन चाक दुसऱ्या दिवशी म्हणजे शुक्रवारी उपलब्ध होणार होते. म्हणजे मला सलग ३ दिवस cycle2work करता येणार नव्हते. शिवाय गोवा राइड साठी आता मध्ये दिवसच शिल्लक राहणार नव्हता..... आता मला थोडी धाकधूक वाटू लागली. मात्र सुमितने शुक्रवारी काम होईल याबद्दल आश्वस्त केले. शुक्रवारी ऑफिसहून मी सुमितकडे गेलो तर अद्याप नवीन चाक आलेच नव्हते. मात्र साहिरने कल्याणहून ते चाक पाठवले असून थोड्याच वेळात सुमितकडे पोहोचेल असे समजले. त्याचबरोबर स्कॉटसाठी एक कॅरियरही येणार होते. दरम्यान सायकल दुरुस्ती शिकण्यासाठी वेळ मिळालाच नव्हता. सुमित दुकान बंद झाल्यावर घरी येऊन शिकवायला येणे हा त्याचा मोठेपणा होता. मात्र मिळालेल्या वेळेचा सदुपयोग करत मी त्याला दुकानात किमान टायर बदलण्यासंबंधी शिकवण्याबद्दल सांगितले. माझा शैक्षणीक सराव होताच कल्याणहून साहिरने पाठवलेले चाकही पोचले. श्विनचे आधीच्या चाकाच्या ब्रेकचे रबर झिजून आतील धातू घासला गेल्याने ते चाक पार बाद झाले होते. सुदैवाने डॉ सुमीतकडे श्विनला शुश्रूषेला दिल्यामुळे वेळीच धोका ओळखता आला होता. अन्यथा श्विन पुढील चाकासह गोव्याला पोचणे कठीणच होते.
श्विनचे टायर आले तरी स्कॉटचे कॅरियर मात्र उपलब्ध झाले नव्हते. त्यामुळे दोघांचे सामान एकट्या श्विनलाच बांधावे लागणार होते. सुमितने श्विनवर योग्य उपचार करून श्विनला माझ्या सुपूर्द केले तोवर रात्रीचे ८.३०- ९ वाजले होते. घरी जाऊन आवराआवर करायची होती. सुमितने त्यातही सांगितले की जर काही मदत लागली तर तो आमच्या बरोबर शिळ फाटा पर्यंत येणार होता. घरी येऊन आवराआवर आणि जेवण होईपर्यंत ११ वाजून गेले. हवेचा पंप मी श्विनला आडवा अडकवत असे. हॅन्डलला वायरलॉक अडकवून त्यामध्ये पम्पची आडवी दांडी अडकवायची आणि हवेची नळी सीटखाली गुंडाळून अडकवून टाकायची. म्हणजे हवेचा पम्प श्विनला आडव्या स्थितीत व्यवस्थित अडकला जातो. आम्हा दोघांचे सर्व सामान मिळून केवळ एक सॅक होती जी श्विनच्या कॅरियरवर ट्यूबने बांधायची होती. रंगीत तालीम म्हणून मी श्विनवर सॅक ठेवून ती ट्युबने बांधली आणि ....ओह, अजून सगळे नष्टचर्य संपले नव्हते....नेहमीप्रमाणे हवेचा पंप श्विनच्या हॅन्डलला लावलेल्या वायरलॉकला अडकवायला गेलो तर लक्षात आले की घाईघाईत निघताना लॉक सुमितच्या दुकानातच राहिले होते. सुमित पहाटे भेटणार होताच. मात्र तिथपर्यंत लॉकला अडकवल्याशिवाय पंप नेता येणार नव्हता. मग पुन्हा सुमितला फोन करून दुकानात बोलावले. रात्री ११ नंतरही सुमितने कोणतेही आढेवेढे न घेता दुकानात येऊन ते लॉक माझ्या सुपूर्द केले. आणि अखेरचा अडथळा दूर करत श्विन मध्यरात्रीच्या सुमारास घरी परतली ती केवळ ६ तासात गोवा सफरीवर निघण्यासाठी!
नयना आघरकरांनी म्हटल्याप्रमाणे मुंबई गोवा सायकलसफर रद्द करावे लागण्यासाठी काहीतरी विधिलिखित नक्कीच होते. जसजशी गोवा सफर पुढे ढकलावी लागत होती तसतशी माझी इच्छा तीव्र होत होती. २०१७ या वर्षी मी ठरवल्याप्रमाणे श्री सुनील गावस्कर यांच्या एकूण कसोटी धावा १०१२२ एवढे किमी अंतर सायकलिंग केल्यावर मी जेवढा आनंदी होतो, तेवढेच माझे स्नेही, मित्र, आप्तजनही खुष झाले होते. खरतर त्या वर्षातील ४-५ महिन्यात सायकलिंग शून्य झाले होते. वर्षाचे शेवटचे २- २.५ महिने राहिले होते तेव्हा सायकलिंग पुन्हा सुरु झाले तरी cycle2work करता येणार नव्हते आणि गावस्करांच्या धावांचे ध्येय गाठण्यासाठी रोजचे ४०-५० किमी सायकलिंग करणे भाग होते. त्यावर तोडगा म्हणून मी ऑफिसला जायच्या आधी सकाळी एक दीड तास आणि ऑफिसमधून घरी आल्यावर एक दीड तास सायकलिंग करायला जात होतो. ह्या काळात माझी अर्धांगिनी- मीरा मात्र एकटी पडत होती. एकंदर वातावरणाचा परिणाम मीरावरही झाला. जानेवारी २०१८ च्या अखेरीस तिनेही सायकलिंग सुरु करायचे ठरवले. पडत्या फळाची आज्ञा समजून मी ताबडतोब सुमीत मोकल आणि साहिर शेख यांच्या मार्गदर्शनानुसार श्विनच्या साथीसाठी स्कॉटची निवड केली.
स्कॉट घरी आल्याबरोबर श्विनला जोडीदार लाभली. सुट्टीच्या दिवशी श्विनबरोबर स्कॉट फिरायला येऊ लागली. मात्र आठवडाभरात इतर दिवशी दोघांची वेळ जुळणे शक्य नव्हते. श्विनला cycle2work साठी सकाळ संध्याकाळ फिरायला मिळत असे. मात्र सकाळी डोंबिवलीहुन निघून मुलुंडला सकाळी ७ वाजता ऑफिसमध्ये पोचणे स्कॉटला शक्य नव्हते. स्कॉटने त्यावर तोडगा काढला. कामावरून आल्यावर ९० फुटी रस्त्यावर फेरफटका मारायचे स्कॉटने ठरवले. स्कॉटची सुरुवातच १५ किमी सायकलफेरीने झाली. सायकलजगतात नव्याने प्रवेश करत असतानाच काही दिवसातच स्कॉटची रोजची २०-२५ किमीची नियमित दौड सुरु झाली. श्विनची गोवा सफर करण्याची इच्छा स्कॉटला माहित होतीच. मात्र श्विनबरोबर गोवासफर करण्याचे मनोमन ठरवून स्कॉटचा दैनंदिन सराव सुरु झाला. स्कॉटचे सातत्य, नियमितता, दृढनिश्चय पाहून श्विनला आनंद न होता तरच नवल. स्कॉटने श्विनबरोबर गोवासफर करण्याचे जाहीर केले, त्याबरोबर आठवड्याच्या शेवटी नियमित लांब पल्ल्याच्या सफर सुरु झाल्या.
मुंबई (डोंबिवली) ते पणजी सायकलसफर करण्याचे निश्चित झाले तरी केव्हा जायचे, कधी जायचे, कोणत्या मार्गाने जायचे हे निर्णय अधांतरी होते. तसे पाहता कोणत्या मार्गाने जायचे याचा आराखडाही श्विनच्या डोक्यात पक्का होता. किनारपट्टीच्या मार्गाने YHAI तर्फे दरवर्षी मुंबई गोवा सफर आयोजित केली जाते. त्यादरम्यान काही प्रवास बोटीनेही करता येतो. मात्र श्विन दुसऱ्या वाहनाच्या पाठुंगळी ठेवून प्रवास करणे फारसे रुचत नव्हते. NH १७ हा दुसरा मार्ग सुद्धा कोकण दर्शन घडवणारा होता. मात्र त्या मार्गाची ऐकीव दशा आणि ऐकीव अवघड घाट यांचा धोका पत्करणेही श्विनला पटत नव्हते. त्यामुळेच मुंबई गोवा सायकलसफरीचा मार्ग श्विनने फार पूर्वीच ठरवला होता तो NH ४ अर्थात पुणे कोल्हापूर मार्गे! विवेक खेताल शी चर्चा करून पुढे आंबोली मार्गे पणजी गाठण्याचेही ३-४ वर्षांपूर्वीच ठरले होते. तेव्हापासूनच कराड येथे श्री विनायक करमरकर, कोल्हापूर येथे विवेक खेताल यांनी डोंबिवली गोवा सायकलसफरीदरम्यान त्यांच्याकडेच मुक्काम करण्याचा प्रेमळ आदेश देऊन ठेवला होता. खरतर महाड येथील डॉ राहुल वारंगे - शलाका वारंगे, पुढे खेड येथे भटक्या खेडवाला म्हणजे विनायक वैद्य, सावंतवाडी येथील डॉ. कशाळिकर या आप्तजनांना भेटण्यासाठी NH १७ पुन्हा पुन्हा खुणावत होता. त्यामुळे जाताना पुणे कोल्हापूर आणि येताना सावंतवाडी खेड महाड असे डोंबिवली-पणजी- डोंबिवली असा दुतर्फा सायकलप्रवास करण्याचे विचार श्विनच्या डोक्यात थैमान घालू लागले.
दरम्यान वैशाख महिना येताच दोघांच्याही सरावात चांगलाच खंड पडला. पुढच्या पावसाळ्याच्या महिन्यात श्विनचे टायर अधूनमधून फुरफुरत असले तरी त्यात 'राम' नव्हता. स्कॉटने तर सराव सर्व पूर्णपणे थांबवला होता. गणेशोत्सव सरत आला. श्विनला धोक्याची घंटा जाणवू लागली आणि श्विन खडबडून जागी झाली. श्विनने पुन्हा सराव सुरु केला आणि स्कॉटलाही निर्वाणीचा इशारा दिला. सरावा अभावी स्कॉटचा आत्मविश्वास कमी पडू लागला होता. मात्र इरादा पक्का होता.
श्विनची दुतर्फा सायकलसफरीची कल्पना स्कॉटने क्षणाचाही विलंब न करता मोडीत काढली तरी पुन्हा सराव सुरु केला. सुट्टीच्या दिवशी एकत्रित सराव तर इतर दिवशी एकेकट्याने सराव पुन्हा सुरु झाला. सुट्टीच्या दिवशी सरावासाठी वेळ कमी असेल तर नेवाळी फाटा येथे फेरफटका ठरलेला होता. स्कॉटने सायकलिंग सुरु केल्यापासून डोंबिवली तळेगाव राइड दोन वेळा झाली होतीच. त्यामुळे घाट चढण्याचा आत्मविश्वास स्कॉटला असला तरी आता घाट चढण्याचा सराव मात्र राहिला नव्हता. अखेरीस राहिलेले दिवस लक्षात घेत श्विन स्कॉटने आणखी एक लांब पल्ल्याची मोहीम करायचे ठरवले. डोंबिवली महड डोंबिवली अशी जवळपास १३० किमी ची राइड करण्याचे श्विन आणि स्कॉटने ठरवले. दरम्यान चिंचवड येथील निसर्गप्रेमी सायकल समूह जम्मू पासून कन्याकुमारीपर्यंत सायकलिंग करणार असल्याचे समजले होते. त्यांच्या सरावाचा एक भाग म्हणून ते अष्टविनायक सफर करत महड येथे पोचणार असल्याचे समजले. मग दिवसभर एकमेकांच्या वेळेचा अंदाज घेत दोन्ही गटांचे महडच्या दिशेने मार्गक्रमण सुरु होते. श्विन आणि स्कॉट महडपासून सुमारे ३ किमी अंतरावर असताना चिंचवड येथील गट महड येथे पोचला होता. महड देवस्थानाजवळ सर्वांची भेट होताच सर्वजण आनंदीत झाले. प्रथम वरदविनायकाचे दर्शन आणि नंतर ग्रुप फोटो घेऊन सर्वजण पुन्हा आपापल्या वाटेने मार्गस्थ झाले.
एका दिवसात केलेल्या १३० किमीच्या डोंबिवली महड डोंबिवली सायकलिंग मुळे स्कॉटचा आत्मविश्वास नक्कीच वाढला होता.
एव्हाना नवरात्र सुरु झाले होते. गोवा सफरीचा दिवस जवळ येत असताना स्कॉट आणि श्विनची सर्विसिंग करणे गरजेचे होते. यासाठी एकतर कल्याणला साहिरकडे जावे लागणार होते किंवा डोंबिवली मध्ये सुमित मोकलकडे. त्याशिवाय गोवा राइड दरम्यान अनावस्था प्रसंग उद्भवला तर त्यातून मार्ग काढण्यासाठी दुरुस्तीचे कामही शिकून घ्यावे लागणार होते. दरम्यान दसरा उलटेपर्यंत सुमितला वेळ नव्हता. आणि नंतर मात्र गोवा राइड सुरु करेपर्यंत मध्ये फार दिवस शिल्लक राहणार नव्हते. खरंतर दसऱ्यानंतर जेमतेम आठवडा उरला होता. त्यात सोमवारी दुकान बंद असल्याने तो दिवस बाद झाला होता. मंगळवारी सुमितला वेळ नव्हता त्यामुळे बुधवारी स्कॉट आणि श्विन दोन्ही सुमितकडे सर्विसिंग साठी सुपूर्द केल्या. त्यातही सुमित आजारी पडला असल्याने सर्विसिंग गुरुवारवर गेले. शनिवारी गोवा राइड सुरु करायची असल्याने आता केवळ शुक्रवारच मध्ये होता.
गुरुवारी ऑफिसमध्ये असताना सुमितचा फोन आला, " शशांक, तुमच्या सायकलचे पुढील चाक बदलावे लागणार आहे." सुमितने सांगितल्यावर मला चिकित्सा करण्याची गरज नव्हती. मी ऑफिसमधूनच त्याला होकार दिला. मात्र त्यातही अडचण अशी होती की नवीन चाक दुसऱ्या दिवशी म्हणजे शुक्रवारी उपलब्ध होणार होते. म्हणजे मला सलग ३ दिवस cycle2work करता येणार नव्हते. शिवाय गोवा राइड साठी आता मध्ये दिवसच शिल्लक राहणार नव्हता..... आता मला थोडी धाकधूक वाटू लागली. मात्र सुमितने शुक्रवारी काम होईल याबद्दल आश्वस्त केले. शुक्रवारी ऑफिसहून मी सुमितकडे गेलो तर अद्याप नवीन चाक आलेच नव्हते. मात्र साहिरने कल्याणहून ते चाक पाठवले असून थोड्याच वेळात सुमितकडे पोहोचेल असे समजले. त्याचबरोबर स्कॉटसाठी एक कॅरियरही येणार होते. दरम्यान सायकल दुरुस्ती शिकण्यासाठी वेळ मिळालाच नव्हता. सुमित दुकान बंद झाल्यावर घरी येऊन शिकवायला येणे हा त्याचा मोठेपणा होता. मात्र मिळालेल्या वेळेचा सदुपयोग करत मी त्याला दुकानात किमान टायर बदलण्यासंबंधी शिकवण्याबद्दल सांगितले. माझा शैक्षणीक सराव होताच कल्याणहून साहिरने पाठवलेले चाकही पोचले. श्विनचे आधीच्या चाकाच्या ब्रेकचे रबर झिजून आतील धातू घासला गेल्याने ते चाक पार बाद झाले होते. सुदैवाने डॉ सुमीतकडे श्विनला शुश्रूषेला दिल्यामुळे वेळीच धोका ओळखता आला होता. अन्यथा श्विन पुढील चाकासह गोव्याला पोचणे कठीणच होते.
श्विनचे टायर आले तरी स्कॉटचे कॅरियर मात्र उपलब्ध झाले नव्हते. त्यामुळे दोघांचे सामान एकट्या श्विनलाच बांधावे लागणार होते. सुमितने श्विनवर योग्य उपचार करून श्विनला माझ्या सुपूर्द केले तोवर रात्रीचे ८.३०- ९ वाजले होते. घरी जाऊन आवराआवर करायची होती. सुमितने त्यातही सांगितले की जर काही मदत लागली तर तो आमच्या बरोबर शिळ फाटा पर्यंत येणार होता. घरी येऊन आवराआवर आणि जेवण होईपर्यंत ११ वाजून गेले. हवेचा पंप मी श्विनला आडवा अडकवत असे. हॅन्डलला वायरलॉक अडकवून त्यामध्ये पम्पची आडवी दांडी अडकवायची आणि हवेची नळी सीटखाली गुंडाळून अडकवून टाकायची. म्हणजे हवेचा पम्प श्विनला आडव्या स्थितीत व्यवस्थित अडकला जातो. आम्हा दोघांचे सर्व सामान मिळून केवळ एक सॅक होती जी श्विनच्या कॅरियरवर ट्यूबने बांधायची होती. रंगीत तालीम म्हणून मी श्विनवर सॅक ठेवून ती ट्युबने बांधली आणि ....ओह, अजून सगळे नष्टचर्य संपले नव्हते....नेहमीप्रमाणे हवेचा पंप श्विनच्या हॅन्डलला लावलेल्या वायरलॉकला अडकवायला गेलो तर लक्षात आले की घाईघाईत निघताना लॉक सुमितच्या दुकानातच राहिले होते. सुमित पहाटे भेटणार होताच. मात्र तिथपर्यंत लॉकला अडकवल्याशिवाय पंप नेता येणार नव्हता. मग पुन्हा सुमितला फोन करून दुकानात बोलावले. रात्री ११ नंतरही सुमितने कोणतेही आढेवेढे न घेता दुकानात येऊन ते लॉक माझ्या सुपूर्द केले. आणि अखेरचा अडथळा दूर करत श्विन मध्यरात्रीच्या सुमारास घरी परतली ती केवळ ६ तासात गोवा सफरीवर निघण्यासाठी!
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा