मलंगबाबाची वाडी

मी शाळेत असताना निसर्ग भ्रमंती साठी लांब जाण्याची गरज नव्हती. डोंबिवली मध्येच निसर्गाचे अनेक रंग अनुभवायला मिळत होते.

पण गेली २-३ दशकात सिमेंटची जंगले निर्माण होताना डोंबिवलीतील आंबा, चिक्कू, जांभळे, सीताफळ, चिंच, बोर, वड, पिंपळ, साग याबरोबर अनेक वनस्पती नष्ट झाल्याने आता आपल्याला तोच निसर्ग शोधायला पैसे मोजून लांब जावे लागते.

पण सायकलिंग च्या छंदामुळे मला हा निसर्ग डोंबिवली जवळ पुन्हा भेटू लागला आहे.

याअगोदर सुद्धा सायकलने मलंगगडाची वारी झाली आहे. मात्र आज नेवाळी फाट्यावरून सरळ मलंगगडाकडे न जाता नेवाळी गावापुढे करवले गावाकडे वळलो.
डोंबिवली तील जुने दिवस पुन्हा आठवले.
डाव्या बाजूला मलंगगड ठेवून सायकलिंग सुरु होते. तेवढ्यात डावीकडे नजर गेली ती सायकलला समांतर उडणाऱ्या सुंदर खंड्या पक्षाकडे. उडताना त्याचे रंगीत पंख छानच दिसत होते. चोचीत दीड वित लांबीच्या सापाला पकडून तो आपल्याच नादात उडत होता. प्रथमच चांगला कॅमेरा बरोबर न ठेवल्याचे दुःख झाले.
पुढे गेल्यावर पुन्हा लांबवर एक खंड्या दिसला. पण तो खूप लांब होता.
अरुंद पण खड्डेविरहित मार्गावरून सायकलिंग करण्याची मजा काही औरच.
पुढे शनिदेवाचे मंदिर दिसले. अनेक भक्त ओलिते कपडे घालून शनिदेवाचे दर्शन घेत होते. मंदिर छोटेसे पण स्वच्छ आणि सुंदर होते.
वाटेत आमचे लक्ष गेले पोसरी गावातील कृषिपर्यटन केंद्राकडे. आमचा सायकलिस्ट मित्र अमित तेथे राहिला होता. अमितने आम्हाला आत नेले.
तेथील कर्मचारी नरेश लाकडे तोडत होता. आम्ही आल्याचे कळताच त्याने आम्हाला अतिशय उत्साहाने सर्व परिसर दाखवला. आम्बराई मध्ये आंबे मात्र नव्हते. समोरच एक म्हशींचा गोठा होता. म्हशींची किंमत प्रत्येकी फक्त एक लाख.
आम्ही ज्या मलंगगडाकडे निघालो होतो तो अजून लांबवरच दिसत होता.
पोसरी, करवले वरून पुढे मलंगबाबाची वाडी ला पोचलो. मलंगगडाच्या पायथ्याशी चहा घेऊन आणि फोटो काढून आम्ही परत निघालो.