SCHWINN SAFARI: दहिवडा: कोलकाता चेन्नई सायकलसफर

गोल टोपी, जॅकेट घातलेली अग्रीमा आम्हाला सामोरी आली. आम्हा तिघांच्या सायकली, जर्सी पाहून तिने मला हाक मारली. तिची रुममेट आद्या देखील आम्हाला भेटायला आली होती. अग्रीमा आणि आद्या ... वाह काय जोडी आहे! दोघीही कायम सगळ्यांच्या पुढेच असणार.

त्या दोघींना ह्याची कल्पना होतीच की आम्ही पन्नास किमी सायकल चालवून तिथे पोचलो होतो आणि आम्हाला भूकही लागली असणार. अग्रीमा कटकमध्ये चांगलीच रुळली होती. तिने आम्हाला लगेचच हॉटेलमध्ये नेले. हॉटेलसुद्धा तिने आमच्यासाठी खास निवडले होते... बॉम्बे हॉटेल...! जणू आम्हाला घरच्या वातावरणाचा अनुभव यावा ह्यासाठीच तिने हे हॉटेल निवडले होते. आम्ही तिघांनीही दक्षिणात्य पदार्थांवर ताव मारला

हॉटेल मधून बाहेर पडलो अन् अग्रीमाने सांगितले कटक इथला दहिवडा खूप प्रसिद्ध आहे. तो तुम्ही खाल्लाच पाहिजे. मलातर दहिवडा अजिबात आवडत नाही. मुळात वडा म्हणजे तो बटाटेवडाच हवा. वडा म्हणून नुसते पीठ खाण्यात काय मजा! बर त्यातही ते पीठ गोड दह्याबरोबर खाण्यात कसली चव मिळते कोण जाणे? पण अग्रीमा दहिवड्याचे फारच कौतुक करत होती. ती म्हणाली तू इथे आलास तर दहिवडा खाल्लाच पाहिजेस. मला अग्रीमाचे थोडे आश्चर्यच वाटत होते. अग्रीमा स्वतः अरबट चरबट खात नाही. किंबहुना खाण्याबद्दल ती फार काटेकोर आहे. सकाळी ती भरपेट नाश्ता करते. तेही मुख्यतः फळांवरच जोर. दुपारी थोडेसे पोटाला आधार म्हणून काहीतरी खाते. दुपारी चार नंतर ती दुसऱ्या दिवशी सकाळपर्यंत काहीही खात नाही. चहा, कॉफी तर ती घेतच नाही. हे सगळे ती माझ्या घरी आली तेव्हापासून मला माहित होतेच. मी तिला स्पष्टच विचारले तुला दहिवडा कसा काय चालतो! पण तिने सांगितले इथला दहिवडा खूप स्पेशल आहे.

अग्रीमाने स्वतः डबल डॉक्टरेट केलेली आहे. आधी तिने बायोटेक मध्ये मास्टर्स केले नंतर neuroscience मध्ये PhD केली. त्यावेळी आलेला स्ट्रेस घालवण्यासाठी ती योगसाधनेकडे वळली. नुसती वळली नाही तर त्यातही PhD केली. इतके करून ती सध्या काय करतेय तर सायकलवरून जगप्रवासाला निघाली आहे.

अशी ही अग्रीमा दहिवड्याचे फारच कौतुक करत होती आणि मला दहिवडा खाण्याचा आग्रह करत होती. मी आनंद आणि संजयला विचारले. त्यांनी नाही म्हटले असते तर मीही सुटलो असतो. पण दोघेही दहिवडा खायला तयार. अखेर दहिवडा खाण्याचे धाडस करण्याचे मी ठरवले. आपल्याकडे दहिवडा हा हॉटेलमध्ये शांतपणे बसून खाण्याचा पदार्थ. आपल्याकडे बटाटेवडा जसा रस्त्यावर मिळतो तसा इथे दहिवडा रस्त्यावरच मिळत होता. एका सायकलच्या carrier वर पातेल्यामध्ये दहिवड्याचे साहित्य होते. आम्ही दहिवड्याची ऑर्डर दिली आणि आमच्या गप्पा सुरू झाल्या.

अग्रीमा मला इथे तीनचार दिवस तरी रहा असा आग्रह करत होती. किंबहुना मी इथे राहीन हे गृहीत धरून तिने भुवनेश्वरला सुशांतच्या घरी आमची रहायची व्यवस्थाही करून ठेवली होती. सुशांतही आदल्या रात्री मला वारंवार हाच आग्रह करत होता. मात्र मी त्याला नकार दिला होता. अग्रीमाचे म्हणणे होते की ती आमच्याबरोबर इथे तीनचार दिवस भटकेल आणि मग आम्ही पुढे जावे. आम्हाला मात्र वेळेचे बंधन होते. खरतर एक दिवस आधीच कमीत कमी भुवनेश्वर ला पोचायचा आमचा प्लान होता. तिचा आग्रह मात्र सुरूच होता. मी गुगलबाबांना विचारले. आम्हाला उद्या रात्री बाळूगावला पोचायचे होते जे भुवनेश्वर चेन्नई महामार्गाजवळ होते. पुरी आणि कोणार्क साठी मात्र भुवनेश्वर पासून महामार्ग सोडून डावीकडे १०० किमी जायचे होते. बाळूगावचे अंतर भुवनेश्वर आणि पुरीपासून मात्र साधारण सारखेच दिसत होते. अखेर चर्चेअंती आम्ही मध्यम पर्याय निवडला. आम्ही भुवनेश्वरला सुशांतकडे सायकली ठेवून गाडी करून कोणार्क आणि पुरी येथील मंदिराचे दर्शन घेऊन रात्री मुक्कामाला भुवनेश्वरला सुशांतच्या घरी यायचे ठरवले. अग्रीमा आमच्याबरोबर कोणार्क आणि पुरीला येणार होती. मी आद्यालाही म्हटले तुहि आमच्याबरोबर चल. मात्र भटक्या अग्रीमाने आदल्याच दिवशी तिला फिर फिर फिरवले होते त्यामुळे तिला आज विश्रांती हवी होती.

दरम्यान आमच्यासमोर दहिवडा आला. वाह! दहिवड्यावर चक्क रगडा आणि शेव होती. दहिवड्याला कोणतीही गोड चव नव्हती. मी एकदम खुश झालो.. दहिवड्यावर आणि त्याचा आग्रह करणाऱ्या अग्रीमावरही. हा जगातील सगळ्यात बेस्टेस्ट दहिवडा होता. कटक येथील दहिवडा प्रसिद्ध असायलाच हवा होता.

हा दहिवडा बनवण्याची पद्धतही विशेष होती. हा वडा आधी रात्रभर दह्यात भिजवत ठेवतात. ते दही त्या वड्यामध्ये पूर्ण मुरले जाते. त्यामुळे त्याला खास चव येत असावी. ह्याशिवाय तो रगडा, शेव ह्यामुळे येणारी खुमारी ती वेगळीच. आग्रिमाने विशेष माहिती पुरवली मुंबईमध्ये पाणीपुरी खाल्ल्यावर डिशमध्ये पाणी प्यायला देतात तसेच इथे तो दहिवडा खाऊन झाला की ते दही प्यायला देतात. आता मी तेही प्यायला तयार होतो. त्या दह्यासाठी मी माझी डिश दिली. ते दही नव्हे तर दह्याचे पाणी होते... तेही गोड नव्हते... बहुधा रगडा मिश्रित होते. दहिवडा आणि ते पाणी पिऊन फारच मजा आली.